پادشاهی اسرائیل (پادشاهی متحد)

پادشاهی متحد اسرائیل

הממלכה המאוחדת
۱۰۳۰ پ.م.–۹۳۱ پ.م.
مملکت قوم بنی‌اسرائیل در سال ۱۰۲۰ قبل از میلاد
مملکت قوم بنی‌اسرائیل در سال ۱۰۲۰ قبل از میلاد
پایتختاورشلیم
زبان(های) رایجعبرانی
دین(ها)
یهویت
چندخدایی (کنعانی، میان‌رودانی، ادیان عامیانه)
نام(های) اهلیتبنی‌اسرائیل
حکومتپادشاهی مطلقه
پادشاه 
• ۱۰۳۰–۱۰۱۰پ. م.
طالوت (نخستین)
• ۱۰۱۰–۱۰۰۸ پ.م.
ایشبوشت
• ۱۰۰۸–۹۷۰ پ.م.
داوود
• ۹۷۰–۹۳۱ پ.م.
سلیمان (واپسین)
بنیان‌گذاریاواخر سده ۱۱ پ.م.
دوره تاریخیعصر آهن
• آغاز حکمرانی طالوت
اواخر سده ۱۱ پ.م.
• مرگ سلیمان
۹۳۱ پ.م.
• بنیان‌گذاری
۱۰۳۰ پ.م.
• فروپاشی
۹۳۱ پ.م.
پیشین		پسین
اسباط اسرائیل
پادشاهی یهودا
پادشاهی شمالی اسرائیل

پادشاهی متحد اسرائیل یا پادشاهی بنی‌اسرائیل (عبری: הממלכה המאוחדת‎) نام حکومت مستقل و متحد قوم بنی‌اسرائیل (فرزندان و نوادگان یعقوب پیامبر) است، که تاریخ حیات آن را از سال ۱۰۳۰ تا ۹۳۰ قبل از میلاد قلمداد می کنند. این امپراطوری در ادیان یهودی، مسیحیت و اسلام به عنوان یک حکومت الهی و فراطبیعی مورد ستایش و تقدّس است. پادشاهان این حکومت شائول (طالوت)، داوود نبی، و سلیمان نبی بوده‌اند، که بنا بر متون دینی، نه تنها انسان ها بلکه جانوران و جن‌ها را نیز تحت سلطه خود داشته اند.

پس از مرگ سلیمان، سرزمین بنی‌اسرائیل به دو قسمت تقسیم شد. پادشاهی اسرائیل شمالی که شامل ده قبیله از قوم بنی‌اسرائیل بود. و پادشاهی یهودا در جنوب، که از دو قبیله بنی‌اسرائیل (فرزندان یهودا و بنیامین) تشکیل شد. بیشتر تاریخ موجود در مورد این برهه از کتاب مقدس است و بعضی تاریخ‌دانان در مورد صحّت این تاریخ شبهاتی را مطرح کرده‌اند.

نخستین اشارهٔ غیر دینی به اسرائیل در کتیبهٔ مرنپتاح، ساختهٔ فرعون مرنپتاح در سال ۱۲۰۸ پیش از میلاد،[۱] دیده می‌شود. بر اساس تاریخ‌نگاری تثنیوی در کتاب مقدس عبری، یک پادشاهی متحد[۲] یا پادشاهی یکپارچهٔ اسرائیل تحت سلطنت شائول، ایش-بوشت، داوود و سلیمان وجود داشت که قلمرو هر دو پادشاهی بعدیِ کشور یهودا و کشور اسرائیل شمالی را دربر می‌گرفت.[۳][۴][۵]

اینکه آیا پادشاهی متحد وجود داشته است ـ و اگر چنین بوده، تا چه اندازه ـ موضوعی است که همچنان در میان پژوهشگران محل بحث و جدل است.[۶][۷][۸] در دههٔ ۱۹۸۰، برخی از محققان کتاب مقدس استدلال کردند که شواهد باستان‌شناختی برای وجود یک پادشاهی گسترده پیش از اواخر سدهٔ هشتم پیش از میلاد بسیار ضعیف است[۹][۱۰] و روش‌شناسی به‌کاررفته برای به‌دست‌آوردن این شواهد نیز دارای نقص است.[۱۱] پژوهشگران همچنان به سه دسته تقسیم می‌شوند: کسانی که تاریخی بودن روایت کتاب مقدس را تأیید می‌کنند، کسانی که به آن تردید دارند یا آن را رد می‌کنند، و کسانی که وجود نظری پادشاهی را می‌پذیرند اما معتقدند روایت کتاب مقدس اغراق‌آمیز است. طرفداران وجود پادشاهی متحد به‌طور سنتی آن را میان حدود ۱۰۴۷ پیش از میلاد تا حدود ۹۳۰ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری می‌کنند.

بر اساس روایت کتاب مقدس، پس از جانشینی رَحبعام، پسر سلیمان، پادشاهی متحد به دو پادشاهی جداگانه تقسیم شد: پادشاهی اسرائیل در شمال، شامل شهرهای شکیم و شومرون (سامره)؛ و پادشاهی یهودا در جنوب، شامل اورشلیم و معبد یهود.

تاریخ

بر اساس کتاب قاضیان، قوم اسرائیل ابتدا دارای پادشاه مشخصی نبود و شورایی از قاضیان بر آن مدیریت می‌کرد. مردم به تدریج درخواست پادشاهی کردند که بتواند اختلاف داخلی بین قبایل اسرائیل را کم کرده و آن‌ها را هم متحد کند. در این زمان سموئل، شائول (طالوت) از قبیله بنیامین را به عنوان اولین شاه مسح کرد. کتاب مقدس اشاره می‌کند که قوم اسرائیل در مورد داشتن پادشاه مطمئن نبودند زیرا پادشاه کسی بود که قدرت زیادی بر مردم داشت و در تفکر آنان این موقعیت مختص خداوند بود. کتاب مقدس اشاره می‌کند که شائول به خدا پایبند نبود و از این رو پادشاهی او از بین رفت. در کتاب مقدس، شائول در جنگ با فلسطین خودکشی می‌کند. داوود و شائول ابتدا اختلافاتی با یکدیگر داشتند ولیکن جاناتان پسر شائول و میشال دختر داوود، به داوود کمک کردند که از دست شائول فرار کرده و بعد مدتی صلح کنند. جانشین شائول، ایشبوشت، به پادشاهی اسرائیل رسید ولیکن فقط به مدت دو سال پادشاهی کرد تا اینکه به قتل رسید و داوود جانشینش شد. بعضی تاریخدانان معتقدند که ممکن است داوود در قتل ایشبوشت نقش داشته باشد. قوم اسرائیل علیه داوود شورش می‌کند و پسر او ابسالوم را به پادشاهی برمی‌گزیند؛ ولیکن داوود موفق می‌شود شورشیان را شکست دهد و قدرت خود را بر تمامی اسرائیل اعمال کند. داوود پادشاهی متحد قدرتمندی ایجاد می‌کند و اورشلیم را در سال ۱۰۰۶ قبل از میلاد به پایتختی انتخاب می‌کند (قبل از آن، حبرون پایتخت اسرائیل بود) و دشمنان اسرائیل را شکست می‌دهد و قدرت مهمی در منطقه می‌شود. پسر داوود، سلیمان، جایگزینش شد. در زمان او اسرائیل بسیار قدرتمند و ثروتمند شد و معبد سلیمان را در اورشلیم ساختند. بعد از مرگ سلیمان در ۹۲۶ قبل از میلاد، پادشاهی اسرائیل به دو بخش پادشاهی شمالی اسرائیل و پادشاهی یهودا تقسیم می‌شود.

به عقیده آلتر، تلاش برای توضیح تقسیم قبیله‌ها (در سفر تثنیه باب ۲۷) با رویکرد به شجره‌نامه راه به جایی نخواهد برد. رویکرد به جغرافیا هر چند ممکن است کافی نباشد اما بهترین توضیح را فراهم می‌کند. هر شش قبیله‌ای که در کوه شمالی (عبال) ساکن بودند، قلمرویی در شمال و یا شرق اردن داشتند و بخشی از پادشاهی شمالی شدند. چهار قبیله از شش قبیله که در کوه جنوبی (گریزیم) ساکن بودند، در قلمرویی در جنوب مرج ابن عامر ساکن شدند.[۱۲]

یافته‌های باستان‌شناسی

در دههٔ ۱۹۸۰، شماری از پژوهشگران کتاب مقدس اظهار کردند که شواهد باستان‌شناسی برای وجود یک پادشاهی گسترده پیش از اواخر سدهٔ هشتم پیش از میلاد بسیار ضعیف است[۱۳][۱۴] و روش‌شناسی به‌کاررفته برای به‌دست آوردن این شواهد نیز دارای کاستی‌هایی است. در سال‌های ۱۹۹۵ و ۱۹۹۶، اسرائیل فینکلشتاین دو مقاله منتشر کرد که در آن‌ها «گاهنگاری پایین» (Low Chronology) را برای لایه‌نگاری عصر آهن در اسرائیل پیشنهاد داد. مدل فینکلشتاین تاریخ‌های لایه‌شناسی پذیرفته‌شده در گاهنگاری سنتی را تا حدود یک قرن به جلو می‌راند؛ بنابراین او نتیجه گرفت که بخش زیادی از معماری یادمانی منسوب به اسرائیل سدهٔ دهم پیش از میلاد ـ که معمولاً با پادشاهی متحد کتاب مقدس مرتبط دانسته می‌شود ـ در واقع به سدهٔ نهم تعلق دارد. فینکلشتاین نوشت: «پذیرفتن گاهنگاری پایین به معنای زدودن بناهای یادمانی از پادشاهی متحد است، از جمله سنگ‌چینی‌های اَشلار و سرستون‌های پروتو-یونیک.»[۱۵][۱۶] بر پایهٔ دیدگاه فینکلشتاین و نیل سیلبرمن، نویسندگان کتاب کتاب مقدس برآمده از دل خاک (The Bible Unearthed)، ایدهٔ پادشاهی متحد تاریخ واقعی نیست، بلکه «بیان‌های خلاقانهٔ یک جنبش اصلاح دینی قدرتمند» است که احتمالاً «بر پایهٔ هسته‌های تاریخی معینی» شکل گرفته است.[۱۷][۱۸] آنان می‌پذیرند که داوود و سلیمان پادشاهان واقعی یهودا در حدود سدهٔ دهم پیش از میلاد بودند، اما یادآور می‌شوند که نخستین اشارهٔ مستقل به پادشاهی اسرائیل به حدود ۸۹۰ پیش از میلاد و به پادشاهی یهودا به حدود ۷۵۰ پیش از میلاد بازمی‌گردد.[۱۹] برخی بر این باورند که پادشاهی متحد در دوران تبعید بابلی ساخته‌وپرداخته شد و در این روند، داوود و سلیمان از قهرمانان محلی به فرمانروایانی با جایگاه بین‌المللی تبدیل شدند.[۲۰] فینکلشتاین همچنین احتمال داده است که پادشاهی متحدی واقعی در سدهٔ هشتم پیش از میلاد، در زمان یَربعام دوم وجود داشته باشد، حال آنکه پادشاهی متحد پیشین احتمالاً در دوران یوشیا اختراع شد تا گسترش ارضی او را توجیه کند.[۲۱]

دیدگاه‌های فینکلشتاین به‌شدت از سوی امیحای مَزار مورد انتقاد قرار گرفته است؛ مزار در پاسخ، «گاهنگاری متعارف تعدیل‌شده» (Modified Conventional Chronology) را پیشنهاد کرد که آغاز دورهٔ عصر آهن IIA را در اوایل سدهٔ دهم پیش از میلاد و پایان آن را در میانهٔ سدهٔ نهم قرار می‌دهد. این چارچوب، مشکلات گاهنگاری بالایی (High Chronology) را برطرف می‌کند و در عین حال کشفیات باستان‌شناسی را همچنان به سدهٔ دهم پیش از میلاد نسبت می‌دهد. گاهنگاری پایین فینکلشتاین و دیدگاه‌های او دربارهٔ پادشاهی، از سوی دیگر پژوهشگران نیز به‌شدت مورد نقد قرار گرفته است، از جمله امنون بن-تور، ویلیام جی. دِوِر، کنت کیچن، دورون بن-عمی، راز کلِتر و لارنس استیگر.[۲۲]

با آنکه املی کورت تصریح می‌کند که «هیچ کتیبهٔ سلطنتی از زمان پادشاهی متحد در دست نیست (در واقع به‌طور کلی مواد مکتوب بسیار اندکی وجود دارد) و حتی یک اشارهٔ همزمان به داوود یا سلیمان دیده نمی‌شود»، او در نهایت نتیجه می‌گیرد: «در برابر این کمبود، باید شواهد مربوط به توسعه و رشد قابل‌توجه در چندین محوطه را قرار داد که به‌طور معقول می‌توان آن را به سدهٔ دهم نسبت داد.» کنت کیچن (دانشگاه لیورپول) نیز به نتیجه‌ای مشابه می‌رسد و استدلال می‌کند که «باستان‌شناسی عینیِ کنعانِ سدهٔ دهم با وجود پیشین یک دولت یکپارچه در قلمرو آن سازگار است.»[۲۳]

در ۴ اوت ۲۰۰۵، باستان‌شناس ایلات مَزار اعلام کرد که در اورشلیم چیزی را کشف کرده است که ممکن است کاخ پادشاه داوود بوده باشد.[۲۴] این کشف که اکنون به «ساختار سنگی بزرگ» (Large Stone Structure) معروف است، شامل یک ساختمان عمومی متعلق به سدهٔ دهم پیش از میلاد، یک طومار مسی، سفال‌هایی از همان دوره و یک بولای سفالی (مُهر نقش‌دار) متعلق به یهوقَل بن شَلمیا بن شَوی است؛ مقامی که دست‌کم دوبار در کتاب ارمیا ذکر شده است. در ژوئیهٔ ۲۰۰۸، او بولای دومی را نیز کشف کرد که به جِدَلیا بن پَشهور تعلق داشت؛ فردی که همراه با یهوقل در ارمیا ۳۸:۱ نام برده شده است.[۲۵] امیحای مَزار این یافته را «چیزی شبیه به یک معجزه» خواند و گفت که باور دارد این ساختمان ممکن است همان «دژ صهیون» باشد که گفته می‌شود داوود آن را تصرف کرده بود. با این حال، دیگر پژوهشگران تردید دارند که دیوارهای پیِ این بنا به کاخ داوود تعلق داشته باشد. همچنین، یوسف گارفینکل در سال ۲۰۱۳ مدعی شد که کاخ داوود را در خِربت قیافه، در فاصلهٔ ۲۵ کیلومتری، کشف کرده است.[۲۶][۲۷]

حفاری‌های خِرْبِت قیافه، یک محوطه عصر آهن در یهودا، یک سکونتگاه شهریافته را آشکار کرد که با روش تاریخ گذاری رادیوکربن‌ تاریخ‌گذاری شده و بسیار پیش‌تر از زمانی است که پژوهشگرانی چون فینکلشتاین آغاز شهرنشینی در یهودا را پیشنهاد کرده‌اند. این کشف از وجود یک پادشاهی شهریافته در سدهٔ دهم پیش از میلاد پشتیبانی می‌کند. ادارهٔ عتیقات اسرائیل اعلام کرد: «حفاری‌های خِرْبِت قیافه نشان می‌دهد که جامعه‌ای شهریافته در یهودا از اواخر سدهٔ یازدهم پیش از میلاد وجود داشته است. دیگر نمی‌توان ادعا کرد که پادشاهی یهودا تنها در اواخر سدهٔ هشتم پیش از میلاد یا در زمانی دیرتر شکل گرفته است.»[۲۸] روش‌ها و تفسیرهایی که برای رسیدن به برخی نتایج مربوط به خِرْبِت قیافه به کار رفته‌اند، توسط برخی پژوهشگران از جمله فینکلشتاین و الکساندر فانتالکین مورد انتقاد قرار گرفته‌اند.[۲۹]

در سال ۲۰۱۰، باستان‌شناس ایلات مَزار از کشف بخشی از دیوارهای باستانی شهر در اطراف شهر داوود خبر داد که او بر این باور است به سدهٔ دهم پیش از میلاد تعلق دارد. به گفتهٔ مَزار: «این مهم‌ترین سازه‌ای است که از روزگار معبد اول در اسرائیل در اختیار داریم» و «این بدان معناست که در آن زمان، یعنی سدهٔ دهم، در اورشلیم حکومتی وجود داشته که توانایی انجام چنین ساخت‌وسازی را داشته است.» سدهٔ دهم همان دوره‌ای است که کتاب مقدس آن را به دوران سلطنت سلیمان نسبت می‌دهد. با این حال، همهٔ باستان‌شناسان با مَزار هم‌عقیده نیستند و آرن مائیر، باستان‌شناس دیگر، نسبت به این ادعاها و تاریخ‌گذاری مَزار تردید دارد.[۳۰]

در «کتاب مطالعات یهودی» (۲۰۱۴)، اودد لیپشیتس بیان می‌کند که مفهوم پادشاهی متحد باید کنار گذاشته شود،[۳۱] در حالی‌که آرن مائیر معتقد است شواهد کافی در حمایت از وجود پادشاهی متحد وجود ندارد. [۳۲]در اوت ۲۰۱۵، باستان‌شناسان اسرائیلی در ویرانه‌های شهر باستانی جَت، که زادگاه جالوت دانسته می‌شود، استحکامات عظیمی کشف کردند. اندازهٔ این استحکامات نشان می‌دهد که جَت در سدهٔ دهم پیش از میلاد شهری بزرگ بوده است، شاید بزرگ‌ترین شهر در کنعان در آن زمان. استاد سرپرست این کاوش‌ها، آرن مائیر، برآورد کرد که جَت تا چهار برابر بزرگ‌تر از اورشلیم هم‌دورهٔ خود بوده است، که این امر تردیدهایی را بر قدرت پادشاهی داوود مطابق آنچه در کتاب مقدس توصیف شده است وارد می‌کند.[۳۳]

در کتاب خود با عنوان «پادشاهی فراموش‌شده» (۲۰۱۳)، اسرائیل فینکلشتاین بر این باور است که شائول، که اصالتاً از سرزمین بنیامین بود، در حدود سدهٔ دهم پیش از میلاد در منطقهٔ زادگاهش جبعون قدرت گرفت و اورشلیم را در جنوب و شکیم را در شمال فتح کرد و بدین‌سان واحد سیاسی‌ای پدید آورد که برای مقاصد ژئوپلیتیک مصر خطرناک بود. از این رو، شوشنگ یکم از مصر به این سرزمین یورش برد و این واحد سیاسی نوپا را نابود ساخت و داوودِ بیت‌لِحِم را در اورشلیم (یهودا) و یَرُبعام یکم را در شکیم (اسرائیل) به عنوان حاکمان محلی کوچک منصوب کرد که تابع مصر بودند. فینکلشتاین نتیجه می‌گیرد که یادِ پادشاهی متحد از قلمروِ فتح‌شدهٔ شائول الهام گرفته بود؛ نخست در خدمت ایده‌آل یک پادشاهی متحد بزرگ تحت فرمانروایی پادشاهی شمالی در روزگار یربعام دوم، و سپس در خدمت ایدهٔ پادشاهی متحدی که از اورشلیم فرمان می‌راند.[۳۴]

این کتیبهٔ آرامی که به حدود ۸۴۱ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شده است، عبارت «mlk bytdwd» را در بر دارد که به معنای «پادشاه خاندان داوود» است. این نخستین بار بود که در بیرون از کتاب مقدس، یک منبع تاریخی باستانی به مشهورترین پادشاه اسرائیل اشاره می‌کرد.

در مقاله‌ای در مجلهٔ بررسی باستان‌شناسی کتاب مقدس، ویلیام جی. دِوِر نظریهٔ فینکلشتاین را به‌شدت مورد انتقاد قرار داد و آن را سرشار از «خطاهای فراوان، تحریف‌ها، ساده‌سازی‌های بیش از حد و تناقضات» خواند. دِوِر یادآور شد که فینکلشتاین پیشنهاد می‌کند شائول بر واحد سیاسی‌ای حکومت می‌کرد که از شمال تا یزرعیل و از جنوب تا حبرون امتداد داشت و مرز آن به جَت می‌رسید، با پایتختی در جبعون نه اورشلیم. به گفتهٔ دِوِر، چنین واحد سیاسی‌ای خود به‌تنهایی یک پادشاهی متحد به‌شمار می‌رود و به‌طور طنزآمیزی سنت کتاب مقدس را تأیید می‌کند. افزون بر این، او این تصور که جبعون پایتخت چنین واحدی بوده را رد کرد، زیرا «هیچ شواهد باستان‌شناسی روشنی از سکونت در سدهٔ دهم، چه برسد به معماری یادمانی، وجود ندارد.» دِوِر حتی نظریهٔ فینکلشتاین را «زاییدهٔ خیال او، برخاسته از وسواسش برای اثبات اینکه شائول، داوود و سلیمان پادشاهان واقعی نبوده‌اند و اینکه پادشاهی متحد اختراع یک نویسندهٔ کتاب مقدس با گرایش یهودایی است» دانست. دِوِر در پایان نتیجه گرفت: «فینکلشتاین یک پادشاهی فراموش‌شده را کشف نکرده است. او آن را اختراع کرده است. با این حال، خوانندهٔ دقیق نکاتی را دربارهٔ اسرائیل به‌دست خواهد آورد — یعنی اسرائیل فینکلشتاین.»[۳۵] بررسی معتدل‌تری در همان مجله توسط آرون بُرک نوشته شد: بُرک کتاب فینکلشتاین را «جاه‌طلبانه» توصیف کرد و از سبک ادبی آن ستایش نمود، اما نتایج او را نپذیرفت. به گفتهٔ بُرک، رسالهٔ فینکلشتاین عمدتاً بر اساس «گاه‌نگاری پایین» پیشنهادی او بنا شده است، در حالی‌که انتقادهایی را که از سوی پژوهشگرانی چون امیحای مَزار، کریستوفر برانک رمزی و دیگران مطرح شده نادیده می‌گیرد و به چندین گمانه‌زنی می‌پردازد که باستان‌شناسی و منابع کتاب مقدسی و فرابین‌المتنی توان اثبات آن را ندارند. او همچنین فینکلشتاین را به دلیل تلاش مداوم برای کوچک‌نمایی نقش داوود در توسعهٔ اسرائیل باستان مورد انتقاد قرار داد.[۳]

سلیمان در حال قضاوت.

در کتاب‌های خود، فراتر از متون (۲۰۱۸) و آیا باستان‌شناسی کتاب مقدس را به خاک سپرده است؟ (۲۰۲۰)، ویلیام جی. دِوِر از تاریخی بودن پادشاهی متحد دفاع کرده و تأکید می‌کند که سلطنت‌های شائول، داوود و سلیمان «به‌طور معقولی به‌خوبی تأیید شده‌اند.» استدلال‌های مشابهی نیز توسط امیحای مَزار در دو مقالهٔ نوشته‌شده در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۳ مطرح شد که به شواهد باستان‌شناسی اشاره دارند که از محل‌های حفاری در اورشلیم توسط ایلات مَزار و در خِرْبِت قیافه توسط یوسف گارفینکل به‌دست آمده‌اند.[۳۶][۳۷]

باستان‌شناس آورهام فاوست در بررسی کتاب فراتر از متون اظهار داشت: «دیدگاه دِوِر دربارهٔ تاریخی بودن پادشاهی متحد ـ که احتمالاً بیشترین توجه بسیاری از خوانندگان را به خود جلب خواهد کرد ـ این است که دولت یا دولت‌ها در اوایل سدهٔ دهم پدید آمدند، اما باید به‌عنوان یک "دولت نوپا و ابتدایی" تعریف شوند، نه امپراتوری‌ای که در کتاب مقدس توصیف شده است.»[۳۸]

در سال ۲۰۱۸، آورهام فاوست اعلام کرد که حفاری‌های او در تَل اِیتون (که گمان می‌رود همان عجلون کتاب مقدس باشد) یک خانهٔ اشرافی را آشکار کرده است (که او آن را «اقامتگاه فرماندار» نامید) که بنیان‌های آن با استفاده از تحلیل کربن-۱۴ به اواخر سدهٔ یازدهم تا دهم پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شده است، یعنی زمانی که معمولاً به شائول، داوود و سلیمان نسبت داده می‌شود. چنین تاریخ‌گذاری‌ای نظریهٔ وجود یک دولت متمرکز در زمان داوود را تقویت می‌کند.[۳۹][۴۰]

به گفتهٔ دِوِر (۲۰۲۱)، یهودا در سدهٔ دهم «چیزی شبیه به یک دولت نوپای ابتدایی بود که تا سدهٔ نهم پیش از میلاد به‌طور کامل یکپارچه نشده بود»، در حالی‌که اسرائیل مسیر تکاملی جداگانه‌ای را طی می‌کرد.[۴۱]

در کتاب خود با عنوان «پادشاهان اول کتاب مقدس» (۲۰۲۵)، آورهام فاوست و زِو فربر استدلال کرده‌اند که پادشاهی متحد یک امپراتوری کوچک تاریخی بوده و شواهد باستان‌شناسی و سنت‌های کهن کتاب مقدسی ظهور آن در سدهٔ دهم پیش از میلاد را تأیید می‌کنند.[۴۲] فاوست و فربر می‌گویند که تا سال ۲۰۲۵ دانشمندان کتاب مقدس به شکاکیت رادیکال دربارهٔ پادشاهی متحد گرایش دارند، اما باستان‌شناسان چنین دیدگاهی ندارند.[۴۳]

جستارهای وابسته

پانویس

  1. ↑ Hasel, Michael G. (January 1998). Domination and Resistance: Egyptian Military Activity in the Southern Levant, Ca. 1300-1185 B.C. BRILL. ISBN 90-04-10984-6.
  2. ↑ Van der Veen, Peter (1989–90). "Early Monarchy in Israel" (PDF). Journal of the Ancient Chronology Forum. 2. Institute for the Study of Interdisciplinary Science: 72–78.
  3. 1 2 Dever, Beyond the Texts: An Archaeological Portrait of Ancient Israel and Judah, SBL Press, 2017, pg. 349
  4. ↑ Harvey, Graham (1996). The True Israel: Uses of the Names Jew, Hebrew, and Israel in Ancient Jewish and Early Christian Literature. Boston: Brill Academic Publishers, Inc. p. 164. ISBN 978-0-391-04119-6.
  5. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Roland_de_Vaux
  6. ↑ Amihai Mazar, "Iron Age Chronology: A Reply to I. Finkelstein" Levant (1997), pp. 157–167
  7. ↑ Amihai Mazar, "The Debate over the Chronology of the Iron Age in the Southern Levant" in (eds. Lvy & Higman) The Bible and Radiocarbon Dating: Archaeology, Text, and Science (2005), pp. 15–30
  8. ↑ Raz Kletter, "Chronology and United Monarchy: A Methodological Review", Zeitschrift des Deutschen Palästina-Vereins (2004), pp. 13–54
  9. ↑ Garfinkel, Yossi; Ganor, Sa'ar; Hasel, Michael (19 April 2012). "Journal 124: Khirbat Qeiyafa preliminary report". Hadashot Arkheologiyot: Excavations and Surveys in Israel. Israel Antiquities Authority. Archived from the original on 23 June 2012. Retrieved 12 June 2018.
  10. ↑ Finkelstein, Israel; Fantalkin, Alexander (May 2012). "Khirbet Qeiyafa: an unsensational archaeological and historical interpretation" (PDF). Tel Aviv. 39: 38–63. doi:10.1179/033443512x13226621280507. S2CID 161627736. Retrieved 12 June 2018.
  11. ↑ Mazar, Amihai (2010). "Archaeology and the Biblical Narrative: The Case of the United Monarchy". Archaeological and Biblical Perspectives: 29. For conservative approaches defining the United Monarchy as a state 'from Dan to Beer Sheba' including 'conquered kingdoms' (Ammon, Moab, Edom) and "spheres of influence" in Geshur and Hamath cf. e.g. Ahlström (1993), 455–542; Meyers (1998); Lemaire (1999); Masters (2001); Stager (2003); Rainey (2006), 159–168; Kitchen (1997); Millard (1997; 2008). For a total denial of the historicity of the United Monarchy cf., e.g. Davies (1992), 67–68; others suggested a 'chiefdom' comprising a small region around Jerusalem, cf. Knauf (1997), 81–85; Niemann (1997), 252–299 and Finkelstein (1999). For a 'middle of the road' approach, [proposing] a United Monarchy of [greater] territorial scope though smaller than the biblical description cf., e.g., Miller (1997); Halpern (2001), 229–262; Liverani (2005), 92–101. The latter recently suggested a state comprising the territories of Judah and Ephraim during the time of David, which was subsequently enlarged to include areas of northern Samaria and influence areas in Galilee and Transjordan. Na'aman (1992; 1996) once accepted the [fundamental] biography of David as authentic and later rejected the United Monarchy as a state, cf. id. (2007), 401–402.
  12. ↑ Alter 2004, p. 1009.
  13. ↑ Garfinkel, Yossi; Ganor, Sa'ar; Hasel, Michael (19 April 2012). "Journal 124: Khirbat Qeiyafa preliminary report". Hadashot Arkheologiyot: Excavations and Surveys in Israel. Israel Antiquities Authority. Archived from the original on 23 June 2012. Retrieved 12 June 2018.
  14. ↑ Finkelstein, Israel; Fantalkin, Alexander (May 2012). "Khirbet Qeiyafa: an unsensational archaeological and historical interpretation" (PDF). Tel Aviv. 39: 38–63. doi:10.1179/033443512x13226621280507. S2CID 161627736. Retrieved 12 June 2018.
  15. ↑ Israel Finkelstein, "The Archaeology of the United Monarchy: an Alternative View," Levant (1996). See pg. 185 for the quote.
  16. ↑ Israel Finkelstein, "The Date of the Settlement of the Philistines in Canaan," Tel Aviv (1995), pp. 213–239
  17. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Israel_Finkelstein
  18. ↑ Lipschits, Oded (2014). "The history of Israel in the biblical period". In Berlin, Adele; Brettler, Marc Zvi (eds.). The Jewish Study Bible (2nd ed.). Oxford University Press. pp. 2107–2119. ISBN 978-0-19-997846-5. As this essay will show, however, the pre monarchic period long ago became a literary description of the mythological roots, the early beginnings of the nation and the way to describe the right of Israel on its land. Though the archeological evidence also does not support the existence of a united monarchy under David and Solomon as described in the Bible, meaning the rubric of "united monarchy" is best abandoned, it remains useful for discussing how the Bible views the Israelite past. [...] Although the kingdom of Judah is mentioned in some ancient inscriptions, they never suggest that it was part of a unit comprised of Israel and Judah. There are no extrabiblical indications of a united monarchy called "Israel."
  19. ↑ Finkelstein, Israel; Silberman, Neil Asher (2007). David and Solomon: In Search of the Bible's Sacred Kings and the Roots of the Western Tradition. New York: Simon and Schuster. p. 20. ISBN 978-1-416-55688-6.
  20. ↑ Tubb, Jonathan (2006). Canaanites. London: The British Museum Press. p. 115. ISBN 978-0-7141-2766-8.
  21. ↑ David, Ariel (27 March 2019). "Meet the Real King David, the One the Bible Didn't Want You to Know About". Haaretz. Retrieved 24 April 2019.
  22. ↑ Dever, William G.; Burke, Aaron (2 July 2014). "Divided Kingdom, United Critics". Biblical Archaeology Society. Retrieved 25 April 2021.
  23. ↑ Kitchen, K. A. (9 June 2006). On the Reliability of the Old Testament. Wm. B. Eerdmans Publishing. ISBN 978-0-8028-0396-2.
  24. ↑ Steven Erlanger, "King David's Palace Is Found, Archaeologist Says", The New York Times, August 5, 2005.
  25. ↑ The identifications of the four biblical figures in these two bullae, namely, Jehucal, Shelemiah, Gedaliah, and Pashhur, are affirmed to be strong identifications in Lawrence Mykytiuk, "Archaeology Confirms 50 Real People in the Bible," Biblical Archaeology Review, vol. 40, issue 2 (March/April 2014), p. 47 (persons 31–34) and p. 49, with endnotes on all 50 persons, including persons 31–34. Earlier, these four identifications were very reasonable in Lawrence J. Mykytiuk, "Corrections and Updates to 'Identifying Biblical Persons in Northwest Semitic Inscriptions of 1200–539 BCE,'" Maarav 16/1 (2009), pp. 85–100
  26. ↑ Schultz, Colin (22 July 2013). "Archaeologists Just Found the Biblical King David's Palace. Maybe". Smithsonian Institution. Archived from the original on 23 July 2013. Retrieved 23 July 2013.
  27. ↑ Mazar, Eilat (12 May 2017). "Did I Find King David's Palace?". Biblical Archaeology Society. Retrieved 12 March 2020. My position, to put it mildly, had not received [wide] support from the archaeological community. Indeed, quite the opposite was the case;
  28. ↑ Garfinkel, Yossi; Ganor, Sa'ar; Hasel, Michael (19 April 2012). "Journal 124: Khirbat Qeiyafa preliminary report". Hadashot Arkheologiyot: Excavations and Surveys in Israel. Israel Antiquities Authority. Archived from the original on 23 June 2012. Retrieved 12 June 2018.
  29. ↑ Finkelstein, Israel; Fantalkin, Alexander (May 2012). "Khirbet Qeiyafa: an unsensational archaeological and historical interpretation" (PDF). Tel Aviv. 39: 38–63. doi:10.1179/033443512x13226621280507. S2CID 161627736. Retrieved 12 June 2018.
  30. ↑ Selig, Abe (23 February 2009). "Jerusalem city wall dates back to King Solomon". Jerusalem Post.
  31. ↑ Lipschits, Oded (2014). "The history of Israel in the biblical period". In Berlin, Adele; Brettler, Marc Zvi (eds.). The Jewish Study Bible (2nd ed.). Oxford University Press. pp. 2107–2119. ISBN 978-0-19-997846-5. As this essay will show, however, the pre monarchic period long ago became a literary description of the mythological roots, the early beginnings of the nation and the way to describe the right of Israel on its land. Though the archeological evidence also does not support the existence of a united monarchy under David and Solomon as described in the Bible, meaning the rubric of "united monarchy" is best abandoned, it remains useful for discussing how the Bible views the Israelite past. [...] Although the kingdom of Judah is mentioned in some ancient inscriptions, they never suggest that it was part of a unit comprised of Israel and Judah. There are no extrabiblical indications of a united monarchy called "Israel."
  32. ↑ Maeir, Aren M. (2014). "Archeology and the Hebrew Bible". In Berlin, Adele; Brettler, Marc Zvi (eds.). The Jewish Study Bible (2nd ed.). Oxford University Press. p. 2125. ISBN 978-0-19-997846-5. Archeological evidence for the early stages of the monarchy is minimal at best. [...] In any case, the lack of substantive epigraphic materials from this early stage of the Iron Age II (after 1000 BCE) and other extensive archeological evidence indicate that even if an early united monarchy existed, its level of political and bureaucratic complexity was not as developed as the biblical text suggests. The mention of the "House of David" in the Tel Dan inscription dates to the mid/late 9th c. BCE does not prove the existence of an extensive Davidic kingdom in the early 10th c. BCE but does indicate a Judean polity during the 9th c. that even then associated its origin with David. [...] Although there is archeological and historical evidence (from extrabiblical documents) [to support] various events of the monarchical period (especially the later period) recorded in the Bible, there is little [...] evidence corroborating the biblical depiction of early Israelite or Judean history.
  33. ↑ Hasson, Nir (4 August 2015). "Philistine city of Gath a lot more powerful than thought, archaeologists suggest". Haaretz. Haaretz Daily Newspaper Ltd. Retrieved 12 June 2018.
  34. ↑ Finkelstein, Israel, (2020). "Saul and Highlands of Benjamin Update: The Role of Jerusalem", in Joachim J. Krause, Omer Sergi, and Kristin Weingart (eds.), Saul, Benjamin, and the Emergence of Monarchy in Israel: Biblical and Archaeological Perspectives, SBL Press, pp. 43–51.
  35. ↑ William G Dever, Beyond the Texts: An Archaeological Portrait of Ancient Israel and Judah, SBL Press, 2017, pg. 319. Also, see pg. 381, n. 135
  36. ↑ Mazar, Amihai (2014). "Archaeology and the Bible: Reflections on Historical Memory in the Deuteronomistic History". Congress Volume Munich 2013: 347–369. doi:10.1163/9789004281226_015. ISBN 978-90-04-28122-6. The continuous debate concerning the evaluation of the United Monarchy as a historical entity cannot be resolved unequivocally by archaeology due to the current disagreements among archaeologists regarding the interpretation of the evidence. In my view, when [accounting for] the combined evidence presented above, [along with] previous papers, we cannot simply deny the existence of such an entity. [Defining and explaining] this state in the tenth century is [up for] debate. In previous papers, I explained David's kingdom as a tribal state that emerged during a political vacuum in most of the southern Levant caused by the great weakness of the earlier Canaanite population and the increase in the Israelite population in the highlands. This background, combined with personal qualities and a small but effective military force, may have enabled David to create a substantial political and military power, [possibly including] large parts of the country.
  37. ↑ Mazar, Amihai (2010). "Archaeology and the Biblical Narrative: The Case of the United Monarchy". Archaeological and Biblical Perspectives: 29.
  38. ↑ Faust, A., 2018, "Review of William Dever, Beyond the Texts: An Archaeological Portrait of Ancient Israel and Judah, Atlanta: Society of Biblical Literature, 2017", Review of Biblical Literature 10/2018 (online publication)
  39. ↑ Faust, Avraham; Sapir, Yair (2018). "The "Governor's Residency" at Tel 'Eton, The United Monarchy, and the Impact of the Old-House Effect on Large-Scale Archaeological Reconstructions". Radiocarbon. 60 (3): 801–820. Bibcode:2018Radcb..60..801F. doi:10.1017/RDC.2018.10. S2CID 134281901.
  40. ↑ Amanda Borschel-Dan. "Proof of King David? Not yet. But riveting site shores up roots of Israelite era". The Times of Israel. ISSN 0040-7909
  41. ↑ Dever, William (18 June 2021). "Solomon, Scripture, and Science: The Rise of the Judahite State in the 10th Century BCE" (PDF). Jerusalem Journal of Archaeology. 1. Institute of Archaeology, the Hebrew University of Jerusalem: 102–125. doi:10.52486/01.00001.4. ISSN 2788-8819. S2CID 236229647.
  42. ↑ Faust, Avraham; Farber, Zev I. (2025). The Bible's First Kings: Uncovering the Story of Saul, David, and Solomon. Cambridge University Press. pp. 406ff.
  43. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Kingdom_of_Israel_(united_monarchy)#CITEREFFaustFarber2025
خربت قیافه.

منابع

  • Dever, William G. (2017). Beyond the Texts: An Archaeological Portrait of Ancient Israel and Judah. SBL Press. ISBN 9780884142171.
  • Hjelm, Ingrid; Thompson, Thomas L. (2016). "Introduction". In Hjelm, Ingrid; Thompson, Thomas L. (eds.). History, Archaeology and The Bible Forty Years After "Historicity". Routledge. ISBN 9781317428145.
  • Moore, Megan Bishop; Kelle, Brad E. (2011). Biblical History and Israel's Past. Eerdmans. ISBN 9780802862600.
  • Thomas, Zachary (2022). "Israel's Political and Administrative Structures in the Pre-Monarchic and Monarchic Periods". In Keimer, Kyle H.; Pierce, George A. (eds.). The Ancient Israelite World. Taylor & Francis. ISBN 9781000773248.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.