نوارسطویی‌گرایی

نوارسطویی‌گرایی (به انگلیسی: Neo-Aristotelianism) دیدگاهی از ادبیات و نقد بلاغی است که توسط مکتب شیکاگو[۱]، رونالد کرین، الدر اولسون، ریچارد مک‌کئون، وین بوث، و دیگران تبلیغ می‌شود؛ به این معنی:

نگاهی به ادبیات و نقد که به تاریخ ادبیات نگرشی کثرت‌گرایانه دارد و به دنبال نگاه درونی به آثار ادبی و نظریه‌های انتقادی است.[۲]

در حوزه ارتباطات گفتاری که امروزه مطالعات ارتباطی است، نوارسطویی‌گرایی از اولین روش‌های بلاغی نقد بود.[۳][۴] اولین اشاره به استفاده از مفاهیم ارسطو برای نقد در مقاله «آیا می‌توانیم مطالعه خلق را مدرن کنیم؟» از هوپول هادسون در سال ۱۹۲۱ دیده شد. هادسون به‌طور ضمنی استفاده از توپو را برای «سخنرانی یا استدلال» بیان کرد.[۵] ویژگی‌های اصلی نوارسطویی‌گرایی در «نقد ادبی خطابه» هربرت ویکلنز در سال ۱۹۲۵ به‌طور کامل توضیح داده شد، و بر تجزیه و تحلیل روش‌شناسی زمینه توانایی یک سخنران برای انتقال یک ایده به مخاطبان تمرکز داشت.[۶] در سال ۱۹۴۳ نوارسطویی‌گرایی بیشتر تبلیغ شد و پس از انتشار تاریخ و نقد سخنرانی عمومی آمریکا، اثر ویلیام نوروود بریگنس، محبوبیت یافت.[۷]

پانویس

  1. ↑ James P. Beasley, A prehistory of rhetoric and composition: New Rhetoric and neo-Aristotelianism at the University of Chicago, 1947–1959 بایگانی‌شده در ۲۰۲۱-۱۲-۰۸ توسط Wayback Machine, 2007, pp. 129
  2. ↑ "Definition from The University of Toronto National Library". Archived from the original on 2007-12-25. Retrieved 2008-01-04.
  3. ↑ Kuypers, Jim A. (2021). Rhetorical Criticism: Perspectives in Action, 3rd ed. Lanham, MD: Rowman & Littlefield. p. 71.
  4. ↑ Foss, Sonja K. (1996). Rhetorical Criticism: Exploration and Practice. Prospect Heights, IL: Waveland Press. p. 25. ISBN 9780881338737.
  5. ↑ Jim A. Kuypers, "Hoyt Hopewell Hudson’s Nuclear Rhetoric”” Jim A. Kuypers and Andrew King, eds., Twentieth-Century Roots of Rhetorical Criticism Praeger, 2001.
  6. ↑ Wichelns, Herbert A. (1925). "The Literary Criticism of Oratory". In Drummond, Alexander M. (ed.). Studies in Rhetoric and Public Speaking in Honor of James A. Winans. New York: Century. pp. 181–183.
  7. ↑ Brigance, William Norwood (1943). A History and Criticism of American Public Address. New York: McGraw-Hill.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.