عمرو بن عدی

گسترهٔ فرمانروایی پادشاهی لخمیان در سدهٔ ۶م میلادی

عمرو بن عدی بن نصر بن ربیعه یا عمرو یکم پادشاه نیمه افسانه‌ای با وضعیت حیات نامعلوم لخمی حیره بود. آورده‌اند او با شاپور یکم نیز، هم‌دوره بود‌ه‌است.[۱]

زندگی‌نامه

بیشتر جزئیات زندگی او اختراعات افسانه ای و بعدها است.[۲] به گفته شارل پلا، با تار شدن واقعیت تاریخی این شخصیت و وقایع [...] مبهم شد، افسانه از نام او برای تعیین زمان وقایع جابجا شده از دنباله تاریخی آنها و داستانهای اختراع شده استفاده کرد. توضیح ضرب المثل‌هایی که غیرقابل درک شده بودند.[۳]

مانویت

عمرو برجسته‌ترین حامی آیین مانوی بود[۴] و به مانوبان پناه داد و توانست نرسه را متقاعد کند تا به آزار و شکنجه مانویان پایان دهد. با این حال، آزار و شکنجه مانویان پس از مرگ نرسه از سرگرفته شد و این پادشاهی لخمی حمایت خود از مانویان را از سر گرفت.[۵]

منابع

  1. ↑ دو قرن سکوت، عبدالحسین زرین کوب، ص ۱۶.
  2. ↑ Turner 2010.
  3. ↑ Pellat 1960.
  4. ↑ 4. ^ H. H. Schaeder, “Rezension von Schmidt und Polotsky, Ein Mani-Fund” (Gn. 9, Berlin, 1933, 344-45).
  5. ↑ 6. ^ R. E. Emmerick, Werner Sundermann, Peter Zieme, “Studia Manichaica” p.309
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.