گی دسیسی

گی دسیسی در ۲۶ مارس ۱۹۲۴ در سن-ژیل، شهرستان بروکسل،^[۱] در خانواده‌ای به دنیا آمد که پدرش مکانیک و مادرش طراح لباس بود. او ۱۲ ساله بود که برای نخستین بار با هرژه ملاقات کرد که در آن زمان به لطف موفقیت تن‌تن از شهرت ملی برخوردار بود. او اسطوره داستان‌های مصور را به واسطه یکی از استادانش به نام ادموند فاندرکامن ملاقات کرد؛^[۲] استادی که شیفته هنر بود و او را همچنین به رمان‌نویسان و شاعران بلژیکی از جمله موریس کارم معرفی کرد و به محفل ادبی «گرنیه دو لا پوئزی» (بالاخانه شعر) متعلق به ژئو نورژ برد.^[۲] او به گروه هنرمندان مسیحی «شاپل-او-شان» پیوست و در آنجا، در کنارِ پدرِ فرانسیسکن «بوناونتور فوی‌ین»، با مارسل دایه (نخستین منشی هرژه)، ژان لیبر رمان‌نویس، فرانتس وای‌یرگانس نویسنده، اوژن فان نیورسل با نام مستعار اوانی، ایو دووال روزنامه‌نگار آینده و خودِ هرژه^[۲] آشنا شد و با او پیوند دوستی بست.^[۳] دسیسی سپس به تحصیل در رشته معماری و نقاشی در فرهنگستان سلطنتی هنرهای زیبا تحت نظارت نقاش لئون دوووس پرداخت، اما پس از دو سال تحصیل را رها کرد.^[۱]

در سال ۱۹۴۷، گی دسیسی به استودیو هرژه پیوست. او بازچاپ «پوپول و ویرژینی در سرزمین لاپینوها» اثر هرژه (که در ابتدا در سال ۱۹۳۴ به صورت سیاه و سفید منتشر شده بود) را رنگ‌آمیزی کرد و برخی از پس‌زمینه‌ها را دوباره طراحی نمود. او همچنین برخی از کتاب‌های تن‌تن^[۴] را که در همان دوران بازطراحی و بازنشر شده بودند، رنگ‌آمیزی کرد. هرژه در ابتدا دسیسی را به عنوان جانشین دستیار سابق خود، ادگار پ. یاکوبس در نظر داشت، اما از آنجا که این مرد جوان در طراحی چندان بااستعداد نبود، او را صرفاً به عنوان رنگ‌آمیز استخدام کرد. با این حال، دسیسی تأثیر قابل‌توجهی بر ماجراهای تن‌تن داشت. دسیسی اغلب برای هرژه، بوب دو مور، ادگار پ. یاکوبس و ژاک فان ملکبکه ژست می‌گرفت تا آن‌ها مدلی برای طرح‌های مقدماتی خود داشته باشند. او همچنین ادعا کرد که الهام‌بخش شخصیت عبدالله در ماجراهای تن‌تن بوده است: او پس از خواندن داستان کوتاهی از او. هنری به نام «غرامت رئیس سرخ» (۱۹۰۷) — که در آن دو تبهکار کودکی را می‌دزدند که کاشف به عمل می‌آید چنان وروجک منفوری است که آن‌ها بیشتر مایلند از دستش خلاص شوند تا اینکه او را به عنوان گروگان نگه دارند — ایده اصلی آن را برای هرژه تعریف کرد و هرژه نیز هسته اصلی پیرنگ کتاب سرزمین طلای سیاه (۱۹۵۰) را از آن گرفت. با این حال، دسیسی همیشه تأکید داشت که او فقط یک ایده مبهم به هرژه داده و هرژه با آن ایده، آنگونه که صلاح دیده عمل کرده است. دسیسی علاوه بر آثار هرژه، به‌طور ناشناس تقریباً تمام مجلهٔ تن‌تن^[۴] را رنگ‌آمیزی کرد؛ از جمله نخستین داستان باب و بوبت اثر ویلی فاندرستین برای «شبح اسپانیایی» (۱۹۴۸-۱۹۵۰)،^[۱] «راز هرم بزرگ» اثر ادگار پ. یاکوبس، «بارلی» اثر بوب دو مور، «کلروفیل علیه موش‌های سیاه» اثر ریموند ماکرو،^[۵] «کورانتن» اثر پل کوولیه و انتشارات لو لومبار.^[۲]