صلح طولانی

سه جهان از جنگ سرد (بین ۳۰ آوریل و ۲۴ ژوئن ۱۹۷۵)
  جهان اول: کشورهای همسو با بلوک غرب (یعنی ناتو و متحدان)، به رهبری ایالات آمریکا
  جهان دوم: کشورهای همسو با بلوک شرق (i.e., پیمان ورشو, چین, و متحدان), به رهبری اتحاد جماهیر شوروی
  جهان سوم: جنبش عدم تعهد، به رهبری مصر و جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی و سایر کشورهای بی طرف

]]

صلح طولانی (انگلیسی: Long Peace)، اصطلاحی است برای دوره تاریخی بی‌سابقه‌ای از ثبات نسبی جهانی پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ تا به امروز.[۱][۲] دوره جنگ سرد (1947-1991) با فقدان جنگ‌های بزرگ بین قدرت بزرگ جهانی آن دوره، ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی مشخص می‌شد.[۱][۳][۴] اولین بار در سال ۱۹۸۶ شناخته شد،[۵][۶] دوره «صلح نسبی» با ثبات نسبتاً طولانی امپراتوری روم، صلح رومی، مقایسه شده است.[۷] یا صلح بریتانیایی، قرنی از صلح نسبی که بین پایان جنگ‌های ناپلئونی در سال ۱۸۱۵ و آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ وجود داشت، که طی آن امپراتوری بریتانیا هژمونی جهانی را در اختیار داشت.

جستارهای وابسته

منابع

  1. 1 2 Gaddis, John Lewis (1989). The Long Peace: Inquiries Into the History of the Cold War. Oxford University Press. ISBN 0-19-504335-9.
  2. ↑ Freedman, Lawrence (2014). "Stephen Pinker and the long peace: alliance, deterrence and decline". Cold War History. 14 (4): 657–672. doi:10.1080/14682745.2014.950243. ISSN 1468-2745. S2CID 154846757.
  3. ↑ Saperstein, Alvin M. (March 1991). "The "Long Peace"— Result of a Bipolar Competitive World?". The Journal of Conflict Resolution. 35 (1): 68–79. doi:10.1177/0022002791035001004. S2CID 153738298.
  4. ↑ Lebow, Richard Ned (Spring 1994). "The Long Peace, the End of the Cold War, and the Failure of Realism". International Organization. 48 (2): 249–277. doi:10.1017/s0020818300028186. JSTOR 2706932. S2CID 155032446.
  5. ↑ Gaddis, John Lewis (1986). "The Long Peace: Elements of Stability in the Postwar International System". International Security. 10 (4): 99–142. doi:10.2307/2538951. ISSN 0162-2889. JSTOR 2538951. S2CID 59686350.
  6. ↑ Vasquez, John A; Kang, Choong-Nam (2012). "How and why the Cold War became a long peace: Some statistical insights". Cooperation and Conflict. 48 (1): 28–50. doi:10.1177/0010836712461625. ISSN 0010-8367. S2CID 154868730.
  7. ↑ Inglehart, Ronald F; Puranen, Bi; Welzel, Christian (2015). "Declining willingness to fight for one's country". Journal of Peace Research. 52 (4): 418–434. doi:10.1177/0022343314565756. ISSN 0022-3433. S2CID 113340539.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.