نئو-فوتوریسم
![]() طراحی مرکز فرهنگی جوانان در شهر نانجینگ، نمونهای از نئوفوتوریسم | |
| سالهای فعالیت | ۱۹۶۰-اکنون |
|---|---|
| کشور | بینالمللی |
| چهرههای اصلی | پیتر کوک، رنزو پیانو، ریچارد راجرز، نورمن فاستر، سانتیاگو کالاتراوا، زها حدید |
| Influences | معماری آیندهگرا، معماری های-تک |
| Influenced | پارامتریسم |
نئوفوتوریسم یا آیندهگرایی نو (انگلیسی: Neo-futurism) یک جنبش هنری، طراحی و معماری است که از اواخر قرن بیستم آغاز شده و در قرن بیست و یکم ادامه دارد. به نئو فوتوریسم به عنوان عبور از معماری پستمدرن نگاه میشود و یک باور آرمانگرایانه به آیندهای بهتر را نمایندگی میکند. این جنبش آوان-گارد در کارهای آلوار آلتو و باکمینستر فولر در میانه قرن بیستم ریشه دارد. آرت دکو استارت اولیه نئو فوتوریسم را زد و بعد معماری های-تک تأثیر فراوانی بر نئو فوتوریسم داشت.
نگارخانه

اثری از پیتر کوک (معمار) در گراتس
فوتوروسکوپ در پواتیه
کتابخانه «LSE» در لندن، اثری از نورمن فاستر
- برج پیچنده در مالمو


- کاخ آیسبرگ در سوچی
- اثری از زاها حدید
موزه فردا در ریو دو ژانیرو

برج اولوشن در مسکو
منابع
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Neo-futurism». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۹.
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ نئو-فوتوریسم موجود است.
.png)