وزوز گوش

وزوز گوش
طرز تلفظ
  • ‎/ˈtɪnɪtəs/‎ or ‎/tɪˈnaɪtəs/‎
تخصصپزشکی گوش و حلق و بینی، شنوایی‌شناسی، عصب‌شناسی
نشانه‌هاشنیدن صدا در غیاب هرگونه صدای خارجی[۱]
عوارضکاهش تمرکز، اضطراب، افسردگی[۲]
دورهٔ معمول آغازتدریجی[۳]
علتکم‌شنوایی ناشی از صدا، التهاب گوش، بیماری قلبی-عروقی، نشانگان منییر، تومور مغزی، تومورهای گوش داخلی، استرس روانی، آسیب مغزی تروماتیک، تجمع بیش از حد جرم گوش[۲][۴]
روش تشخیصبر اساس علائم، نوار گوش، معاینه عصبی[۱][۳]
درمانمشاوره، مولدهای صوتی، سمعک[۲][۵]
فراوانیحدود ۱۲٫۵٪[۵]
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
پیشنت پلاسوزوز گوش

وزوز گوش یا تینیتوس (به انگلیسی: tinnitus) وضعیتی است که در آن فرد صدایی شبیه زنگ زدن یا انواع مختلفی از صداها درک می‌کند، در حالی که هیچ صدای خارجی متناظری وجود ندارد و افراد دیگر نیز نمی‌توانند آن را بشنوند.[۱] کلمه وزوز گوش از کلمه لاتین tinnire به معنای «زنگ زدن» گرفته شده است.[۳] وزوز گوش معمولاً با کاهش شنوایی و کاهش درک گفتار در محیط‌های پر سر و صدا همراه است.[۲] این عارضه، شایع است و حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد از افراد را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اکثر افراد آن را به خوبی تحمل می‌کنند و این مشکل تنها در ۱ تا ۲ درصد از افراد یک مشکل قابل توجه (شدید) است.[۵][۶] این وضعیت می‌تواند باعث ایجاد واکنش ستیز یا گریز شود، زیرا مغز ممکن است آن را خطرناک و مهم تلقی نماید.[۷][۸][۹]

وزوز گوش بیش از آنکه یک بیماری باشد، نشانه‌ای است که ممکن است ناشی از علل زمینه‌ای مختلفی باشد و می‌تواند در هر سطحی از سیستم شنوایی و همچنین خارج از آن سیستم ایجاد شود. شایع‌ترین علل آن آسیب شنوایی، کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا یا کاهش شنوایی مرتبط با سن است که به‌عنوان پیرگوشی شناخته می‌شود.[۲] دیگر علل شامل عفونت گوش، بیماری‌های قلب یا عروق خونی، بیماری منییر، تومورهای مغزی، نوروم‌های آکوستیک (تومورهای روی اعصاب شنوایی گوش)، میگرن، اختلالات مفصل گیجگاهی فکی، مواجهه با داروهای خاص، سابقه آسیب به سر و جرم گوش است. در برخی افراد، این وضعیت در تمرکز اختلال ایجاد می‌کند و می‌تواند با اضطراب و افسردگی همراه باشد.[۱۰][۱۱] ممکن است به‌طور ناگهانی در طول یک دوره استرس عاطفی بروز کند.[۴][۳][۲][۱۲][۱۳] همچنین، در افراد مبتلا به افسردگی شایع‌تر است.[۳]

تشخیص وزوز گوش معمولاً بر اساس توصیف بیمار از نشانه‌هایی که تجربه می‌کند، صورت می‌گیرد.[۳] چنین تشخیصی معمولاً با انجام نوار گوش و معاینه گوش و حلق و بینی، و معاینه نورولوژیک پشتیبانی می‌شود.[۱][۳] اینکه وزوز گوش چقدر در زندگی فرد اختلال ایجاد می‌کند، ممکن است با پرسش‌نامه‌ها تعیین شود.[۳] در صورت مشاهده مشکلات خاص، تصویربرداری پزشکی، مانند تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)، ممکن است انجام شود. تست‌های دیگر زمانی مناسب هستند که وزوز گوش با ریتمی مشابه ضربان قلب رخ دهد.[۳] به ندرت، این صدا ممکن است توسط شخص دیگری غیر از بیمار با استفاده از گوشی پزشکی شنیده شود، که در این صورت به‌عنوان «وزوز گوش عینی» شناخته می‌شود.[۳] گاهی، امواج اتواکوستیک خودبه‌خودی، یعنی صداهایی که به‌طور معمول توسط گوش داخلی تولید می‌شوند، ممکن است منجر به وزوز گوش شوند.[۱۴]

اقدامات لازم برای پیشگیری از وزوز گوش شامل اجتناب از مواجهه با صداهای بلند به‌صورت مزمن یا طولانی‌مدت و محدود کردن قرار گرفتن در معرض داروها و مواد مضر برای گوش (اوتوتوکسیک) است.[۲][۱۵] اگر علت زمینه‌ای وجود داشته باشد، درمان آن علت ممکن است منجر به بهبودی شود.[۳] در غیر این صورت، معمولاً مدیریت وزوز گوش شامل آموزش روانی یا مشاوره، مانند گفتاردرمانی است.[۵] دستگاه‌های تولیدکننده صدا یا سمعک‌ها می‌توانند مفید باشند.[۲] هیچ دارویی مستقیماً وزوز گوش را هدف قرار نمی‌دهد.

علائم و نشانه‌ها

وزوز گوش اغلب به‌صورت زنگ زدن توصیف می‌شود، اما همچنین ممکن است صدایی شبیه کلیک کردن، وزوز زنبور، هیس یا غرش نیز باشد.[۴] این صدا می‌تواند آرام یا بلند، با فرکانس پائین یا بالا باشد و به نظر برسد که از یک یا هر دو گوش یا از خود سر منشأ می‌گیرد. این عارضه ممکن است متناوب یا پیوسته باشد. در برخی افراد، شدت آن ممکن است با حرکات شانه، گردن، سر، زبان، فک یا چشم تغییر کند.[۱۶]

دوره

با توجه به تفاوت در طراحی‌های مطالعاتی، داده‌های مربوط به سیر وزوز گوش نتایج منسجمی را نشان نمی‌دهند. به‌طور کلی، شیوع آن در بزرگسالان با بالا رفتن سن افزایش می‌یابد و میزان ناراحت‌کننده بودن آن با تداوم در پیگیری‌های بعدی، افزایش می‌یابد.[۱۷][۱۸][۱۹]

تأثیرات روان‌شناختی

اگرچه وزوز گوش یک وضعیت آزاردهنده است که اکثر افراد با آن سازگار می‌شوند، اما وزوز گوش دائمی ممکن است در برخی افراد باعث اضطراب و افسردگی شود.[۲۰][۲۱] آزاردهنده بودن وزوز گوش بیشتر با وضعیت روان‌شناختی فرد مرتبط است تا شدت یا دامنه فرکانس صدای درک‌شده.[۲۲][۲۳] مشکلات روان‌شناختی مانند افسردگی، اضطراب، اختلالات خواب و مشکلات تمرکز در افرادی که وزوز گوش بسیار آزاردهنده دارند، شایع است.[۲۴][۲۵] عوارض آن همچنین می‌تواند شامل زوال شناختی و مشکل در برقراری ارتباط باشد.[۲۶] حدود ۴۵٪ از افراد مبتلا به وزوز گوش در برهه‌ای از زندگی خود دچار اختلال اضطرابی می‌شوند.[۲۷] موارد شدید ممکن است برخی افراد را به سمت افکار خودکشی سوق دهد--[۲۸][۲۹] اگرچه که رفتار خودکشی پیچیده است، اما وزوز گوش می‌تواند یک عامل خطر باشد.[۳۰] در یک آنالیز مقطعی، تقریباً ۱۵٫۷۵٪ از ۲۹۲ بیماری که در سال ۲۰۱۹ به یک کلینیک وزوز گوش و هیپراکوزیس در بریتانیا مراجعه کرده بودند، «اظهار داشتند که طی ۲ هفته گذشته دچار افکار خودکشی و خودآزاری بوده‌اند.»[۳۱]

پژوهش‌های روان‌شناختی بر واکنش دیسترس ناشی از وزوز گوش تمرکز کرده‌اند تا تفاوت‌های موجود در شدت وزوز گوش را توضیح دهند.[۲۴][۳۲][۳۳][۳۴] این پژوهش‌ها نشان می‌دهند که شرطی‌سازی در ادراک اولیه وزوز گوش، آن را با احساسات منفی مانند ترس و اضطراب پیوند داده است.[۳۵]

انواع وزوز گوش

وزوز گوش معمولاً به دو دسته «وزوز گوش ذهنی و عینی» طبقه‌بندی می‌شود.[۳] وزوز گوش معمولاً ذهنی است، به این معنی که صداهایی که فرد می‌شنود با روش‌های موجود در دسترس پزشکان و تکنسین‌های شنوایی قابل تشخیص نیستند.[۳] وزوز گوش ذهنی همچنین «وزوز گوش اریوم»، «وزوز گوش غیرشنوایی» یا «وزوز گوش غیرارتعاشی» نامیده می‌شود. در موارد نادر، وزوز گوش می‌تواند توسط شخص دیگری با استفاده از گوشی پزشکی، شنیده شود. حتی به ندرت، در برخی موارد می‌توان آن را به‌صورت امواج اتواکوستیک خودبه‌خودی در کانال گوش اندازه‌گیری کرد. این وضعیت، همچنین تحت عنوان وزوز گوش عینی طبقه‌بندی می‌شود،[۳] که با نام‌های «شبه وزوز گوش» یا وزوز گوش «ارتعاشی» نیز خوانده می‌شود.

وزوز گوش ذهنی

وزوز گوش ذهنی شایع‌ترین نوع این عارضه است. این بیماری می‌تواند علل مختلفی داشته باشد، اما شایع‌ترین علت آن کم‌شنوایی است. هنگامی که این عارضه در اثر اختلالات گوش داخلی یا عصب شنوایی ایجاد شود، می‌توان آن را «اوتیک» (برگرفته از واژه یونانی به معنای گوش) نامید.[۳۶] این اختلالات گوش‌شناختی یا عصب‌شناختی شامل مواردی هستند که به دلیل عفونت‌ها، داروها یا تروما ایجاد می‌شوند.[۳۷] یکی از علل آن، مواجهه با سر و صدای تروماتیک است که به سلول‌های مویی در گوش داخلی آسیب می‌رساند.[۳۸] برخی شواهد نشان می‌دهد که مواجهه طولانی‌مدت با آلودگی صوتی ناشی از ترافیک سنگین ممکن است خطر ابتلا به وزوز گوش را افزایش دهد.[۳۹]

زمانی که به نظر نمی‌رسد ارتباطی با اختلال گوش داخلی یا عصب شنوایی وجود داشته باشد، وزوز گوش را می‌توان «غیر-اوتیک» نامید. در ۳۰٪ موارد، وزوز گوش تحت تأثیر سیستم سوماتوسنسوری قرار می‌گیرد؛ برای مثال، افراد می‌توانند با حرکت دادن صورت، سر، فک یا گردن خود، وزوز گوش خود را افزایش یا کاهش دهند.[۴۰] این نوع، وزوز گوش سوماتیک یا کرانیوسرویکال نامیده می‌شود، زیرا فقط حرکات سر یا گردن بر آن تأثیر می‌گذارند.[۳۶]

برخی از موارد وزوز گوش ممکن است ناشی از تغییرات نوروپلاستی در مسیر شنوایی مرکزی باشد. در این فرضیه، اختلال در ورودی حسی ناشی از کم‌شنوایی منجر به تغییراتی[۴۱] همچون پاسخ هومئوستاتیک نورون‌ها در سیستم شنوایی مرکزی می‌شود که سبب وزوز گوش می‌گردد.[۴۲] هنگامی که برخی از فرکانس‌های صدا به دلیل کم‌شنوایی از بین می‌روند، سیستم شنوایی با تقویت آن فرکانس‌ها جبران می‌کند و در نهایت، حتی زمانی که هیچ صدای خارجی متناظری وجود ندارد، به‌طور مداوم در آن فرکانس‌ها احساس صدا تولید می‌کند.

برخی از موارد وزوز گوش ممکن است ناشی از تغییرات نوروپلاستی در مسیر شنوایی مرکزی باشد. در این فرضیه، اختلال در ورودی حسی ناشی از کم‌شنوایی منجر به تغییراتی[۴۱] همچون پاسخ هومئوستاتیک نورون‌ها در سیستم شنوایی مرکزی می‌شود که سبب وزوز گوش می‌گردد.[۴۲] هنگامی که برخی از فرکانس‌های صدا به دلیل کم‌شنوایی از بین می‌روند، سیستم شنوایی با تقویت آن فرکانس‌ها جبران می‌کند و در نهایت، حتی زمانی که هیچ صدای خارجی متناظری وجود ندارد، به‌طور مداوم در آن فرکانس‌ها احساس صدا تولید می‌کند.

از دست دادن شنوایی

شایع‌ترین علت وزوز گوش، کم‌شنوایی است. کم‌شنوایی ممکن است علل مختلفی داشته باشد، اما میان مبتلایان به وزوز گوش، علت اصلی آسیب حلزون گوش است.[۴۱] در بسیاری از موارد هیچ علت زمینه‌ای شناسایی نمی‌شود.[۲][۴۳]

داروهای اتوتوکسیک همچنین ممکن است باعث وزوز گوش ذهنی شوند، زیرا این داروها ممکن است باعث کاهش شنوایی شوند،[۱۵] یا آسیب ناشی از قرار گرفتن در معرض صداهای بلند را افزایش دهند.[۴۴] این آسیب ممکن است حتی در دوزهایی که اتوتوکسیک محسوب نمی‌شوند، نیز رخ دهد.[۴۵] گزارش شده است که بیش از ۲۶۰ نوع دارو، وزوز گوش را به‌عنوان یک عارضه جانبی ایجاد می‌کنند.[۴۶]

وزوز گوش همچنین می‌تواند در اثر قطع مصرف دوزهای درمانی بنزودیازپین‌ها رخ دهد. این عارضه، گاهی می‌تواند یک نشانه طولانی‌مدت از قطع مصرف بنزودیازپین باشد و ممکن است ماه‌ها ادامه یابد.[۴۷][۴۸] همچنین داروهایی مانند بوپروپیون ممکن است باعث وزوز گوش شوند.[۴۹]

عوامل مرتبط

عوامل مرتبط با وزوز گوش عبارتند از:[۵۰]

وزوز گوش عینی

نوع خاصی از وزوز گوش، یعنی «وزوز گوش عینی»، با شنیدن صدای انقباضات عضلات یا نبض خود فرد مشخص می‌شود، این حالت معمولاً ناشی از صداهایی است که در اثر حرکت عضلات فک یا صداهای مربوط به جریان خون در گردن یا صورت ایجاد می‌شوند.[۵۵] گاهی ناشی از انقباض غیرارادی یک عضله یا گروهی از عضلات (میوکلونوس) یا یک بیماری عروقی است. در برخی موارد، وزوز گوش توسط اسپاسم عضلات اطراف گوش میانی ایجاد می‌شود.[۵۵]

امواج اتواکوستیک خودبه‌خودی (SOAEs) - صداهای ضعیف با فرکانس بالا هستند که در گوش داخلی تولید می‌شوند و می‌توان آنها را در کانال گوش با یک میکروفون حساس اندازه‌گیری کرد - همچنین ممکن است باعث وزوز گوش شوند.[۱۴] حدود ۸٪ از افرادی که دارای SOAE و وزوز گوش هستند، وزوز گوش مرتبط با SOAE دارند، در حالی که درصد کل موارد وزوز گوش که توسط SOAEها ایجاد می‌شود، ۴٪ تخمین زده شده است.[۱۴]

وزوز گوش در کودکان

کودکان ممکن است دچار وزوز گوش ضربان‌دار یا پیوسته شوند که شامل ناهنجاری‌ها و تغییراتی در بخش‌های عروقی[۵۶] است که بر ساختارهای گوش میانی/داخلی تأثیر می‌گذارند. از سی‌تی اسکن می‌توان برای بررسی یکپارچگی ساختارها استفاده کرد و اسکن‌های MR قادر هستند اعصاب و توده‌ها یا ناهنجاری‌های احتمالی را ارزیابی کنند. تشخیص زودهنگام می‌تواند از اختلالات طولانی‌مدت در روند رشد و تکامل پیشگیری کند.[۵۷]

وزوز گوش ضربان‌دار

برخی افراد صدایی را تجربه می‌کنند که همزمان با نبض آنها می‌زند، این حالت به‌عنوان «وزوز گوش ضربان‌دار» یا «وزوز گوش عروقی» شناخته می‌شود.[۵۸] وزوز گوش ضربان‌دار معمولاً ماهیت عینی دارد که ناشی از تغییر جریان خون یا افزایش تلاطم خون در نزدیکی گوش، مانند آترواسکلروز یا وزوز وریدی است،[۵۹] اما همچنین می‌تواند تحت عنوان یک پدیده ذهنی ناشی از افزایش آگاهی از جریان خون در گوش باشد.[۵۸]

تشخیص افتراقی وزوز گوش ضربان‌دار گسترده است و شامل علل عروقی، تومورها، اختلالات گوش میانی یا گوش داخلی و دیگر پاتولوژی‌های داخل جمجمه‌ای می‌شود.[۶۰] علل عروقی وزوز گوش ضربان‌دار شامل علل وریدی (مثلا بالا بودن یا باز شدن بالب ژوگولار، دیورتیکول سینوس سیگموئید)، علل شریانی (مثلا آترواسکلروز گردنی، شرایط بالقوه تهدیدکننده زندگی مانند آنوریسم شریان کاروتید[۶۱] یا دیسکسیون شریان کاروتید) یا فیستول شریانی‌وریدی دورال یا ناهنجاری‌های شریانی‌وریدی است.[۶۲]

وزوز گوش ضربان‌دار همچنین ممکن است نشان‌دهنده واسکولیت یا به‌طور خاص‌تر، آرتریت سلول ژانت باشد. وزوز گوش ضربان‌دار همچنین ممکن است در اثر تومورهایی مانند پاراگانگلیوما (مثلاً گلوموس تمپانیکوم، گلوموس ژوگولار) یا همانژیوم (مثلا عصب صورت یا کاورنوس) ایجاد شود. علل وزوز گوش ضربان‌دار در گوش میانی شامل شیپور استاش پهن، اتواسکلروز یا میوکلونوس گوش میانی (مثلا میوکلونوس رکابی یا تانسور تمپانی) است. شایع‌ترین علت وزوز گوش ضربان‌دار در گوش داخلی، شکاف مجرای نیم‌دایره‌ای فوقانی است.[۶۳] وزوز گوش ضربان‌دار همچنین ممکن است نشان‌دهنده هیپرتانسیون درون‌جمجمه‌ای ایدیوپاتیک باشد.[۶۴] این عارضه می‌تواند نشانه‌ای از ناهنجاری‌های عروقی داخل جمجمه باشد و باید از نظر صداهای ناشی از جریان نامنظم خون (بروئیت) مورد ارزیابی قرار گیرد.[۶۵]

پاتوفیزیولوژی

وزوز گوش ممکن است در اثر افزایش فعالیت عصبی در ساقه مغز شنوایی ایجاد شود، جایی که مغز صداها را پردازش می‌کند و باعث می‌شود برخی از سلول‌های عصبی شنوایی بیش از حد تحریک شوند. همچنین اساس این فرضیه این است که بسیاری از افراد مبتلا به وزوز گوش، دچار کم‌شنوایی هستند.[۶۶]

سه مرور انجام‌شده در سال ۲۰۱۶ بر طیف وسیع و ترکیبات احتمالی پاتولوژی‌های دخیل در وزوز گوش تأکید کردند، این موارد منجر به تنوع گسترده‌ای از نشانه‌ها و درمان‌های اختصاصی می‌شود.[۶۷][۶۸][۶۹][۷۰]

تشخیص

رویکرد تشخیصی مبتنی بر شرح حال بیماری و معاینه سر، گردن و سیستم نورولوژیک است.[۴۳] معمولاً آئودیوگرام انجام می‌شود و گاهی نیز تصویربرداری پزشکی یا الکترونیستاگموگرافی مورد نیاز است.[۴۳] بیماری‌های قابل درمان ممکن است شامل عفونت گوش میانی، نوروم آکوستیک، ضربه مغزی و اتواسکلروز باشد.[۷۱]

ارزیابی وزوز گوش می‌تواند شامل تست شنوایی (آئودیوگرام)، اندازه‌گیری پارامترهای آکوستیک وزوز گوش مانند زیر و بمی و بلندی صدا، و ارزیابی روان‌شناختی بیماری‌های همراه مانند افسردگی، اضطراب و استرس که با شدت وزوز گوش مرتبط هستند، باشد.

یکی از تعاریف وزوز گوش، برخلاف تجربه صدای معمولی گوش، این است که وزوز گوش حداقل دو بار در هفته و به مدت پنج دقیقه طول بکشد.[۷۲] بااین‌حال، افراد مبتلا به وزوز گوش، اغلب این صدا را بیشتر از این مدت تجربه می‌کنند. وزوز گوش می‌تواند به‌طور مداوم یا متناوب وجود داشته باشد. برخی از افرادی که وزوز گوش مداوم دارند، ممکن است همیشه از آن آگاه نباشند، بلکه برای مثال، فقط در طول شب که سر و صدای محیطی کمتری برای پوشاندن آن وجود دارد، متوجه وزوز شوند. وزوز گوش مزمن را می‌توان به‌عنوان وزوز گوش با مدت شش ماه یا بیشتر تعریف کرد.[۷۳]

ادیولوژی یا شنوایی‌سنجی

همچنین از آنجایی که اکثر افراد مبتلا به وزوز گوش، دچار کم‌شنوایی هستند، انجام یک تست شنوایی با تون خالص که منجر به تهیه آئودیوگرام می‌شود، می‌تواند به تشخیص علت کمک کند. همچنین، آئودیوگرام می‌تواند در مواردی که کم‌شنوایی قابل توجه است، تنظیم و تطبیق سمعک را تسهیل کند. زیر و بمی وزوز گوش اغلب در محدوده کم‌شنوایی فرد قرار دارد.

سایکواکوستیک

تعیین ویژگی‌های آکوستیکی وزوز گوش شامل اندازه‌گیری چندین پارامتر آکوستیکی مانند فرکانس در موارد وزوز تک‌صدایی یا محدوده فرکانس و پهنای باند در موارد وزوز شبیه نویز باند باریک، بلندی صدا بر حسب دسی‌بل بالاتر از حد آستانه شنوایی در فرکانس تعیین‌شده، نقطه اختلاط و حداقل سطح پوشش است.[۷۴] در بیشتر موارد، زیر و بمی وزوز گوش یا محدوده فرکانس میان ۵ کیلوهرتز و ۱۰ کیلوهرتز[۷۵] و بلندی صدا میان ۵ تا ۱۵ دسی‌بل بالاتر از حد آستانه شنوایی است.[۷۶]

یکی دیگر از پارامترهای مرتبط با وزوز گوش، پدیده مهار باقی‌مانده است: سرکوب یا ناپدید شدن موقتی وزوز گوش به دنبال یک دوره ماسکه کردن. درجه پدیده مهار باقی‌مانده می‌تواند نشان دهد که پوشاننده‌های وزوز گوش تا چه حد به‌عنوان یک درمان، مؤثر خواهند بود.[۷۷][۷۸]

هیپراکوزیس

همچنین ممکن است ارزیابی پرشنوایی، که اغلب با وزوز گوش همراه است،[۷۹] انجام شود.[۸۰] اناری و همکاران (۱۹۹۹) دریافتند که ۸۶٪ از بیماران مبتلا به هیپراکوزیس، همچنین وزوز گوش دارند.[۸۱]

هیپراکوزیس به واکنش‌های منفی نسبت به صدا مربوط می‌شود و می‌تواند اشکال گوناگونی داشته باشد. یکی از پارامترهایی که می‌توان آن را اندازه‌گیری کرد، سطح ناراحتی ناشی از بلندی صدا بر حسب دسی‌بل است، این معیار سطح ذهنی ناراحتی حاد در فرکانس‌های مشخص‌شده در محدوده فرکانس شنوایی است. این امر یک محدوده دینامیکی میان حد آستانه شنوایی در آن فرکانس و سطح ناراحتی ناشی از بلندی صدا را تعریف می‌کند. فشرده‌سازی محدوده دینامیکی در یک محدوده فرکانسی خاص می‌تواند با هیپراکوزیس مرتبط باشد. حد آستانه شنوایی طبیعی معمولاً میان ۰ تا ۲۰ دسی‌بل تعریف می‌شود. میزان ناراحتی ناشی از بلندی صدا در حالت عادی ۸۵ تا ۹۰ دسی‌بل است، و برخی از مراجع این میزان را ۱۰۰ دسی‌بل ذکر کرده‌اند. محدوده دینامیکی ۵۵ دسی‌بل یا کمتر نشان‌دهنده هیپراکوزیس است.[۸۲][۸۳]

شدت

وزوز گوش اغلب بر اساس تأثیراتی که دارد، مانند تداخل با خواب، فعالیت‌های آرام و فعالیت‌های عادی روزمره، در مقیاسی از «خفیف» تا «شدید» رتبه‌بندی می‌شود.[۸۴] وزوز گوش شدید با گونه‌های نادرتر مرتبط دانسته شده است.[۶]

ارزیابی فرایندهای روان‌شناختی مرتبط با وزوز گوش شامل اندازه‌گیری شدت وزوز گوش و دیسترس ناشی از آن است که به‌صورت ذهنی توسط پرسش‌نامه‌های خودگزارشی معتبر وزوز گوش اندازه‌گیری می‌شود.[۲۴] چنین پرسش‌نامه‌هایی، میزان دیسترس روان‌شناختی و ناتوانی مرتبط با وزوز گوش، از جمله تأثیرات آن بر شنوایی، سبک زندگی، سلامت و عملکرد عاطفی را اندازه‌گیری می‌کنند.[۸۵][۸۶][۸۷] همچنین ارزیابی گسترده‌تر عملکرد عمومی، مانند سطح اضطراب، افسردگی، استرس، عوامل استرس‌زای زندگی و مشکلات خواب، در ارزیابی وزوز گوش به دلیل خطر بالاتر سلامت منفی در این زمینه‌ها که ممکن است تحت تأثیر نشانه‌های وزوز گوش قرار گرفته یا آن را تشدید کنند، مهم است.[۸۸]

معیارهای ارزیابی فعلی با هدف شناسایی سطوح دیسترس و تداخل، پاسخ‌های مقابله‌ای و ادراک فرد از وزوز گوش برای اطلاع‌رسانی در مورد درمان و پایش پیشرفت آن انجام می‌شوند. بااین‌حال، شواهد در منابع علمی حاکی از تنوع گسترده، ناهمگونی و عدم اجماع در مورد روش‌شناسی ارزیابی هستند و این امر، مقایسه اثربخشی درمان را محدود می‌کند.[۸۹] اکثر پرسش‌نامه‌های وزوز گوش که برای هدایت تشخیص یا طبقه‌بندی شدت آن طراحی شده‌اند، معیارهای پیامد حساس به درمان هستند.[۹۰]

وزوز گوش ضربان‌دار

اگر معاینه، وجود صدای بروئیت (صدای ناشی از جریان نامنظم خون) را آشکار کند، مطالعات تصویربرداری مانند داپلر ترانس‌کرانیال (TCD) یا آنژیوگرافی رزونانس مغناطیسی (MRA) باید انجام شود.[۹۱][۹۲][۹۳]

تشخیص افتراقی

دیگر منابع بالقوه صداهایی که معمولاً با وزوز گوش مرتبط هستند، باید منتفی شوند. برای مثال، دو منبع شناخته‌شده برای صداهای با فرکانس بالا می‌توانند میدان‌های الکترومغناطیسی شایع در سیم‌کشی‌های مدرن و انتقال سیگنال‌های صوتی مختلف باشند. یک بیماری شایع که شبیه وزوز گوش است و اغلب به اشتباه، وزوز گوش تشخیص داده می‌شود، شنوایی رادیوفرکوئنسی است که در آن افراد فرکانس‌های انتقالی با فرکانس بالا که به‌طور عینی قابل شنیدن هستند و صدایی شبیه وزوز گوش دارند، را می‌شنوند.[۹۴][۹۵]

پیشگیری

علامت ایمنی از مقررات دولت بریتانیا، در کارها و مواردی که نیاز به محافظت از گوش دارد

مواجهه طولانی‌مدت با صدا یا سطوح نویز بلند می‌تواند منجر به وزوز گوش شود.[۹۶] گوش‌گیرهای سفارشی یا دیگر اقدامات می‌توانند به پیشگیری کمک کنند. کارفرمایان می‌توانند از برنامه‌های پیشگیری از کم‌شنوایی برای کمک به آموزش و پیشگیری از مواجهه کارکنان با سطوح خطرناک سروصدا استفاده کنند. سازمان‌های دولتی مقرراتی را وضع می‌کنند تا اطمینان حاصل شود که کارمندان، در صورت پیروی از پروتکل، با حداقل خطر آسیب دائمی به شنوایی خود مواجه هستند.[۹۷]

به برخی از گروه‌ها توصیه می‌شود برای جلوگیری از خطر وزوز گوش، مانند آنچه در اثر قرار گرفتن بیش از حد در معرض صداهای بلند نظیر صدای باد برای موتورسواران ایجاد می‌شود، از گوش‌گیر استفاده کنند.[۹۸] این گروه‌ها شامل پرسنل نظامی،[۴۴] نوازندگان،[۹۹] دی‌جی‌ها،[۱۰۰] کارگران کشاورزی،[۱۰۱] و کارگران ساختمانی[۱۰۲] می‌شود، زیرا افراد شاغل در این حرفه‌ها در مقایسه با جمعیت عمومی در معرض خطر بالاتری قرار دارند.

چندین دارو تأثیرات اتوتوکسیک دارند که می‌توانند تأثیر تجمعی داشته و آسیب ناشی از سر و صدا را افزایش دهند.[۴۴] اگر تجویز داروهای اتوتوکسیک ضروری باشد، توجه دقیق پزشک به جزئیات نسخه، مانند دوز و فاصله دوزها، می‌تواند آسیب‌های وارده را کاهش دهد.[۱۵][۱۰۳][۱۰۴][۱۰۵]

مدیریت

اگر علت زمینه‌ای خاصی مشخص شود، درمان آن ممکن است منجر به بهبود گردد.[۳] در غیر این صورت، درمان اصلی وزوز گوش، گفتاردرمانی،[۵] صدادرمانی یا سمعک است. هیچ داروی مؤثری برای درمان وزوز گوش وجود ندارد.[۳][۱۰۶][۱۰۷]

درمان روان‌شناختی

بهترین درمان تاییدشده برای وزوز گوش، درمان شناختی رفتاری است.[۵][۹۰][۱۰۸] این روش استرسی را که افراد مبتلا به وزوز گوش احساس می‌کنند، کاهش می‌دهد.[۱۰۹] به نظر می‌رسد این موضوع مستقل از هرگونه تأثیر بر افسردگی یا اضطراب باشد.[۱۰۸] همچنین درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در درمان وزوز گوش نویدبخش است.[۱۱۰] تکنیک‌های آرام‌بخشی نیز ممکن است کمک‌کننده باشند.[۳] یک پروتکل بالینی به نام مدیریت پیشرونده وزوز گوش توسط وزارت امور کهنه‌سربازان ایالات متحده آمریکا تدوین شده است.[۱۱۱]

مداخلات مبتنی بر صدا

استفاده از صدادرمانی، از طریق سمعک یا ماسکرهای وزوز گوش می‌تواند به مغز کمک کند تا فرکانس خاص وزوز گوش را نادیده بگیرد. اگرچه شواهد کمی از این روش‌ها حمایت می‌کنند، اما هیچ تأثیر منفی ندارند.[۳][۱۱۲][۱۱۳] رویکردهای مختلفی برای صدادرمانی وزوز گوش وجود دارد. مورد اول، اصلاح صدا برای جبران کم‌شنوایی فرد است. مورد دوم، موسیقی‌درمانی متناسب با فرکانس وزوز گوش است که ممکن است بر بازداری جانبی ناحیه عصبی دارای شکاف تأثیر بگذارد و وزوز گوش را سرکوب کند.[۱۱۴][۱۱۵] شواهد اولیه‌ای وجود دارد که از درمان بازآموزی وزوز گوش حمایت می‌کند، هدف این درمان کاهش فعالیت عصبی مرتبط با وزوز گوش است.[۳][۱۱۶][۱۱۵] یک درمان جایگزین برای وزوز گوش استفاده از برنامه‌های تلفن همراه است که شامل روش‌های مختلفی از جمله ماسکه کردن، صدادرمانی و تمرینات آرام‌بخشی است.[۱۱۷][۱۱۸] چنین برنامه‌هایی می‌توانند به‌عنوان یک دستگاه جداگانه یا به‌عنوان یک سیستم کنترل برای سمعک عمل کنند.[۱۱۹] نورومونیکس یکی دیگر از مداخلات مبتنی بر صدا است. پروتکل آن از اصل حساسیت‌زدایی سیستماتیک پیروی می‌کند و شامل یک برنامه بازتوانی ساختاریافته به مدت ۱۲ ماه است. نورومونیکس‌تراپی از سیگنال‌های صوتی سفارشی‌شده‌ای استفاده می‌کند که از طریق دستگاهی که توسط بیمار پوشیده می‌شود، ارسال می‌شوند و هدف آن هدف قرار دادن محدوده فرکانسی خاص مرتبط با درک وزوز گوش آنهاست.[۱۲۰]

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی برای وزوز گوش بر آرام‌سازی عضلات فک و گردن که ممکن است در علائم نقش داشته باشند، متمرکز است. تنش عضلانی، به ویژه در عضلات فک مانند عضله ماضغه و عضله بالی درونی، می‌تواند به گوش‌ها تابش یابد و منجر به وزوز گوش سوماتیک شود. فیزیوتراپیست‌های متخصص از تکنیک‌های عصبی-عضلانی برای کاهش تنش در این نواحی استفاده می‌کنند، که ممکن است شدت وزوز گوش و درد مرتبط در نواحی متصل، مانند فک، دندان‌ها و گوش‌ها را کاهش دهد.[۱۲۱]

داروها

تا تاریخ ۲۰۱۸ هیچ داروی مؤثری برای وزوز گوش ایدیوپاتیک وجود نداشت.[۳][۹۶][۱۲۲] شواهد کافی برای تعیین اینکه داروهای ضدافسردگی[۱۲۳] یا آکامپروسات مفید هستند یا خیر، در دست نیست.[۱۲۴] مطالعات متناقضی در خصوص اثربخشی بنزودیازپین‌ها برای وزوز گوش وجود دارد.[۳][۱۲۲][۱۲۵][۱۲۶] تا سال ۲۰۱۵، مفید بودن ملاتونین نامشخص است.[۱۲۷] همچنین مشخص نیست که داروهای ضدتشنج برای درمان وزوز گوش مفید هستند یا خیر.[۳][۱۲۸] تزریق استروئید به گوش میانی نیز مؤثر به نظر نمی‌رسد.[۱۲۹][۱۳۰] هیچ شواهدی وجود ندارد که نشان دهد استفاده از بتاهیستین برای درمان وزوز گوش مؤثر است.[۱۳۱] تزریق سم بوتولینوم در برخی از موارد نادر وزوز گوش عینی که ناشی از لرزش کام بوده‌اند، موفقیت‌آمیز بوده است.[۱۳۲]

کاروورین در چند کشور برای درمان وزوز گوش استفاده می‌شود.[۱۳۳] شواهد مربوط به مفید بودن آن بسیار ضعیف است.[۱۳۴]

نورومدولاسیون

در سال ۲۰۲۰، اطلاعات مربوط به کارآزمایی‌های بالینی نشان داد که نورومدولاسیون دووجهی ممکن است نشانه‌های وزوز گوش را کاهش دهد. این یک تکنیک غیرتهاجمی شامل اعمال یک محرک الکتریکی به زبان، همزمان با پخش صداها است.[۱۳۵] تجهیزات مرتبط با این درمان‌ها از طریق پزشکان در دسترس است. مطالعات روی این دستگاه و دستگاه‌های مشابه در چندین مرکز پژوهشی ادامه دارد. در مارس ۲۰۲۳، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) دستگاه لنییر شرکت نئورومود را به‌عنوان گزینه درمانی برای وزوز گوش تأیید کرد.[۱۳۶][۱۳۷][۱۳۸] در ژوئن ۲۰۲۴، دپارتمان امور کهنه‌سربازان ایالات متحده اعلام کرد که ارائه این درمان را به کهنه‌سربازان مبتلا به وزوز گوش آغاز خواهد کرد و این اولین دستگاه نورومدولاسیون دووجهی است که قرارداد برنامه تأمین فدرال را از دولت ایالات متحده دریافت نموده است.[۱۳۸] برخی شواهد از تکنیک‌های نورومدولاسیون مانند تحریک مغناطیسی ترانس‌کرانیال،[۳][۱۳۹] تحریک جریان مستقیم ترانس‌کرانیال و نوروفیدبک پشتیبانی می‌کنند.

طب جایگزین

به نظر نمی‌رسد که جینکگو بیلوبا مؤثر باشد.[۱۲۲][۱۴۰] آکادمی گوش و حلق و بینی آمریکا مصرف مکمل‌های ملاتونین یا روی را برای تسکین نشانه‌های وزوز گوش توصیه نمی‌کند و گزارش داده است که شواهدی دال بر اثربخشی بسیاری از مکمل‌های غذایی (مانند لیپوفلاونوئیدها، سیر، داروهای گیاهی سنتی چینی/کره‌ای، لارو زنبور عسل و دیگر ویتامین‌ها و مواد معدنی و همچنین داروهای هومئوپاتی) وجود ندارد.[۹۶] یک مرور کاکرین در سال ۲۰۱۶ نتیجه گرفت که شواهد برای تأیید مصرف مکمل‌های روی به منظور کاهش نشانه‌های مرتبط با وزوز گوش کافی نیست.[۱۴۱]

پیش‌آگهی

اگرچه درمانی برای این عارضه وجود ندارد، اکثر افراد مبتلا به وزوز گوش به مرور زمان به آن عادت می‌کنند؛ برای یک اقلیت، این وضعیت همچنان یک مشکل قابل توجه باقی می‌ماند.[۵]

بزرگسالان

وزوز گوش ۱۰ تا ۱۵ درصد از افراد را تحت تأثیر قرار می‌دهد.[۵] حدود یک‌سوم از افراد بالای ۵۵ سال در آمریکای شمالی آن را تجربه می‌کنند.[۱۴۲] این بیماری یک‌سوم از بزرگسالان را در برهه‌ای از زندگی‌شان تحت تأثیر قرار می‌دهد، در حالی که ۱۰ تا ۱۵ درصد از آنها به اندازه‌ای دچار اختلال می‌شوند که به دنبال ارزیابی پزشکی می‌روند.[۱۴۳] تخمین زده می‌شود که ۷۰ میلیون نفر در اروپا وزوز گوش دارند.[۱۴۴][۱۴۵]

کودکان

وزوز گوش معمولاً به‌عنوان یک نشانه مرتبط با بزرگسالی در نظر گرفته می‌شود و اغلب در کودکان نادیده گرفته می‌شود. احتمال بروز وزوز گوش در کودکانی که دچار کم‌شنوایی هستند، بالاست، حتی اگر این وضعیت یا تأثیر آن بر زندگی خود را بیان نکنند.[۱۴۶][۱۴۷] کودکان معمولاً به‌طور خودبه‌خودی، وزوز گوش را گزارش نمی‌دهند و ممکن است شکایات آنها جدی گرفته نشود.[۱۴۸] از میان کودکانی که شکایت می‌کنند، احتمال افزایش آسیب‌شناسی اتولوژیک یا نورولوژیک مرتبط مانند میگرن، بیماری منییر نوجوانان یا اوتیت میانی چرکی مزمن بیشتر است.[۱۴۹] شیوع گزارش‌شده آن از ۱۲ تا ۳۶ درصد در کودکان با حد آستانه شنوایی طبیعی تا ۶۶ درصد در کودکان مبتلا به کم‌شنوایی متغیر است. گزارش شده است که تقریباً ۳ تا ۱۰ درصد از کودکان از وزوز گوش رنج می‌برند.[۱۵۰]

جستارهای وابسته

  • فهرست‌داروهای تحقیقاتی برای وزوز گوش
  • توهم شنیداری – درک صدا بدون محرک شنوایی
  • اثرات ناشی از آلودگی صوتی – پیامدهای بهداشتی قرار گرفتن در معرض سطوح بالای صدا
  • محافظت از شنوایی
  • کم‌شنوایی ناشی از سر و صدا
  • فهرست افراد مبتلا به وزوز گوش
  • فهرست صداهای ناشناخته – فهرست صداهای ناشناخته یا قبلاً ناشناخته
  • سندرم توهم لرزش و زنگ تلفن همراه – باور غلط به اینکه تلفن همراه شما در حال لرزش یا زنگ خوردن است
  • گوش دادن ایمن – جلوگیری از آسیب شنوایی ناشی از صداهای عمدی شنیده شده
  • تُن زویکر – توهم شنیداری کوتاه مدت

منابع

  1. 1 2 3 4 Levine, Robert A.; Oron, Yahav (2015). "Tinnitus". The Human Auditory System – Fundamental Organization and Clinical Disorders. Handbook of Clinical Neurology. Vol. 129. pp. 409–431. doi:10.1016/B978-0-444-62630-1.00023-8. ISBN 978-0-444-62630-1. PMID 25726282.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 "Tinnitus". NIH – National Institute on Deafness and Other Communication Disorders (NIDCD). 6 March 2017. Archived from the original on 3 April 2019. Retrieved 20 September 2019.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 Baguley, David; McFerran, Don; Hall, Deborah (November 2013). "Tinnitus". The Lancet. 382 (9904): 1600–1607. doi:10.1016/S0140-6736(13)60142-7. PMID 23827090.
  4. 1 2 3 Han BI, Lee HW, Kim TY, Lim JS, Shin KS (March 2009). "Tinnitus: characteristics, causes, mechanisms, and treatments". Journal of Clinical Neurology. 5 (1): 11–19. doi:10.3988/jcn.2009.5.1.11. PMC 2686891. PMID 19513328. About 75% of new cases are related to emotional stress as the trigger factor rather than to precipitants involving cochlear lesions.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 Langguth, B; Kreuzer, PM; Kleinjung, T; De Ridder, D (September 2013). "Tinnitus: causes and clinical management". The Lancet Neurology. 12 (9): 920–930. doi:10.1016/S1474-4422(13)70160-1. PMID 23948178. S2CID 13402806.
  6. 1 2 Jarach, Carlotta M.; Lugo, Alessandra; Scala, Marco; van den Brandt, Piet A.; Cederroth, Christopher R.; Odone, Anna; Garavello, Werner; Schlee, Winfried; Langguth, Berthold; Gallus, Silvano (2022-09-01). "Global Prevalence and Incidence of Tinnitus: A Systematic Review and Meta-analysis". JAMA Neurology. 79 (9): 888–900. doi:10.1001/jamaneurol.2022.2189. ISSN 2168-6149. PMC 9361184. PMID 35939312.
  7. ↑ "Taming tinnitus".
  8. ↑ "Why Does My Tinnitus Get Worse when I'm Stressed?". 17 May 2021.
  9. ↑ House, Patricia R. (2008). "Personality of the Tinnitus Patient". Ciba Foundation Symposium 85 – Tinnitus. Novartis Foundation Symposia. Vol. 85. pp. 193–203. doi:10.1002/9780470720677.ch11. ISBN 978-0-470-72067-7. PMID 7035099.
  10. ↑ Salazar, James W. (2019). "Depression in Patients with Tinnitus: A Systematic Review". Otolaryngol Head Neck Surg. 161 (1): 28–35. doi:10.1177/0194599819835178. PMC 7721477. PMID 30909841.
  11. ↑ Bhatt, Jay M. (2016). "Relationships Between Tinnitus And The Prevalence Of Anxiety And Depression". Laryngoscope. 127 (2): 466–469. doi:10.1002/lary.26107. PMC 5812676. PMID 27301552.
  12. ↑ Esmaili, Aaron A; Renton, John (1 April 2018). "A review of tinnitus". Australian Journal of General Practice. 47 (4): 205–208. doi:10.31128/AJGP-12-17-4420. PMID 29621860.
  13. ↑ Mazurek B, Haupt H, Olze H, Szczepeck A (2022). "Stress and tinnitus—from bedside to bench and back". Frontiers in Systems Neuroscience. 6 (47): 47. doi:10.3389/fnsys.2012.00047. PMC 3371598. PMID 22701404.
  14. 1 2 3 Henry, James A.; Dennis, Kyle C.; Schechter, Martin A. (October 2005). "General Review of Tinnitus: Prevalence, Mechanisms, Effects, and Management". Journal of Speech, Language, and Hearing Research. 48 (5): 1204–1235. doi:10.1044/1092-4388(2005/084). PMID 16411806.
  15. 1 2 3 Rizk HG, Lee JA, Liu YF, Endriukaitis L, Isaac JL, Bullington WM (December 2020). "Drug-Induced Ototoxicity: A Comprehensive Review and Reference Guide". Pharmacotherapy. 40 (12): 1265–1275. doi:10.1002/phar.2478. PMID 33080070. S2CID 224828345.
  16. ↑ Simmons, R; Dambra, C; Lobarinas, E; Stocking, C; Salvi, R (2008). "Head, Neck, and Eye Movements That Modulate Tinnitus". Seminars in Hearing. 29 (4): 361–370. doi:10.1055/s-0028-1095895. PMC 2633109. PMID 19183705.
  17. ↑ Baguley D; Andersson g; McFerran D; McKenna L (2013). Tinnitus: A Multidisciplinary Approach (2nd ed.). Blackwell Publishing Ltd. pp. 16–17. ISBN 978-1-118-48870-6.
  18. ↑ Gopinath B, McMahon CM, Rochtchina E, Karpa MJ, Mitchell P (2010). "Incidence, persistence, and progression of tinnitus symptoms in older adults: the Blue Mountains Hearing Study". Ear and Hearing. 31 (3): 407–412. doi:10.1097/AUD.0b013e3181cdb2a2. PMID 20124901. S2CID 23601127.
  19. ↑ Shargorodsky J, Curhan GC, Farwell WR (2010). "Prevalence and characteristics of tinnitus among US adults". The American Journal of Medicine. 123 (8): 711–718. doi:10.1016/j.amjmed.2010.02.015. PMID 20670725.
  20. ↑ Andersson G (2002). "Psychological aspects of tinnitus and the application of cognitive-behavioral therapy". Clinical Psychology Review. 22 (7): 977–990. doi:10.1016/s0272-7358(01)00124-6. PMID 12238249.
  21. ↑ Reiss M, Reiss G (1999). "Some psychological aspects of tinnitus". Perceptual and Motor Skills. 88 (3 Pt 1): 790–792. doi:10.2466/pms.1999.88.3.790. PMID 10407886. S2CID 41610361.
  22. ↑ Baguley DM (2002). "Mechanisms of tinnitus". British Medical Bulletin. 63: 195–212. doi:10.1093/bmb/63.1.195. PMID 12324394.
  23. ↑ Henry, James A.; Meikle, Mary B. (May 1999). "Pulsed versus Continuous Tones for Evaluating the Loudness of Tinnitus". Journal of the American Academy of Audiology. 10 (5): 261–272. doi:10.1055/s-0042-1748497. PMID 10331618. S2CID 18675226.
  24. 1 2 3 Henry JA, Dennis KC, Schechter MA (2005). "General review of tinnitus: Prevalence, mechanisms, effects, and management". Journal of Speech, Language, and Hearing Research. 48 (5): 1204–1235. doi:10.1044/1092-4388(2005/084). PMID 16411806.
  25. ↑ Davies A, Rafie EA (2000). "Epidemiology of Tinnitus". In Tyler, RS (ed.). Tinnitus Handbook. San Diego: Singular. pp. 1–23. OCLC 42771695.
  26. ↑ Clinic, Cleveland (May 25, 2025). "Tinnitus".
  27. ↑ Pattyn T, Van Den Eede F, Vanneste S, Cassiers L, Veltman DJ, Van De Heyning P, Sabbe BC (2015). "Tinnitus and anxiety disorders: A review" (PDF). Hearing Research. 333: 255–265. doi:10.1016/j.heares.2015.08.014. hdl:10067/1273140151162165141. PMID 26342399. S2CID 205103174.
  28. ↑ Rider, J. D. (2025-02-02). "Tinnitus and Suicides - Hyperacusis Central". hyperacusiscentral.org (به انگلیسی). Retrieved 2025-06-05.
  29. ↑ Elfrink, Tim (2021-03-22). "Texas Roadhouse CEO dies by suicide while battling 'unbearable' post-covid-19 symptoms, family says". The Washington Post (به انگلیسی). ISSN 0190-8286. Retrieved 2025-06-05.
  30. ↑ Szibor, Annett; Mäkitie, Antti; Aarnisalo, Antti A. (2019-05-06). "Tinnitus and suicide: An unresolved relation". Audiology Research. 9 (1): 222. doi:10.4081/audiores.2019.222. ISSN 2039-4330. PMC 6580142. PMID 31275536.
  31. ↑ Aazh, Hashir; Landgrebe, Michael; Danesh, Ali A. (2019-09-13). "Parental Mental Illness in Childhood as a Risk Factor for Suicidal and Self-Harm Ideations in Adults Seeking Help for Tinnitus and/or Hyperacusis". American Journal of Audiology. 28 (3): 527–533. doi:10.1044/2019_AJA-18-0059. PMID 31184510.
  32. ↑ Henry JA, Wilson P (2000). "Psychological management of tinnitus". In R.S. Tyler (ed.). Tinnitus Handbook. San Diego: Singular. pp. 263–279. OCLC 42771695.
  33. ↑ Andersson G, Westin V (2008). "Understanding tinnitus distress: Introducing the concepts of moderators and mediators". International Journal of Audiology. 47 (Suppl. 2): S106–111. doi:10.1080/14992020802301670. PMID 19012118. S2CID 19389202.
  34. ↑ Weise C, Hesser H, Andersson G, Nyenhuis N, Zastrutzki S, Kröner-Herwig B, Jäger B (2013). "The role of catastrophizing in recent onset tinnitus: its nature and association with tinnitus distress and medical utilization". International Journal of Audiology. 52 (3): 177–188. doi:10.3109/14992027.2012.752111. PMID 23301660. S2CID 24297897.
  35. ↑ Jastreboff, PJ; Hazell, JWP (2004). Tinnitus Retraining Therapy: Implementing the neurophysiological model. Cambridge: Cambridge University Press. OCLC 237191959.
  36. 1 2 Robert Aaron Levine (1999). "Somatic (craniocervical) tinnitus and the dorsal cochlear nucleus hypothesis". American Journal of Otolaryngology. 20 (6): 351–362. CiteSeerX 10.1.1.22.2488. doi:10.1016/S0196-0709(99)90074-1. PMID 10609479.
  37. ↑ Chan Y (2009). "Tinnitus: etiology, classification, characteristics, and treatment". Discovery Medicine. 8 (42): 133–136. PMID 19833060.
  38. ↑ Vijayakumar, Karthikeyan A; Cho, Gwang-Won; Maharajan, Nagarajan; Jang, Chul Ho (2022-08-31). "A Review on Peripheral Tinnitus, Causes, and Treatments from the Perspective of Autophagy". Experimental Neurobiology. 31 (4): 232–242. doi:10.5607/en22002. ISSN 1226-2560. PMC 9471415. PMID 36050223.
  39. ↑ Lie Becker, Marianne; et al. (2023). "Transportation Noise and Risk of Tinnitus: A Nationwide Cohort Study from Denmark". Environmental Health Perspectives. 131 (2): 27001. Bibcode:2023EnvHP.131b7001C. doi:10.1289/EHP11248. PMC 9891135. PMID 36722980. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  40. ↑ Barbara Rubinstein; et al. (1990). "Prevalence of Signs and Symptoms of Craniomandibular Disorders in Tinnitus Patients". Journal of Craniomandibular Disorders. 4 (3): 186–192. PMID 2098394.
  41. 1 2 3 Schecklmann, Martin; Vielsmeier, Veronika; Steffens, Thomas; Landgrebe, Michael; Langguth, Berthold; Kleinjung, Tobias; Andersson, Gerhard (18 April 2012). "Relationship between Audiometric Slope and Tinnitus Pitch in Tinnitus Patients: Insights into the Mechanisms of Tinnitus Generation". PLOS ONE. 7 (4). Bibcode:2012PLoSO...734878S. doi:10.1371/journal.pone.0034878. PMC 3329543. PMID 22529949. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  42. 1 2 Schaette, R; McAlpine, D (21 September 2011). "Tinnitus with a Normal Audiogram: Physiological Evidence for Hidden Hearing Loss and Computational Model". The Journal of Neuroscience. 31 (38): 13452–13457. doi:10.1523/JNEUROSCI.2156-11.2011. PMC 6623281. PMID 21940438.
  43. 1 2 3 Yew, KS (15 January 2014). "Diagnostic approach to patients with tinnitus". American Family Physician. 89 (2): 106–113. PMID 24444578.
  44. 1 2 3 Theodoroff SM, Konrad-Martin D (August 2020). "Noise: Acoustic Trauma and Tinnitus, the US Military Experience". Otolaryngologic Clinics of North America. 53 (4): 543–553. doi:10.1016/j.otc.2020.03.004. PMC 9015011. PMID 32334867.
  45. ↑ Don Brown, R.; Penny, Joe E.; Henley, Charles M.; Hodges, Keri B.; Kupetz, Suzyjo A.; Glenn, David W.; Jobe, Phillip C. (2008). "Ototoxic Drugs and Noise". Ciba Foundation Symposium 85 – Tinnitus. Novartis Foundation Symposia. Vol. 85. pp. 151–171. doi:10.1002/9780470720677.ch9. ISBN 978-0-470-72067-7. PMID 7035098.
  46. ↑ Stas Bekman. "6) What are some ototoxic drugs?". Stason.org. Archived from the original on 19 October 2012. Retrieved 26 October 2012.
  47. 1 2 Riba, Michelle B; Ravindranath, Divy (2010). Clinical manual of emergency psychiatry. Washington, DC: American Psychiatric Publishing Inc. p. 197. ISBN 978-1-58562-295-5.
  48. 1 2 Delanty, Norman (2001). Seizures: medical causes and management. Totowa, NJ: Humana Press. p. 187. ISBN 978-0-89603-827-1.
  49. ↑ Fornaro M, Martino M (2010). "Tinnitus psychopharmacology: A comprehensive review of its pathomechanisms and management". Neuropsychiatric Disease and Treatment. 6: 209–218. doi:10.2147/ndt.s10361. PMC 2898164. PMID 20628627.
  50. ↑ Crummer RW, Hassan GA (2004). "Diagnostic approach to tinnitus". American Family Physician. 69 (1): 120–106. PMID 14727828.
  51. ↑ Passchier-Vermeer W, Passchier WF (2000). "Noise exposure and public health". Environmental Health Perspectives. 108 (Suppl 1): 123–131. Bibcode:2000EnvHP.108S.123P. doi:10.1289/ehp.00108s1123. JSTOR 3454637. PMC 1637786. PMID 10698728.
  52. ↑ Zempleni, Janos; Suttie, John W; Gregory, Jesse F; Stover, Patrick J, eds. (2014). Handbook of vitamins (5th ed.). Hoboken: CRC Press. p. 477. ISBN 978-1-4665-1557-4. Archived from the original on 17 August 2016.
  53. ↑ Shulgin, Alexander; Shulgin, Ann (1997). "#36. 5-MEO-DET". TiHKAL: the continuation. Berkeley, CA: Transform Press. ISBN 978-0-9630096-9-2. OCLC 38503252. Archived from the original on 31 October 2012. Retrieved 27 October 2012.
  54. ↑ "Erowid Experience Vaults: DiPT – More Tripping & Revelations – 26540". Archived from the original on 2 November 2014.
  55. 1 2 "MEM, Tinnitus and Ear Drum Spasms". Tinnitus And You. 18 August 2021. Archived from the original on 20 August 2021. Retrieved 24 May 2022.
  56. ↑ Kerr, Rhorie; Kang, Elise; Hopkins, Brandon; Anne, Samantha (December 2017). "Pediatric tinnitus: Incidence of imaging anomalies and the impact of hearing loss". International Journal of Pediatric Otorhinolaryngology. 103: 147–149. doi:10.1016/j.ijporl.2017.10.027. PMID 29224758.
  57. ↑ Salman, Rida; Chong, Insun; Amans, Matthew; Hui, Ferdinand; Desai, Nilesh; Huisman, Thierry A. G. M.; Tran, Brandon (May 2022). "Pediatric tinnitus: The role of neuroimaging". Journal of Neuroimaging. 32 (3): 400–411. doi:10.1111/jon.12986. PMID 35307901. S2CID 247584230.
  58. 1 2 McFerran, Don; Magdalena, Sereda. "Pulsatile tinnitus" (PDF). Action on Hearing Loss. Royal National Institute for Deaf People (RNID). Archived from the original (PDF) on 22 July 2018. Retrieved 22 July 2018.
  59. ↑ Chandler JR (1983). "Diagnosis and cure of venous hum tinnitus". The Laryngoscope. 93 (7): 892–895. doi:10.1288/00005537-198307000-00009. PMID 6865626. S2CID 33725476.
  60. ↑ Pegge, Sjoert A. H.; Steens, Stefan C. A.; Kunst, Henricus P. M.; Meijer, Frederick J. A. (2017). "Pulsatile Tinnitus: Differential Diagnosis and Radiological Work-Up". Current Radiology Reports. 5 (1): 5. doi:10.1007/s40134-017-0199-7. ISSN 2167-4825. PMC 5263210. PMID 28203490.
  61. ↑ Moonis G, Hwang CJ, Ahmed T, Weigele JB, Hurst RW (2005). "Otologic manifestations of petrous carotid aneurysms". American Journal of Neuroradiology. 26 (6): 1324–1327. PMC 8149044. PMID 15956490.
  62. ↑ Selim, Magdy; Caplan, Louis R. (June 2004). "Carotid artery dissection". Current Treatment Options in Cardiovascular Medicine. 6 (3): 249–253. doi:10.1007/s11936-996-0020-z. PMID 15096317. S2CID 7503852.
  63. ↑ Ward, Bryan K.; Carey, John P.; Minor, Lloyd B. (2017-04-28). "Superior Canal Dehiscence Syndrome: Lessons from the First 20 Years". Frontiers in Neurology. 8. doi:10.3389/fneur.2017.00177. ISSN 1664-2295. PMC 5408023. PMID 28503164. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  64. ↑ Sismanis, Aristides; Butts, Frank M.; Hughes, Gordon B. (January 1990). "Objective Tinnitus in Benign Intracranial Hypertension: An Update". The Laryngoscope. 100 (1): 33–36. doi:10.1288/00005537-199001000-00008. PMID 2293699. S2CID 20886638.
  65. ↑ Diamond BJ, Mosley JE (2011). "Arteriovenous Malformation (AVM)". In Kreutzer JS, DeLuca J, Caplan B (eds.). Encyclopedia of Clinical Neuropsychology. Springer. pp. 249–252. doi:10.1007/978-0-387-79948-3. ISBN 978-0-387-79947-6.
  66. ↑ Nicolas-Puel, C; Faulconbridge, RL; Guitton, M; Puel, JL; Mondain, M; Uziel, A (2002). "Characteristics of tinnitus and etiology of associated hearing loss: a study of 123 patients". The International Tinnitus Journal. 8 (1): 37–44. PMID 14763234.
  67. ↑ Møller AR (2016). "Sensorineural Tinnitus: Its Pathology and Probable Therapies". International Journal of Otolaryngology. 2016: 1–13. doi:10.1155/2016/2830157. PMC 4761664. PMID 26977153.
  68. ↑ Sedley W, Friston KJ, Gander PE, Kumar S, Griffiths TD (2016). "An Integrative Tinnitus Model Based on Sensory Precision". Trends in Neurosciences. 39 (12): 799–812. doi:10.1016/j.tins.2016.10.004. PMC 5152595. PMID 27871729.
  69. ↑ Shore SE, Roberts LE, Langguth B (2016). "Maladaptive plasticity in tinnitus – triggers, mechanisms and treatment". Nature Reviews Neurology. 12 (3): 150–160. doi:10.1038/nrneurol.2016.12. PMC 4895692. PMID 26868680.
  70. ↑ Park, Jung Mee; Kim, Woo Jin; Han, Jae Sang; Park, So Young; Park, Shi Nae (2 July 2020). "Management of palatal myoclonic tinnitus based on clinical characteristics: a large case series study". Acta Oto-Laryngologica. 140 (7): 553–557. doi:10.1080/00016489.2020.1749724. PMID 32406274. S2CID 218635840.
  71. ↑ Crummer, RW; et al. (2004). "Diagnostic Approach to Tinnitus". American Family Physician. 69 (1): 120–126. PMID 14727828.
  72. ↑ Davis, A (1989). "The prevalence of hearing impairment and reported hearing disability among adults in Great Britain". International Journal of Epidemiology. 18 (4): 911–917. doi:10.1093/ije/18.4.911. PMID 2621028.
  73. ↑ Henry, James A. (2016). ""Measurement" of Tinnitus". Otology & Neurotology. 37 (8): e276–e285. doi:10.1097/MAO.0000000000001070. ISSN 1531-7129. PMID 27518136.
  74. ↑ Henry, JA; Meikle, MB (March 2000). "Psychoacoustic measures of tinnitus". Journal of the American Academy of Audiology. 11 (3): 138–155. doi:10.1055/s-0042-1748040. PMID 10755810. S2CID 34933069.
  75. ↑ Vielsmeier V, Lehner A, Strutz J, Steffens T, Kreuzer PM, Schecklmann M, Landgrebe M, Langguth B, Kleinjung T (2015). "The Relevance of the High Frequency Audiometry in Tinnitus Patients with Normal Hearing in Conventional Pure-Tone Audiometry". BioMed Research International. 2015: 1–5. doi:10.1155/2015/302515. PMC 4637018. PMID 26583098.
  76. ↑ Basile CÉ, Fournier P, Hutchins S, Hébert S (2013). "Psychoacoustic assessment to improve tinnitus diagnosis". PLOS ONE. 8 (12). Bibcode:2013PLoSO...882995B. doi:10.1371/journal.pone.0082995. PMC 3861445. PMID 24349414. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  77. ↑ Roberts, Larry E. (2007). "Residual inhibition". Tinnitus: Pathophysiology and Treatment. Progress in Brain Research. Vol. 166. pp. 487–495. doi:10.1016/S0079-6123(07)66047-6. ISBN 978-0-444-53167-4. PMID 17956813.
  78. ↑ Roberts LE, Moffat G, Baumann M, Ward LM, Bosnyak DJ (2008). "Residual inhibition functions overlap tinnitus spectra and the region of auditory threshold shift". Journal of the Association for Research in Otolaryngology. 9 (4): 417–435. doi:10.1007/s10162-008-0136-9. PMC 2580805. PMID 18712566.
  79. ↑ Knipper M, Van Dijk P, Nunes I, Rüttiger L, Zimmermann U (2013). "Advances in the neurobiology of hearing disorders: recent developments regarding the basis of tinnitus and hyperacusis". Progress in Neurobiology. 111: 17–33. doi:10.1016/j.pneurobio.2013.08.002. PMID 24012803.
  80. ↑ Tyler, Richard S.; Pienkowski, Martin; Roncancio, Eveling Rojas; Jun, Hyung Jin; Brozoski, Tom; Dauman, Nicolas; Coelho, Claudia Barros; Andersson, Gerhard; Keiner, Andrew J.; Cacace, Anthony T.; Martin, Nora; Moore, Brian C. J. (December 2014). "A Review of Hyperacusis and Future Directions: Part I. Definitions and Manifestations". American Journal of Audiology. 23 (4): 402–419. doi:10.1044/2014_AJA-14-0010. PMID 25104073.
  81. ↑ Anari, M.; Axelsson, A.; Eliasson, A.; Magnusson, L. (1999). "Hypersensitivity to sound--questionnaire data, audiometry and classification". Scandinavian Audiology. 28 (4): 219–230. doi:10.1080/010503999424653. ISSN 0105-0397. PMID 10572967.
  82. ↑ Sherlock, LaGuinn P.; Formby, Craig (February 2005). "Estimates of Loudness, Loudness Discomfort, and the Auditory Dynamic Range: Normative Estimates, Comparison of Procedures, and Test-Retest Reliability". Journal of the American Academy of Audiology. 16 (2): 85–100. doi:10.3766/jaaa.16.2.4. PMID 15807048.
  83. ↑ Pienkowski, Martin; Tyler, Richard S.; Roncancio, Eveling Rojas; Jun, Hyung Jin; Brozoski, Tom; Dauman, Nicolas; Coelho, Claudia Barros; Andersson, Gerhard; Keiner, Andrew J.; Cacace, Anthony T.; Martin, Nora; Moore, Brian C. J. (December 2014). "A Review of Hyperacusis and Future Directions: Part II. Measurement, Mechanisms, and Treatment". American Journal of Audiology. 23 (4): 420–436. doi:10.1044/2014_AJA-13-0037. PMID 25478787.
  84. ↑ McCombe, A.; Baguley, D.; Coles, R.; McKenna, L.; McKinney, C.; Windle-Taylor, P. (October 2001). "Guidelines for the grading of tinnitus severity: the results of a working group commissioned by the British Association of Otolaryngologists, Head and Neck Surgeons, 1999". Clinical Otolaryngology and Allied Sciences. 26 (5): 388–393. doi:10.1046/j.1365-2273.2001.00490.x. PMID 11678946.
  85. ↑ Langguth, B.; Goodey, R.; Azevedo, A.; Bjorne, A.; Cacace, A.; Crocetti, A.; Del Bo, L.; De Ridder, D.; Diges, I.; Elbert, T.; Flor, H.; Herraiz, C.; Ganz Sanchez, T.; Eichhammer, P.; Figueiredo, R.; Hajak, G.; Kleinjung, T.; Landgrebe, M.; Londero, A.; Lainez, M.J.A.; Mazzoli, M.; Meikle, M.B.; Melcher, J.; Rauschecker, J.P.; Sand, P.G.; Struve, M.; Van De Heyning, P.; Van Dijk, P.; Vergara, R. (2007). "Consensus for tinnitus patient assessment and treatment outcome measurement: Tinnitus Research Initiative meeting, Regensburg, July 2006". Tinnitus: Pathophysiology and Treatment. Progress in Brain Research. Vol. 166. pp. 525–536. doi:10.1016/S0079-6123(07)66050-6. ISBN 978-0-444-53167-4. PMC 4283806. PMID 17956816.
  86. ↑ Meikle, M.B.; Stewart, B.J.; Griest, S.E.; Martin, W.H.; Henry, J.A.; Abrams, H.B.; McArdle, R.; Newman, C.W.; Sandridge, S.A. (2007). "Assessment of tinnitus: Measurement of treatment outcomes". Tinnitus: Pathophysiology and Treatment. Progress in Brain Research. Vol. 166. pp. 511–521. doi:10.1016/S0079-6123(07)66049-X. ISBN 978-0-444-53167-4. PMID 17956815.
  87. ↑ Meikle, Mary B.; Henry, James A.; Griest, Susan E.; Stewart, Barbara J.; Abrams, Harvey B.; McArdle, Rachel; Myers, Paula J.; Newman, Craig W.; Sandridge, Sharon; Turk, Dennis C.; Folmer, Robert L.; Frederick, Eric J.; House, John W.; Jacobson, Gary P.; Kinney, Sam E.; Martin, William H.; Nagler, Stephen M.; Reich, Gloria E.; Searchfield, Grant; Sweetow, Robert; Vernon, Jack A. (March 2012). "The Tinnitus Functional Index: Development of a New Clinical Measure for Chronic, Intrusive Tinnitus". Ear & Hearing. 33 (2): 153–176. doi:10.1097/AUD.0b013e31822f67c0. PMID 22156949. S2CID 587811.
  88. ↑ Henry, J. L.; Wilson, PH (2000). The Psychological Management of Chronic Tinnitus: A Cognitive Behavioural Approach. Allyn and Bacon.
  89. ↑ Landgrebe M, Azevedo A, Baguley D, Bauer C, Cacace A, Coelho C, et al. (2012). "Methodological aspects of clinical trials in tinnitus: A proposal for international standard". Journal of Psychosomatic Research. 73 (2): 112–121. doi:10.1016/j.jpsychores.2012.05.002. PMC 3897200. PMID 22789414.
  90. 1 2 Martinez-Devesa, Pablo; Perera, Rafael; Theodoulou, Megan; Waddell, Angus (8 September 2010). "Cognitive behavioural therapy for tinnitus" (PDF). Cochrane Database of Systematic Reviews (9). doi:10.1002/14651858.CD005233.pub3. PMID 20824844. Archived (PDF) from the original on 2024-12-11. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  91. ↑ Pegge S, Steens S, Kunst H, Meijer F (2017). "Pulsatile Tinnitus: Differential Diagnosis and Radiological Work-Up". Current Radiology Reports. 5 (1). doi:10.1007/s40134-017-0199-7. PMC 5263210. PMID 28203490. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  92. ↑ Hofmann E, Behr R, Neumann-Haefelin T, Schwager K (2013). "Pulsatile tinnitus: imaging and differential diagnosis". Deutsches Ärzteblatt International. 110 (26): 451–458. doi:10.3238/arztebl.2013.0451. PMC 3719451. PMID 23885280.
  93. ↑ Sismanis, Aristides (October 2011). "Pulsatile tinnitus: contemporary assessment and management". Current Opinion in Otolaryngology & Head and Neck Surgery. 19 (5): 348–357. doi:10.1097/MOO.0b013e3283493fd8. PMID 22552697. S2CID 22964919.
  94. ↑ Elder, JA; Chou, CK (2003). "Auditory response to pulsed radiofrequency energy". Bioelectromagnetics. 6: S162–173. doi:10.1002/bem.10163. PMID 14628312. S2CID 9813447.
  95. ↑ Lin JC, Wang Z (2007). "Hearing of microwave pulses by humans and animals: effects, mechanism, and thresholds". Health Physics. 92 (6): 621–628. Bibcode:2007HeaPh..92..621L. doi:10.1097/01.HP.0000250644.84530.e2. PMID 17495664. S2CID 37236570.
  96. 1 2 3 Tunkel DE, Bauer CA, Sun GH, et al. (2014). "Clinical practice guideline: tinnitus". Otolaryngology–Head and Neck Surgery. 151 (2 Suppl): S1–40. doi:10.1177/0194599814545325. PMID 25273878. S2CID 206468767.
  97. ↑ "NIOSH Program Portfolio: Hearing Loss Prevention: Program Description". www.cdc.gov – CDC (به انگلیسی). 5 February 2019. Retrieved 26 March 2019.
  98. ↑ "Bike news". www.carolenash.com. Retrieved 28 June 2021.
  99. ↑ Burns-O'Connell, Georgina; Stockdale, David; Cassidy, Oscar; Knowles, Victoria; Hoare, Derek J. (27 August 2021). "Surrounded by Sound: The Impact of Tinnitus on Musicians". International Journal of Environmental Research and Public Health. 18 (17): 9036. doi:10.3390/ijerph18179036. PMC 8431046. PMID 34501628.
  100. ↑ Boles, Benjamin (9 August 2016). "DJs Shouldn't Have to Live With Constant Ringing in Their Ears". VICE. Retrieved 22 July 2024.
  101. ↑ Couth, Samuel; Mazlan, Naadia; Moore, David R.; Munro, Kevin J.; Dawes, Piers (January 2019). "Hearing Difficulties and Tinnitus in Construction, Agricultural, Music, and Finance Industries". Trends in Hearing. 23. doi:10.1177/2331216519885571. PMC 6868580. PMID 31747526. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  102. ↑ "Construction Statistics – Occupational Hearing Loss Surveillance". 12 November 2021. {{cite web}}: Text "CDC" ignored (help); Text "NIOSH" ignored (help)
  103. ↑ Cianfrone, G; Pentangelo, D; Cianfrone, F; Mazzei, F; Turchetta, R; Orlando, MP; Altissimi, G (June 2011). "Pharmacological drugs inducing ototoxicity, vestibular symptoms and tinnitus: a reasoned and updated guide". European Review for Medical and Pharmacological Sciences. 15 (6): 601–636. PMID 21796866.
  104. ↑ Palomar García, V; Abdulghani Martínez, F; Bodet Agustí, E; Andreu Mencía, L; Palomar Asenjo, V (July 2001). "Drug-induced otoxicity: current status". Acta Oto-Laryngologica. 121 (5): 569–572. doi:10.1080/00016480121545. PMID 11583387. S2CID 218879738.
  105. ↑ Seligmann H, Podoshin L, Ben-David J, Fradis M, Goldsher M (1996). "Drug-induced tinnitus and other hearing disorders". Drug Safety. 14 (3): 198–212. doi:10.2165/00002018-199614030-00006. PMID 8934581. S2CID 23522352.
  106. ↑ "Drug Therapies". American Tinnitus Association (به انگلیسی). 20 March 2015. Retrieved 3 March 2022. There are presently no FDA-approved drugs specifically for tinnitus, and no medications that have been shown to reverse the neural hyperactivity at the root of tinnitus. Drugs cannot cure tinnitus, but they may provide relief from some severe tinnitus symptoms.
  107. ↑ Kleinjung, Tobias; Langguth, Berthold (August 2020). "Avenue for Future Tinnitus Treatments". Otolaryngologic Clinics of North America. 53 (4): 667–683. doi:10.1016/j.otc.2020.03.013. PMID 32381341.
  108. 1 2 Hoare D, Kowalkowski V, Knag S, Hall D (2011). "Systematic review and meta-analyses of randomized controlled trials examining tinnitus management". The Laryngoscope. 121 (7): 1555–1564. doi:10.1002/lary.21825. PMC 3477633. PMID 21671234.
  109. ↑ Hesser H, Weise C, Zetterquist Westin V, Andersson G (2011). "A systematic review and meta-analysis of randomized controlled trials of cognitive–behavioral therapy for tinnitus distress". Clinical Psychology Review. 31 (4): 545–553. doi:10.1016/j.cpr.2010.12.006. PMID 21237544.
  110. ↑ Ost, LG (October 2014). "The efficacy of Acceptance and Commitment Therapy: an updated systematic review and meta-analysis". Behaviour Research and Therapy. 61: 105–121. doi:10.1016/j.brat.2014.07.018. PMID 25193001.
  111. ↑ Henry J, Zaugg T, Myers P, Kendall C (2012). "Chapter 9 – Level 5 Individualized Support". Progressive Tinnitus Management: Clinical Handbook for Audiologists. US Department of Veterans Affairs, National Center for Rehabilitative Auditory Research. Archived from the original on 20 December 2013. Retrieved 20 December 2013.
  112. ↑ Hoare DJ, Searchfield GD, El Refaie A, Henry JA (2014). "Sound therapy for tinnitus management: practicable options". Journal of the American Academy of Audiology. 25 (1): 62–75. doi:10.3766/jaaa.25.1.5. PMID 24622861.
  113. ↑ Sereda, Magdalena; Xia, Jun; El Refaie, Amr; Hall, Deborah A; Hoare, Derek J (27 December 2018). "Sound therapy (using amplification devices and/or sound generators) for tinnitus". Cochrane Database of Systematic Reviews. 2018 (12). doi:10.1002/14651858.CD013094.pub2. PMC 6517157. PMID 30589445. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  114. ↑ Shore, Susan E.; Roberts, Larry E.; Langguth, Berthold (March 2016). "Maladaptive plasticity in tinnitus – triggers, mechanisms and treatment". Nature Reviews Neurology. 12 (3): 150–160. doi:10.1038/nrneurol.2016.12. PMC 4895692. PMID 26868680.
  115. 1 2 Hesse, Gerhard (15 December 2016). "Evidence and evidence gaps in tinnitus therapy". GMS Current Topics in Otorhinolaryngology – Head and Neck Surgery; 15:Doc04. 15: Doc04. doi:10.3205/cto000131. PMC 5169077. PMID 28025604.
  116. ↑ Phillips JS, McFerran D (2010). "Tinnitus Retraining Therapy (TRT) for tinnitus". Cochrane Database of Systematic Reviews. 2010 (3). doi:10.1002/14651858.CD007330.pub2. PMC 7209976. PMID 20238353. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  117. ↑ Casale, Manuele; Costantino, Andrea; Rinaldi, Vittorio; Forte, Antonio; Grimaldi, Marta; Sabatino, Lorenzo; Oliveto, Giuseppe; Aloise, Fabio; Pontari, Domenico; Salvinelli, Fabrizio (December 2018). "Mobile applications in otolaryngology for patients: An update: Otolaryngology Apps for Patients". Laryngoscope Investigative Otolaryngology. 3 (6): 434–438. doi:10.1002/lio2.201. PMC 6302723. PMID 30599026.
  118. ↑ Mosa, Abu Saleh Mohammad; Yoo, Illhoi; Sheets, Lincoln (December 2012). "A Systematic Review of Healthcare Applications for Smartphones". BMC Medical Informatics and Decision Making. 12 (1): 67. doi:10.1186/1472-6947-12-67. PMC 3534499. PMID 22781312.
  119. ↑ Kalle, Sven; Schlee, Winfried; Pryss, Rüdiger C.; Probst, Thomas; Reichert, Manfred; Langguth, Berthold; Spiliopoulou, Myra (20 August 2018). "Review of Smart Services for Tinnitus Self-Help, Diagnostics and Treatments". Frontiers in Neuroscience. 12. doi:10.3389/fnins.2018.00541. PMC 6109754. PMID 30177869. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  120. ↑ Hobson, Jonathan; Chisholm, Edward; El Refaie, Amr (2012-11-14). "Sound therapy (masking) in the management of tinnitus in adults". Cochrane Database of Systematic Reviews. 11 (11). doi:10.1002/14651858.CD006371.pub3. PMC 7390392. PMID 23152235. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  121. ↑ Yu, Hong-Zhe; Gong, Jia-Min; Hong, Guo-Wei; Zhou, Ruo-Qiao; Fu, Xin-Ping; Fan, Ting; Zheng, Yu-Qing; Peng, Ying-Qiu; Li, Jian; Wang, Yun-Feng (2024). "The Effect of Physical Therapy on Somatosensory Tinnitus". Journal of Clinical Medicine. 13 (12): 3496. doi:10.3390/jcm13123496. PMC 11204550. PMID 38930025. {{cite journal}}: Check |pmc= value (help); Check |pmid= value (help)
  122. 1 2 3 Bauer, CA (March 2018). "Tinnitus". New England Journal of Medicine. 378 (13): 1224–1231. doi:10.1056/NEJMcp1506631. PMID 29601255.
  123. ↑ Baldo, P; Doree, C; Molin, P; McFerran, D; Cecco, S (12 September 2012). "Antidepressants for patients with tinnitus". Cochrane Database of Systematic Reviews. 2012 (9). doi:10.1002/14651858.CD003853.pub3. PMC 7156891. PMID 22972065. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  124. ↑ Savage, J; Cook, S; Waddell, A (12 November 2009). "Tinnitus". BMJ Clinical Evidence. 2009. PMC 2907768. PMID 21726476.
  125. ↑ Savage, J; Waddell, A (October 2014). "Tinnitus". BMJ Clinical Evidence. 2014: 0506. PMC 4202663. PMID 25328113.
  126. ↑ Kim SH, Kim D, Lee JM, Lee SK, Kang HJ, Yeo SG (June 2021). "Review of Pharmacotherapy for Tinnitus". Healthcare. 9 (6): 779. doi:10.3390/healthcare9060779. PMC 8235102. PMID 34205776.
  127. ↑ Miroddi, M; Bruno, R; Galletti, F; Calapai, F; Navarra, M; Gangemi, S; Calapai, G (March 2015). "Clinical pharmacology of melatonin in the treatment of tinnitus: a review". European Journal of Clinical Pharmacology. 71 (3): 263–270. doi:10.1007/s00228-015-1805-3. PMID 25597877. S2CID 16466238.
  128. ↑ Hoekstra, Carlijn EL; Rynja, Sybren P; van Zanten, Gijsbert A; Rovers, Maroeska M (6 July 2011). "Anticonvulsants for tinnitus". Cochrane Database of Systematic Reviews. 2011 (7). doi:10.1002/14651858.CD007960.pub2. PMC 6599822. PMID 21735419. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  129. ↑ Pichora-Fuller, M. Kathleen; Santaguida, Pasqualina; Hammill, Amanda; Oremus, Mark; Westerberg, Brian; Ali, Usman; Patterson, Christopher; Raina, Parminder (2013). "Evaluation and Treatment of Tinnitus: Comparative Effectiveness". Comparative Effectiveness Reviews. AHRQ Comparative Effectiveness Reviews (122). PMID 24049842.
  130. ↑ Lavigne, P; Lavigne, F; Saliba, I (23 June 2015). "Intratympanic corticosteroids injections: a systematic review of literature". European Archives of Oto-Rhino-Laryngology. 273 (9): 2271–2278. doi:10.1007/s00405-015-3689-3. PMID 26100030. S2CID 36037973.
  131. ↑ Hall, Deborah A; Wegner, Inge; Smit, Adriana Leni; McFerran, Don; Stegeman, Inge (2018). Cochrane ENT Group (ed.). "Betahistine for tinnitus". Cochrane Database of Systematic Reviews (به انگلیسی). 12 (8). doi:10.1002/14651858.CD013093. PMC 6513648. PMID 30908589. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  132. ↑ Slengerik-Hansen J, Ovesen T (2016). "Botulinum Toxin Treatment of Objective Tinnitus Because of Essential Palatal Tremor: A Systematic Review". Otology & Neurotology. 37 (7): 820–828. doi:10.1097/MAO.0000000000001090. PMID 27273401. S2CID 23675169.
  133. ↑ Sweetman, Sean C., ed. (2009). Martindale (36th ed.). Pharmaceutical Press. p. 2277. ISBN 978-0-85369-840-1.
  134. ↑ Langguth, B; Salvi, R; Elgoyhen, AB (December 2009). "Emerging pharmacotherapy of tinnitus". Expert Opinion on Emerging Drugs. 14 (4): 687–702. doi:10.1517/14728210903206975. PMC 2832848. PMID 19712015.
  135. ↑ Kwon, Diana (7 October 2020). "New Tinnitus Treatment Alleviated Annoying Ringing in the Ears". Scientific American. Springer Nature America, Inc. 2 (6): None. doi:10.1038/scientificamerican122020-2VzL6BO1nViUY4ozIqWxY8.
  136. ↑ George, Judy (8 March 2023). "First Bimodal Neuromodulation Device for Tinnitus Gets FDA Nod". MedPage Today. Retrieved 23 July 2024.
  137. ↑ Everts, Quinn (14 March 2023). "FDA Grants De Novo Approval to Non-Invasive Tinnitus Treatment Device". Drug Topics. Retrieved 23 July 2024.
  138. 1 2 Philpott, Jenna (18 June 2024). "Neuromod inks contract to treat US veterans with tinnitus device". Medical Device Network. Retrieved 23 July 2024.
  139. ↑ Meng, Z; Liu, S; Zheng, Y; Phillips, JS (5 October 2011). "Repetitive transcranial magnetic stimulation for tinnitus". Cochrane Database of Systematic Reviews (10). doi:10.1002/14651858.CD007946.pub2. PMID 21975776. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  140. ↑ Hilton, MP; Zimmermann, EF; Hunt, WT (28 March 2013). "Ginkgo biloba for tinnitus". Cochrane Database of Systematic Reviews. 2013 (3). doi:10.1002/14651858.CD003852.pub3. PMC 11669941. PMID 23543524. S2CID 205171459. {{cite journal}}: Check |pmc= value (help); Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  141. ↑ Person, Osmar C; Puga, Maria ES; da Silva, Edina MK; Torloni, Maria R (23 November 2016). "Zinc supplements for tinnitus". Cochrane Database of Systematic Reviews. 2016 (11). doi:10.1002/14651858.cd009832.pub2. PMC 6464312. PMID 27879981. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  142. ↑ Sanchez TG, Rocha CB (2011). "Diagnosis and management of somatosensory tinnitus: review article". Clinics. 66 (6): 1089–1094. doi:10.1590/S1807-59322011000600028. PMC 3129953. PMID 21808880.
  143. ↑ Heller AJ (2003). "Classification and epidemiology of tinnitus". Otolaryngologic Clinics of North America. 36 (2): 239–248. doi:10.1016/S0030-6665(02)00160-3. PMID 12856294.
  144. ↑ "Transkribering av #89: Varför får man tinnitus?" (به سوئدی). Karolinska Institutet. Archived from the original on 2022-12-01.
  145. ↑ "Almost 15% of Europe's adults have a ringing in their ears, say researchers" (به انگلیسی). European Commission: CORDIS. Archived from the original on 2022-12-01.
  146. ↑ Celik, N; Bajin, MD; Aksoy, S (2009). "Tinnitus incidence and characteristics in children with hearing loss". Journal of International Advanced Otology. 5 (3): 363–369. hdl:11655/17046. OCLC 695291085.
  147. ↑ Lee, Doh Young; Kim, Young Ho (June 2018). "Risk factors of pediatric tinnitus: Systematic review and meta-analysis". The Laryngoscope. 128 (6): 1462–1468. doi:10.1002/lary.26924. PMID 29094364. S2CID 24633085.
  148. ↑ Mills, RP; Albert, D; Brain, C (1986). "Tinnitus in childhood". Clinical Otolaryngology and Allied Sciences. 11 (6): 431–434. doi:10.1111/j.1365-2273.1986.tb02033.x. PMID 3815868.
  149. ↑ Ballantyne JC (2009). Graham JM; Baguley D (eds.). Ballantyne's Deafness (7th ed.). Chichester: Wiley-Blackwell. OCLC 275152841.
  150. ↑ Shetye, A.; Kennedy, V. (1 August 2010). "Tinnitus in children: an uncommon symptom?". Archives of Disease in Childhood. 95 (8): 645–648. doi:10.1136/adc.2009.168252. PMID 20371585. S2CID 34443303.

برای مطالعه بیشتر

پیوند به بیرون

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.