برده‌داری در ادیان

برده‌داری جنسی در یهودیت ممنوع و حرام است^[۶][۷][۸]، و مردی که به کنیز خود تعرض جنسی کند گناهکار است، در حالی که کنیز مورد تعرض قرار گرفته بی‌گناه دانسته می‌شود، زیرا آزاد نبوده است^[۹]. در دین یهودیت یک مرد یهودی حق تجاوز جنسی به کنیز/برده و اسیران جنگی را ندارد و فقط به شرط ازدواج می‌تواند با کنیز خود رابطه جنسی داشته باشد، که در آن صورت هم باید با آن کنیز/زن دقیقاً همچون یک زن آزاد یهودی رفتار شود و اگر این حقوق رعایت نشود، آن زن آزاد است بدون هیچ قید و شرطی آن مرد را ترک کند^[۷][۸][۹]. امّا سایر انواع برده‌داری در دین یهود منع نشده‌ است. لازم به ذکر است که تورات در دین یهودیت، خشونت و آسیب زدن به برده را ممنوع کرده است و بدین ترتیب اگر یک شخص یهودی چشم بردۀ -غلام یا کنیز- خود را نابینا می‌کرد، یا دندان او را می‌شکست، می‌بایست او را آزاد می‌نمود.^[۱۰] حتی طبق فرمان تورات، در صورتی که یک برده -غلام یا کنیز- از نزد ارباب خود به یک یهودی پناه آورده باشد، آن شخص یهودی حق ندارد آن برده را مجبور به بازگشت نزد اربابش نماید، بلکه باید به او پناه دهد و حق سوءاستفاده از او را ندارد^[۱۱].

تحت رعایت شروط و حقوق مذکور در تورات که در بند بالا نام برده شد، داشتن برده در یهودیت مانعی ندارد. بردگانی که در تملک بنی‌اسرائیل بودند، به میراث می‌رسیدند.^[۱۲] عبرانیان می‌توانستند دختر یا پسر خود را به بردگی بفروشند^[۱۳]. مجازات کشتن یک برده در دین یهودیت کمتر از مجازات قتل یک مردم آزاد بود.^[۱۴] اگر گاوی بنده یا کنیزی را به شاخ می‌زد، سی مثقال نقره به صاحب برده داده می‌شد و گاو را هم سنگسار می‌کردند، در حالی که اگر گاو مرد یا زن آزادی را به شاخ می‌زد، گاو سنگسار شده و صاحب گاو نیز کشته می‌شد.^[۱۵]

در بین شخصیت‌های تورات، ابراهیم (که هاجر را داشت)، بوعز، شائول، اسحاق، سلیمان و داوود برده داشتند.

مسیحیت شریعت یهود را تأیید کرده و در امتداد و تکمیل کنندۀ آن است^[۱۶]، لذا مسیحیت برده‌داری جنسی و تجاوز جنسی به بردگان و اسیر جنگی را ممنوع و حرام می‌داند^{[۶][۷][۸][۹]} اما سایر انواع برده‌داری را به شرط رعایت چارچوب و اصول اخلاقی تعریف شده در کتاب مقدس یهودی که به آن «عهدقدیم» گفته می‌شود، منع نکرده‌ است. لذا خشونت و سایر بدرفتاری‌های نام برده در تورات^[۱۰]، در مسیحیت نیز ممنوع می‌باشد. به این ترتیب اگر برده‌ای از نزد ارباب خود به یک مسیحی پناه بیاورد، آن مسیحی باید به او پناه داده و حق بدرفتاری با وی را ندارد و نباید او را مجبور به بازگشت نزد اربابش نماید^[۱۱]. یک نمونۀ مشخص از این مورد در کتاب مقدس مسیحی در نامه به فیلمون ثبت شده است: این نامه خطاب به فیلیمون، که یک ارباب مسیحی بود، نوشته شده است. او که احتمالاً یکی از اعضای کلیسای شهر کولسی بود، برده‌ای داشت به نام اونیسیموس. این برده از نزد ارباب خود فلیمون گریخته بود و گویا ممکن است از اموال او نیز دزدیده باشد. طبق قوانین روم، مجازات او مرگ بود. از قضا اونیسیموس با پولس که در این زمان زندانی بود، آشنا شد و از طریق او مسیحی گردید. این نامه بیانگر استدعای پولُس از فیلیمون است مبنی بر اینکه برده خود اونیسیموس را که پولُس او را بازپس می‌فرستد، ببخشد و او را دیگر نه چون برده، بلکه چون برادر مسیحی بپذیرد^[۱۷].

مسیحیت به اربابان مسیحی امر کرده تا با بردگان بدرفتاری نشود و آن‌ها را تهدید نکنند، چرا که آنان نیز خود بنده/بردۀ خداوندی هستند که بین برده و ارباب تفاوتی نمی‌گذارد^[۱۸]و همچنین با بردگانشان رفتار عادلانه داشته باشند^[۱۹]. متقابلاً از مسیحیانی که در بردگی هستند می‌خواهد تا از ارباب خود اطاعت کنند، صرف نظر از اینکه ارباب ملایم یا تندخو باشد^[۲۰]. همچنین به بردگان مسیحی امر شده که در نزد اربابشان کمال امانت را به جای آورند، آنان را شاد سازند و از حاضرجوابی بپرهیزند^[۲۱]و با اخلاص و فداکاری و بدون ریاکاری خدمت کنند^[۲۲].

کتاب قرآن در بخش‌های مختلف با تفصیل به موضوع برده‌داری (ملک یمین) پرداخته و چگونگی نحوه داشتن برده‌های زن (کنیز) و چگونگی برقرار کردن رابطه جنسی با آنان و همچنین آزاد کردن بردگان پرداخته‌است. اسلام اصل برده‌داری را به رسمیت می‌شناسد. بردگی در اسلام، به هفت شکل مختلف (بنابر نظر مشهور) می‌تواند به وجود بیاید.^[۲۳]

برده‌داری -اصطلاحاً: ملک یمین- از موضوعات چالش‌برانگیز و مورد اختلاف دین اسلام است. اگرچه امروزه برده‌داری در دید عرف امری مذموم و ناپسند بوده و از ضوابط حتمی حقوق بشر به‌شمار می‌رود، ولی همچنان اکثریت روحانیون مسلمان معاصر نسبت به این پدیده سکوت اختیار نموده و حتی گروهی از ایشان، به صراحت از برده‌داری دفاع می‌کنند. برای مثال محمدتقی مصباح یزدی می‌گوید: «مسئله بردگی فی‌الجمله در اسلام پذیرفته شده‌است و ما از آن دفاع می‌کنیم»^[۲۴]

متقابلاً گروهی دیگر از روحانیون معاصر مانند سیدمحمدحسین طباطبائی و سیدمحمود طالقانی، تنها طریق معتبر بردگی را اسارت کفار حربی در جهاد می‌دانند و چنین بردگی‌ای را به لحاظ غیبت فعلی امام زمان، عملاً منتفی می‌دانند. میرزا ابوالحسن شعرانی می‌گوید: «بندگی در شریعت اسلام مجاز است. اما منحصر به آنکه در جهاد شرعی از کفار اسیر بگیرند و در این زمان که امام علیه‌السلام غایب است، موضوع بندگی فعلاً منتفی است»^[۲۵]

در دین بهائی آئین برده‌داری و برده‌فروشی به هر نحو منع شده و حرام است.^[۲۶]

برده داری در هندوئیسم شدیداً ممنوع گردیده است. وداها آشکارا آزادی را به عنوان هدف نهایی زندگی انسان‌ها بیان کرده‌اند دین بودا باید مورد بررسی قرار بگیرد ^[۲۷]