ریشه‌های یهودیت

ریشه‌های یهودیت
יַהֲדוּת‎
Yahadut
هنر تشریفاتی یهودی (ساعت از بالا): شبات شمعدان، نطیلا، چوماش و تناخ، سفر تورات اشاره‌گر یهودی، شوفار
نوعادیان قومی[۱]
طبقه‌بندیادیان ابراهیمی
کتاب مقدسکتاب مقدس عبری
الهیاتخدا در یهودیت
رهبرانرهبری یهودیان
جنبش‌هاجنبش‌های مذهبی یهودی
انجمن‌هاسازمان‌های مذهبی یهودی
منطقهدین غالب در اسرائیل و در سراسر جهان به عنوان اقلیت‌ها گسترده هستند
زبانعبری توراتی[۲]
ستاداورشلیم (صهیون)
بنیان‌گذارابراهیم[۳][۴] (بر طبق سنت)
خاستگاههزاره اول پیش از میلاد
قرن بیستم تا هجدهم پیش از میلاد [۳] (بر طبق سنت)
یهودیه
بین‌النهرین[۳] (بر طبق سنت)
انشقاق ازیهوه‌پرستی
جماعت‌ها جوامع مذهبی یهودی
اعضاح. ۱۵ میلیون[۵]
کاهنانربی

ریشه‌های یهودیت (انگلیسی: Origins of Judaism)، رایج‌ترین باور در میان محققان باستان‌شناسی و تاریخ این است که منشأ یهودیت در استان شاهنشاهی هخامنشی یهود مدینه است. یهودیت از یهوه‌پرستی تکامل یافت و مفاهیم جدیدی از کوهن، تمرکز بر تورات و کتاب دینی و ازدواج بین ادیان در یهودیت را توسعه داد.[۶]

در طول دوره عصر آهن (قرن ۱۲ تا ۱۱ قبل از میلاد[۷])، دین بنی‌اسرائیل از مذهب کنعانی منشعب شد و به شکل یهوه‌پرستی درآمد. پرستش یهوه دین رسمی پادشاهی شمالی اسرائیل و پادشاهی یهودا بود.[۸][۹] برخلاف دیگر سنت‌های مذهبی کنعانی، یهوه‌پرستی تک‌پرستی بود و بر پرستش خاص یهوه تمرکز داشت، که پرستندگانش او را با ال (خدا) یکی می‌دانستند. [۱۰] یهویست‌ها شروع به انکار وجود خدایان دیگر، چه کنعانی و چه خارجی، کردند، زیرا یهوه‌پرستی به مرور زمان سختگیرانه‌تر شد.[۱۱] از قرن پنجم پیش از میلاد تا سال ۷۰ پس از میلاد، یهودیت به مکاتب مختلف الهیات یهودیت معبد دوم، علاوه بر یهودیت هلنیستی در یهودیان دور از وطن تکامل یافت. فرجام‌شناسی یهودی معبد دوم شباهت‌هایی با مزدیسنا دارد.[۱۲]

متن کتاب مقدس عبری در این دوره و احتمالاً به صورت رسمی توسعه حکم کتاب مقدس عبری به شکل موجود خود بود. شواهد متنی که به رعایت گسترده شریعت موسی در میان یهودیان عادی اشاره دارد، اولین بار در نوشته‌های هکاتئوس آبدرا حدود ۳۰۰ سال پیش از میلاد، در اوایل عصر هلنیستی ظاهر می‌شود.[۱۳]

یهودیت عصر آهن

تصویر روی یک کتیبه‌های کونتیلت عجرود یافت شده در کونتیلت عجرود با کتیبه "یهوه و اشرهاش"

یهودیت دارای سه عنصر ضروری و مرتبط است: مطالعه تورات; شناخت بنی‌اسرائیل به‌عنوان یهودیان به‌عنوان قوم برگزیده (قوم برگزیده خدا) و دریافت‌کنندگان شریعت موسی (پیغام خدا) در کوه سینا؛ این سه عنصر در عصر آهن یهوه‌پرستی و بعداً یهودیت معبد دوم ریشه دارند. [۱۴]

یهوه‌پرستی عصر آهن در قرن نهم پیش از میلاد رسمیت یافت، تقریباً همان زمانی که پادشاهی‌های عصر آهن پادشاهی شمالی اسرائیل و پادشاهی یهودا در کنعان تثبیت شدند.[۱۵]

سایر پادشاهی‌های کنعانی همسایه نیز هر کدام خدای ملی خود را داشتند که از پانتئون خدایان کنعانی سرچشمه می‌گرفت: کموش خدای موآب، میلکوم (خدا) خدای پادشاهی همون بود، قوس (خدا) خدای خدایان پادشاهی ادوم، و غیره بود. در هر پادشاهی، پادشاه، خدای ملی خود نایب الملک روی زمین بود.[۱۶][۱۷][۱۸] خدایان ملی در کنعان نسبتاً برابر بودند و این نشان دهنده تعادل پادشاهی‌ها بود. هر پادشاهی دارای یک زوج الهی - یهوه و الهه اشیره در اسرائیل و یهودا - بود که رهبری پانتئون خدایان کوچکتر را بر عهده داشتند.[۱۹][۲۰][۲۱] در اواخر قرن هشتم پیش از میلاد، هم یهودا و هم اسرائیل به خراجگزاران امپراتوری آشور تبدیل شده بودند و با پیمان‌های وفاداری از یک سو و حمایت از سوی دیگر به هم متعهد شده بودند. پادشاهی شمالی اسرائیل شورش کرد و نابود شد ح. 722 پیش از میلاد؛ پناهندگان از پادشاهی سابق به یهودا گریختند و این سنت را با خود آوردند که یهوه، که از قبل در یهودا شناخته شده بود، نه تنها مهم‌ترین خدایان، بلکه «تنها» خدایی است که باید به او خدمت شود.[۲۲] پیامبران در یهودیت به‌طور سنتی نقش مهمی در ترویج یهوه‌گرایی به قیمت تضعیف ادیان رقیب، چه در شمال و چه در جنوب، ایفا کرده‌اند.[۲۳]

دیدگاه یهوه‌محور توسط نخبگان زمین‌دار یهودی اتخاذ شد، که در قرن بعد، زمانی که یوشیا هشت ساله (سلطنت ۶۴۱–۶۰۹ پیش از میلاد) را بر تخت سلطنت نشاندند، در محافل دربار بسیار قدرتمند شدند. در دوران سلطنت یوشیا، قدرت آشوریان ناگهان (پس از ۶۳۱ پیش از میلاد) فروپاشید و یک جنبش طرفدار استقلال در اورشلیم قدرت را به دست گرفت که هم استقلال یهودا از اربابان خارجی و هم وفاداری به یهوه به عنوان تنها خدای اسرائیل را ترویج می‌کرد. با حمایت یوشیا، جنبش «فقط یهوه» اصلاحات کاملی در پرستش، از جمله پیمان (یعنی معاهده) بین یهودا و یهوه، که جایگزین پیمان بین یهودا و آشور شد، را آغاز کرد.[۲۴] زمانی که این اتفاق افتاد، یهوه ویژگی‌های مثبت سایر خدایان و الهه‌های پانتئون را جذب یا جایگزین کرده بود، فرآیندی از تصاحب که گامی اساسی در ظهور بعدی یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های یهودیت بود: یکتاپرستی سازش‌ناپذیر آن. [۲۰] فیلیپ آر دیویس استدلال می‌کند که مردم اسرائیل و یهودای باستان به یهودیت آنطور که اکنون درک می‌شود، پایبند نبودند. در عوض، آنها پرستش شرک‌آمیزی را شامل خدایان متعدد، با تمرکز بر باروری، زیارتگاه‌های محلی و افسانه‌های منطقه‌ای، انجام می‌دادند. آنها احتمالاً تورات مکتوب، قوانین خاص حاکم بر پاکی آیینی یا حس پیمان با یک خدای ملی واحد نداشتند. [۲۵]

یهودیت معبد دوم

مدل معبد دوم اورشلیم که صحن‌ها و حرم را نشان می‌دهد، همان‌طور که در میدوت آمده است

در سال ۵۸۶ پیش از میلاد، اورشلیم توسط بابلی‌ها ویران شد و نخبگان یهودی - خانواده سلطنتی، کاهنان، کاتبان و دیگر اعضای نخبگان - به اسارت به بابل برده شدند. آنها تنها اقلیتی از جمعیت را تشکیل می‌دادند و یهودا، پس از بهبودی از تأثیر فوری جنگ، به زندگی‌ای ادامه داد که تفاوت چندانی با گذشته نداشت. در سال ۵۳۹ پیش از میلاد، بابل به دست ایرانیان افتاد؛ اسارت بابلی پایان یافت و تعدادی از تبعیدیان، اما نه همه و احتمالاً یک اقلیت، به اورشلیم بازگشتند. آنها نوادگان تبعیدیان اصلی بودند و هرگز در یهودا زندگی نکرده بودند. با این وجود، از نظر نویسندگان ادبیات کتاب مقدس، آنها، و نه کسانی که در این سرزمین باقی مانده بودند، «اسرائیل» بودند. [۲۶] یهودا، که اکنون یهود نامیده می‌شود، یک استان پارسی بود و بازگشتگان، با ارتباطات پارسی خود در بابل، کنترل آن را در دست داشتند. آنها همچنین نمایندهٔ نوادگان جنبش قدیمی «یَهُوه-تنها» بودند، اما دینی که آنها بنیان نهادند، به‌طور قابل توجهی با هر دو نوع یهوه‌گرایی سلطنتی [۶] و یهودیت مدرن متفاوت بود. این تفاوت‌ها شامل مفاهیم جدید کاهنی، تمرکز جدید بر قانون مکتوب و در نتیجه بر کتاب مقدس، و نگرانی در مورد حفظ پاکی با ممنوعیت ازدواج با افراد خارج از جامعهٔ این «اسرائیل» جدید است. [۶] گروه تنها یهوه پس از فتح بابل توسط ایرانیان به اورشلیم بازگشتند و به نخبگان حاکم یهود تبدیل شدند. بخش عمده‌ای از کتاب مقدس عبری در قرن پنجم پیش از میلاد توسط آنها گردآوری، اصلاح و ویرایش شد، از جمله تورات (کتاب‌های سفر پیدایش، سفر خروج، سفر لاویان، سفر اعداد و سفر تثنیه)، آثار تاریخی و بسیاری از کتاب‌های نبوی و کتاب‌های حکمت.[۲۷][۲۸] کتاب مقدس کشف یک کتاب قانونی در معبد در قرن هفتم پیش از میلاد را روایت می‌کند که اکثر محققان آن را نوعی تثنیه می‌دانند و آن را در توسعه کتاب مقدس محوری می‌دانند.[۲۹] کتاب مقدس، کشف یک کتاب قانونی در معبد را در قرن هفتم پیش از میلاد روایت می‌کند. اکثر محققان آن را نوعی تثنیه می‌دانند و آن را در توسعه کتاب مقدس محوری می‌دانند. مجموعه رو به رشد کتب مقدس در دوره هلنیستی توسط یهودیان مهاجر مصری به یونانی ترجمه شد، در حالی که یهودیان بابلی داستان‌های درباری، کتاب دانیال (فصل‌های ۱ تا ۶ کتاب دانیال - فصل‌های ۷ تا ۱۲ بعداً اضافه شدند) و کتاب‌های کتاب توبیاس و کتاب استر را تولید کردند.[۳۰] پس از آن، یهودیت به یهودیت معبد دوم و سامری‌گرایی تقسیم شد.[۳۱] این ادیان در ابتدا روابط دوستانه داشتند، اما پس از تخریب معبد هورکانوس در سال ۱۲۰ قبل از میلاد با یکدیگر رقابت کردند.[۳۲] مورد دوم به طرز بدنامی در مسیحی عهد جدید ثبت شده است.[۳۳]

پذیرش گسترده قوانین تورات

یولیوس ولهاوزن در اثر مهم خود «مقدمه‌ای بر تاریخ اسرائیل» در سال ۱۸۷۸، استدلال کرد که یهودیت به عنوان دینی مبتنی بر رعایت گسترده قوانین تورات، اولین بار در سال ۴۴۴ پیش از میلاد ظهور کرد، زمانی که طبق روایت کتاب مقدس که در کتاب نحمیا (فصل ۸) ارائه شده است، یک کاتب کاهن به نام عزرا نسخه‌ای از تورات موسی را در مقابل مردم یهودیه که در میدان مرکزی اورشلیم جمع شده بودند، خواند.[۳۴] ولهاوزن معتقد بود که این روایت باید به عنوان یک روایت تاریخی پذیرفته شود زیرا محتمل به نظر می‌رسد، و خاطرنشان کرد: «اعتبار روایت از ظاهر آن پیداست.»[۳۵] به دنبال ولهاوزن، اکثر محققان در طول قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم پذیرفته‌اند که رعایت گسترده تورات از حدود اواسط قرن پنجم پیش از میلاد آغاز شده است.

اخیراً، یوناتان آدلر در کتاب خود در سال ۲۰۲۲ با عنوان ریشه‌های یهودیت استدلال کرد که در واقع هیچ مدرک باقی‌مانده‌ای برای تأیید این تصور وجود ندارد که تورات به‌طور گسترده شناخته شده، معتبر تلقی شده و در هر زمانی قبل از اواسط قرن دوم پیش از میلاد مورد استفاده قرار گرفته باشد.[۳۶]

همه محققان با تز آدلر متقاعد نشده‌اند. بنجامین دی. گوردون در بررسی خود از کار آدلر استدلال کرد که آدلر برای حمایت از ادعای خود مبنی بر اینکه تورات قبل از قرن دوم پیش از میلاد به‌طور گسترده رعایت نمی‌شد، به استدلالی مشکوک از سکوت متوسل می‌شود. گوردون اظهار می‌کند که از آنجا که یهودیه در دوره‌های پارسی و اوایل هلنیستی جمعیت کمی داشته و فرهنگ مادی آن نامشخص و ساده بوده است، فقدان شواهد برای رعایت تورات در این دوره‌ها «ممکن است صرفاً نشان‌دهنده محدودیت‌های منابع ما باشد.»[۳۷] مالکا ز. سیمکوویچ همچنین استدلال کرده است که شواهد مثبتی وجود دارد که یهودیان از دوران پیش از حشمونیان (از سال ۱۴۰ پیش از میلاد تا ۱۱۰ پیش از میلاد)، احکام تورات را رعایت می‌کردند.[۳۸]

جان جی. کالینز استدلال می‌کند که هکاتئوس آبدرا (حدود ۳۰۰ پیش از میلاد) ثبت کرده است که شریعت موسی مکتوب از قبل «به عنوان بیان معتبر شیوه زندگی یهودیان در آغاز دوره هلنیستی شناخته و پذیرفته شده بود». به گفته کالینز، این نشان می‌دهد که یهودیان از قبل در شاهنشاهی هخامنشی شروع به رعایت تورات کرده بودند.[۱۳]

توسعه یهودیت ربانی

صحنه‌هایی از کتاب استر تزئین کنیسه دورا-اوروپوس متعلق به ۲۴۴ پس از میلاد

برای قرن‌ها، فهم سنتی این بوده است که جدایی مسیحیت اولیه و یهودیت مدتی پس از محاصره اورشلیم (۷۰ میلادی) در سال ۷۰ میلادی، اولین انشقاق کلامی بزرگ در سنت یهود بود. از نیمه دوم قرن بیستم، برخی از محققان شروع به استدلال کرده‌اند که تصویر تاریخی بسیار پیچیده‌تر از این است.[۳۹][۴۰]

در قرن اول، یهودیت معبد دوم به گروه‌های الهیاتی رقیب، به ویژه [[فریسیان] و صدوقیان، علاوه بر فرقه‌های کوچک‌تر متعددی مانند اسنی‌ها، مسیح در یهودیت مانند مسیحیت اولیه تقسیم شد. روایات نزدیک مانند سامری‌گرایی (که پنج‌گانه سامری را به ما می‌دهد، شاهدی مهم از متن تورات مستقل از متن ماسورتی) بودند. فرقه پرستش بنی اسرائیل که در نهایت به یهودیت خاخامی و فرقه‌ای که به مسیحیت اولیه توسعه یافتند تنها دو مورد از این سنت‌های دینی مجزای اسرائیلی بودند؛ بنابراین، برخی از محققان شروع به ارائه مدلی کرده‌اند که به جای تکامل و جدایی مسیحیت از یهودیت خاخام، تولد دوقلوی مسیحیت و یهودیت خاخام را متصور است. این امر به‌طور فزاینده‌ای در میان محققان پذیرفته شده است که «در پایان قرن اول میلادی هنوز دو دین جداگانه به نام «یهودیت» و «مسیحیت» وجود نداشت».[۴۱] دنیل بویارین (۲۰۰۲) در دوران باستان پسین درک اصلاح‌شده‌ای از تعاملات بین مسیحیت نوپا و یهودیت نوپای خاخامی ارائه می‌دهد که این دو دین را در طول این دوره به شدت و پیچیده در هم تنیده می‌داند.

آمورائیم دانشمندان یهودی دوران باستان پسین بودند که شریعت و متون کتاب مقدس را تدوین و تفسیر می‌کردند. مرحله نهایی تدوین تلمود به شکل نهایی آن در طول قرن ششم میلادی، توسط دانشمندانی که به عنوان سبورایم شناخته می‌شدند، انجام شد. این مرحله، دوران شازال را که پایه و اساس یهودیت خاخامی بود، به پایان می‌رساند.

جستارهای وابسته

پانویس

  1. ↑ Jacobs 2007, p. 511 quote: "Judaism, the religion, philosophy, and way of life of the Jews.".
  2. ↑ Sotah 7:2 with vowelized commentary (به عبری). New York. 1979. Retrieved Jul 26, 2017.
  3. 1 2 3 Mendes-Flohr 2005.
  4. ↑ Levenson 2012, p. 3.
  5. ↑ Dashefsky, Arnold; Della Pergola, Sergio; Sheskin, Ira, eds. (2018). World Jewish Population (PDF) (Report). Berman Jewish DataBank. Retrieved 22 June 2019.
  6. 1 2 3 Moore & Kelle 2011, p. 402.
  7. ↑ Hackett 2001, p. 132.
  8. ↑ (Hackett 2001، ص. 156): "[...] برخی از محققان معاصر معتقدند آنچه «اسرائیل» را از دیگر جوامع نوظهور کنعانی عصر آهن I متمایز می‌کرد، دین بود - اعتقاد به یهوه به عنوان خدای خود به جای مثلاً کموش (از موآبیان) یا میلکوم (از آمونیان). در واقع، اوایل عصر آهن، ظهور دین ملی در خاور نزدیک را رقم زد و اعتقاد به خدای ملی را به هویت قومی گره زد؛ بنابراین، بنی‌اسرائیل قوم یهوه هستند، همان‌طور که موآبیان قوم کموش هستند؛ آمونیان، پرستندگان میلکوم؛ ادومی‌ها، قوم قاوس. [...] (اصطلاحات «دین ملی» و «خدای ملی» اگرچه معمولاً استفاده می‌شوند، اما مسلماً گمراه‌کننده هستند: جزئیات دولت-ملت‌های مدرن را نباید در این جوامع باستانی بازخوانی کرد)
  9. ↑ Compare: Ahlström, Gösta Werner (1982). Royal Administration and National Religion in Ancient Palestine. Volume 1 of Studies in the history of the ancient Near East / Studies in the history of the ancient Near East. Leiden: E. J. Brill. p. 83. ISBN 9789004065628. Retrieved 11 November 2023. [...] the picture drawn for us of the northern kingdom and its religion is not reliable. Furthermore, the so-called conservative Yahwism which is said to have predominated in Judah, seems to have existed only in the Jewish scholars' reconstruction of history.
  10. ↑ Smith 2002, pp. 8, 33–34.
  11. ↑ Gnuse 1997, p. 225.
  12. ↑ "Diseases in Jewish Sources". Encyclopaedia of Judaism. doi:10.1163/1872-9029_ej_com_0049.
  13. 1 2 Collins 2024, pp. 333–335.
  14. ↑ Neusner 1992, p. 4.
  15. ↑ Finkelstein, Israel, (2020). "Saul and Highlands of Benjamin Update: The Role of Jerusalem", in Joachim J. Krause, Omer Sergi, and Kristin Weingart (eds.), Saul, Benjamin, and the Emergence of Monarchy in Israel: Biblical and Archaeological Perspectives, SBL Press, Atlanta, GA, p. 48, footnote 57: "...They became territorial kingdoms later, Israel in the first half of the ninth century BCE and Judah in its second half..."
  16. ↑ Hackett 2001, p. 156.
  17. ↑ Davies 2010, p. 112.
  18. ↑ Miller 2000, p. 90.
  19. ↑ Smith 2010, p. 119.
  20. 1 2 Anderson 2015, p. 3.
  21. ↑ Betz 2000, p. 917.
  22. ↑ Staples, Jason A. (20 May 2021). "The Other Israelites: Samaritans, Hebrews, and non-Jewish Israel". The Idea of 'Israel' in Second Temple Judaism: A New Theory of People, Exile, and Israelite Identity. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 61, 62. ISBN 978-1-108-84286-0. Retrieved 4 February 2024. [Note 23:] The settlement of Israelite groups in Judah in the wake of the northern kingdom's destruction may have brought much of the northern biblical material with it, engendering a pan-Israelite sentiment in Judah (Finkelstein, Forgotten Kingdom, 155).
  23. ↑ Rogerson, John (27 August 2009) [2007]. "Ancient Israel to the fall of the Second Temple". In Hinnells, John R. (ed.). The Penguin Handbook of Ancient Religions. London: Penguin UK. ISBN 978-0-14-195666-4. Retrieved 4 February 2024. یهوه‌گرایی «خالص» توسط گروه‌های نبوی پرشور به رهبری مردانی مانند سموئیل، الیاس و الیشع که خود را به‌طور فعال در امور سیاسی درگیر می‌کردند، حمایت می‌شد. بعدها، این نقش توسط پیامبران به اصطلاح مکتوب: هوشع، عاموس، میکاه و اشعیا [...] در قرن هشتم به عهده گرفته شد. این پیامبران خالق توحید اخلاقی اسرائیل باستان بودند.
  24. ↑ Rogerson 2003, pp. 153–154.
  25. ↑ Davies 2016, p. 15.
  26. ↑ Moore & Kelle 2011, p. 397.
  27. ↑ Coogan et al. 2007, p. xxiii.
  28. ↑ Berquist 2007, p. 3–4.
  29. ↑ Frederick J. Murphy (15 April 2008). "Second Temple Judaism". In Alan Avery-Peck (ed.). The Blackwell Companion to Judaism. Jacob Neusner. John Wiley & Sons. pp. 61–. ISBN 978-0-470-75800-7.
  30. ↑ Coogan et al. 2007, p. xxvi.
  31. ↑ Pummer 2016, p. 25.
  32. ↑ Knoppers 2013, pp. 173–174.
  33. ↑ "Samaritan | Definition, Religion, & Bible | Britannica". britannica.com (به انگلیسی). Retrieved 2022-05-25.
  34. ↑ Wellhausen 1885, p. 405–410.
  35. ↑ Wellhausen 1885, p. 408 n. 1.
  36. ↑ (Adler 2022، ص. 223): [...] منابع ادبی که به‌طور قطعی به اوایل دوره هلنیستی مربوط می‌شوند، هیچ مدرک قانع‌کننده‌ای در مورد میزان شناخته شدن یا معتبر بودن تورات در بین توده‌های یهودی آن زمان ارائه نمی‌دهند."
  37. ↑ Gordon, Benjamin D. (2024). "The Origins of Judaism: An Archaeological-Historical Reappraisal by Yonatan Adler (review)". AJS Review. 48 (1): 204–207. doi:10.1353/ajs.2024.a926065. ISSN 1475-4541.
  38. ↑ Simkovich, Malka Z. (Winter 2024). "Origin Stories". Jewish Review of Books. No. 56. Retrieved 2024-06-28.
  39. ↑ Becker & Reed 2007.
  40. ↑ Dunn, James D. G., ed. (1999). Jews and Christians: the parting of the ways A.D. 70 to 135. William B Eerdmans Publishing Company. ISBN 978-0-8028-4498-9.
  41. ↑ Goldenberg, Robert (2002). "Reviewed Work: Dying for God: Martyrdom and the Making of Christianity and Judaism by Daniel Boyarin". The Jewish Quarterly Review. 92 (3/4): 586–588. doi:10.2307/1455460. JSTOR 1455460.

کتاب‌شناسی

پیوند به بیرون

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.