محمداسماعیل دارا
خواجه محمد اسماعیل دارا شاعر پارسیگوی اواخر سده یازدهم و اوایل سده دوازدهم قمری است.
زندگی
تاریخ زادهشدن و مرگ محمداسماعیل دارا بهدرستی دانسته نیست. او از اهالی روستای روستای زنگی سباَ از توابع غوریان در افغانستان کنونی بود و در همینجا هم به خاک سپرده شده است. محمد اسماعیل صوفیمسلک و پیرو طریقت نقشبندیه بود و در زمان حیاتش در گمنامی بهسر میبرد.
شعر
دارا از شاعران سبک هندی است. او شیفته و پیرو صائب تبریزی بود و از اینرو خود را صائب ثانی خوانده است:
| میتوان گفت ترا صایب ثانی دارا | کیست کاین حرف صوابم به خطا بردارد؟ |
شعر زیر نمونهٔ دیگری از آثار اوست:
| گر ز خوان رزق کمتر آب و نانم دادهاند | نعمتی چون سیر چشمی زین جهانم دادهاند | |
| روضه رضوان که خلقی آرزویش میکنند | در فراغت خانه عزلت نشانم دادهاند | |
| با تهیدستی ز گنج دولت روی زمین | همت عالیتر از هفت آسمانم داده اند |
دیوان
دیوان اشعار دارا نخستینبار در سال ۱۳۳۶ بهکوشش محمد اعلم غواص به چاپ رسید و سپس در دورهٔ دولت جمهوری اسلامی افغانستان از سوی انتشارات توانا در هرات مجدداً تجدید چاپ شد.
منابع
دارا؛ شاعری که خود را صائب ثانی میدانست. بیبیسی فارسی
This article is issued from ویکیپدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.