مردمان سوربی

مردمان سوربی
پرچم سوربی دارای سه رنگ پان اسلاوی و نماد دومووینا که نماد سوب‌ها محسوب می‌شود
زنان سوربی
مناطق با جمعیت چشمگیر
آلمان۶۰٬۰۰۰
جمهوری چک۲٬۰۰۰[۱]
زبان‌ها
زبان‌های سوربی(سوربی بالا، سوربی پایین), زبان آلمانی
دین
Majority کلیسای کاتولیک، لوتریانیسم
Minority کلیسای ارتدکس شرقی

مردم سوربی (به زبان‌های سوربی|Serbja) مردم بومی اسلاوی غرب اروپا مرکزی هستند که در کشورهای آلمان و جمهوری چک زندگی می‌کنند. سوربی‌ها با مجموع جمعیتی بیش از ۶۰ هزار نفر می‌باشند و به زبان سوربی که خود به دو بخش سوربی بالایی و سوربی پایینی تقسیم می‌شود تکلم دارند. بیشتر جمعیت این گروه قومی در ایالت براندنبورگ و نیز زاکسن آلمان ساکن هستند.[۲][۳]

جمعیت آنان در آغاز سده ۱۷۰۰ میلاددی، بیش از ۲۵۰ هزار نفر بوده که این رقم در سال ۱۹۴۵، به کمتر از ۱۰۰ هزار نفر و امروزه در حدود ۶۰ الی ۷۰ هزار نفر می‌باشد. زبانهای سوربی، سربسکی یا سربسک زیرمجموعه زبان‌های اسلاوی و شاخه‌ای از زبان‌های هندواروپایی هستند. گویشگران این زبان‌ها مردم سوربی در ناحیه تاریخی لوزاتیا در شرق آلمان هستند. این زبان‌ها در گذر زمان به زبان وندیش و زبان لوزاتیایی نیز شناخته می‌شوند. زبان‌های سوربی به زبان کاشوبی، زبان لهستانی، زبان اسلواکیایی و زبان چکی نزدیک هستند.[۴][۵][۶][۷]

بر پایه مطالعات ژنتیکی که در ماه مه ۲۰۱۱ میلادی منتشر شده است، مردم سوربی بزرگ‌ترین شباهت ژنتیکی به نژادهای مردم کشورهای چک و لهستانی‌ها و نیز سازگاری با زبان غرب اسلاوی خود نشان می‌دهد و شواهد ظریفتری از ارتباط ژنتیکی با باسک فرانسه نشان داده می‌شود.

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ "Společnost přátel Lužice". luzice.cz. Retrieved 18 March 2015.
  2. ↑ Oldřich Tůma, Jaroslav Pánek (2018). History of the Czech Lands (به انگلیسی). p. 237.
  3. ↑ Deutsche Welle. "Lužički Srbi - njemački Slaveni protestantske vjere" (به کروات). Retrieved 6 December 2014.
  4. ↑ Łuczyński, Michal (2017). ""Geograf Bawarski" — nowe odczytania" ["Bavarian Geographer" — New readings]. Polonica (به لهستانی). XXXVII (37): 73. doi:10.17651/POLON.37.9. Retrieved 4 August 2020.
  5. ↑ Rudnicki, Mikołaj (1959). Prasłowiańszczyzna, Lechia-Polska (به لهستانی). Państwowe wydawn. naukowe, Oddzia ︢w Poznaniu. p. 182.
  6. ↑ Pohl, Heinz-Dieter (1970). "Die slawischen Sprachen in Jugoslawien" [The Slavic languages in Yugoslavia]. Der Donauraum (به آلمانی). 15 (1–2): 72. doi:10.7767/dnrm.1970.15.12.63. S2CID 183316961. Srbin, Plural Srbi: „Serbe“, wird zum urslawischen *sirbŭ „Genosse“ gestellt und ist somit slawischen Ursprungs41. Hrvat „Kroate“, ist iranischer Herkunft, über urslawisches *chŭrvatŭ aus altiranischem *(fšu-)haurvatā, „Viehhüter“42.
  7. ↑ Popowska-Taborska, Hanna (1993). "Ślady etnonimów słowiańskich z elementem obcym w nazewnictwie polskim". Acta Universitatis Lodziensis. Folia Linguistica (به لهستانی). 27: 225–230. doi:10.18778/0208-6077.27.29. hdl:11089/16320. Retrieved 16 August 2020.

پیوند به بیرون