کراتیلیسم

کراتیلیسم (انگلیسی: Cratylism) یک نظریه فلسفی است که معتقد است بین کلمات و آنچه کلمات تعیین می‌کنند رابطه طبیعی وجود دارد.[۱] این نظریه منعکس‌کننده آموزه‌های کراتولوس آتنی است، که اواسط تا اواخر قرن پنجم پیش از میلاد، همکار سقراط در گفتگوی افلاطون کراتیلوس است.[۲]

ژرار ژنت این نظریه را به کراتیلیسم اولیه و ثانویه تقسیم کرد. گفته می‌شود که اولی شامل تلاشی کلی برای برقراری پیوند انگیزشی بین دال و مدلول با ابداع ارزش‌های عاطفی برای صداهای خاص است، درحالی‌که دومی می‌پذیرد که زبان سقوط کرده است و دال از رابطه دلخواه با مدلول برخوردار است.[۳] کراتیلیسم با سبک از زبان‌شناسی متمایز می‌شود: در زبان طبیعی، جایی که ارتباط کاملی بین کلمه و چیزها یافت می‌شود، دیگر تغییرات سبک قابل تصور نیست.[۴]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ Attardo, Salvatore (2002). "Translation and Humour: An Approach Based on the General Theory of Verbal Humour (GTVH)". The Translator (به انگلیسی). 8 (2): 173–194. doi:10.1080/13556509.2002.10799131. ISSN 1355-6509.
  2. ↑ Wesling, Donald (1999). The Scissors of Meter: Grammetrics and Reading. Ann Arbor: University of Michigan Press. pp. 66. ISBN 0-472-10715-1.
  3. ↑ Heller, Ben (1997). Assimilation/generation/resurrection: Contrapuntal Readings in the Poetry of José Lezama Lima. Lewisburg: Bucknell University Press. pp. 44. ISBN 0-8387-5347-7.
  4. ↑ Billitteri, Carla (2009). Language and the Renewal of Society in Walt Whitman, Laura (Riding) Jackson, and Charles Olson: The American Cratylus. New York: Palgrave Macmillan. p. 7. ISBN 978-1-349-37524-0.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.