صهیونیسم دینی(به عبری:צִיּוֹנוּת דָּתִית) یک ایدئولوژی ترکیبی از صهیونیسم و یهودیت است. صهیونیسم دینی یا صهیونیسم دینی، با تفسیر عرفانی از سرزمین و مردم یهود با سرزمین اسرائیل دارد. صهیونیسم با ترکیب احساسات دینی یهود و ملیگرایی و بااستفادهاز یهودستیزی برخی کشورها، یهودیان را به مهاجرت به فلسطین تشویق مینمود. در حقیقت اعتقاد بر این بود که چون یهودیان در تبعید، بدون اصالت یهودی و حقیقی هستند پس تنها با استقرار مجدد آنان در سرزمین اسرائیل، میتوان تأثیر یهود در زندگی خود و جهان را دید، زیرا خواست خداوند از طریق این قوم برگزیده، ظهور خواهد کرد.[۱][۲]
در سال ۱۸۶۲، ارتدوکس آلمانی ربیزوی هرش در رساله منتشر شده خود دریشت صهیون، این ذهنیت را القا مینمود که نجات یهودیان و آنچه در کتب انبیا وعده داده شده است، تنها توسط خود یهودیان امکانپذیر است و بهترین کمک به هر انسان توسط خود او انجام میگیرد.[۳]
بعدها جنبشهای افراطی همچون گوش آمونیم نیز در این مسیر به وجود آمدند. این جنبش با رویکرد به آموزههای ربیآبراهام کوک و تفاسیر عرفانی قوم یهود، با شدت هرچه بیشتر به پاکسازی ارض اسرائیل و تصرف تمام سرزمینهای تورات برآمد.
برپایه گوش آمونیم تمام یهودیان دربرابر تحقق رهایی کامل سرزمینهای توراتی، مسئول و دارای رسالت دینی بوده و تا تمامیت ارضی سرزمین اسرائیل تحقق نیابد، آزادی معنوی و اخلاقی یهود به عنوان یک هدف مقدس نیز به تأخیر خواهد افتاد.[۴]