سنگال علیا و نیجر
مستعمره سنگال علیا و نیجر | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ۱۹۰۴–۱۹۲۱ | |||||||||||||
![]() Flag | |||||||||||||
![]() نقشهای از سنگال علیا و نیجر حدود سال ۱۹۱۲ از گزارش استعمار فرانسه | |||||||||||||
| وضعیت | مستعمره در آفریقای غربی فرانسه | ||||||||||||
| پایتخت | باماکو | ||||||||||||
| زبان(های) رایج | فرانسوی | ||||||||||||
| تاریخ | |||||||||||||
• بنیانگذاری | ۱۹۰۴ | ||||||||||||
• فروپاشی | ۱۹۲۱ | ||||||||||||
| واحد پول | فرانک آفریقای غربی فرانسه | ||||||||||||
| |||||||||||||
| امروز بخشی از | بورکینافاسو مالی نیجر | ||||||||||||
سنگال علیا و نیجر (به فرانسوی: Haut Sénégal et Niger) مستعمرهای در غرب آفریقا فرانسه بود که در ۲۱ اکتبر ۱۹۰۴ از استعمار سنگامبیا و نیجر با فرمان «سازماندهی مجدد دولت عمومی غرب آفریقا فرانسه» ایجاد شد.[۱]
در زمان تأسیس، «مستعمره سنگال علیا و نیجر» شامل سرزمینهای قدیمی سنگال علیا، نیجر میانی و قلمرو نظامی نیجر بود. پایتخت آن نیز باماکو بود.
تاریخچه
از همان ابتدا، سنگال علیا و نیجر در مواجهه با سازماندهی مجدد استعماری و مالیاتبندی، دستخوش خشونت بودند. قابل توجهترین آنها شورش کوبکیتاندا به رهبری روحانی نابینا، آلفا سایبو، و شورش کارما (دسامبر ۱۹۰۵ - مارس ۱۹۰۶) به رهبری اومارو کارما بود. شورش کارما بخش عمدهای از دره نیجر را فرا گرفت و توسط چهار سپاه فرانسوی که از دوری، گائو، تاهوا و زیندر رسیده بودند، سرکوب شد.[۲]
فرمانی در ۲ مارس ۱۹۰۷، مناطق فادا نگورما و سای را که بخشی از مستعمره داهومی فرانسه (بنین امروزی) بودند، به این مستعمره اضافه کرد.[۳] در ۱ ژانویه ۱۹۱۲، قلمرو نظامی نیجر از سنگال علیا و نیجر جدا شد،[۴] و در سال ۱۹۲۲ به یک مستعمره دیگر تبدیل شد.
بین نوامبر ۱۹۱۵ و فوریه ۱۹۱۷، مستعمره سنگال علیا و نیجر شاهد مخالفت مسلحانه مردمی، موقتاً موفق و پایدار با دولت استعماری در منطقه ولتای غربی خود بود که از آن بهعنوان جنگ ولتا-بانی یاد میشود. این جنگ بیش از یک سال تسلط دولت استعماری را در منطقهای از کودوگو (در بورکینافاسوی امروزی) در شرق تا سواحل رودخانه بانی (مالی امروزی) در غرب به چالش کشید.[۵] این مهمترین مخالفت مسلحانه با استعماری بود که در دوره قبل از جنگ جهانی دوم در جنوب صحرای آفریقا سازماندهی شده بود.
تقسیم
پس از پایان جنگ جهانی اول، موفقیت این مقاومت باعث شد مقامات فرانسوی فرمان مربوط به «تقسیم مستعمره سنگال علیا و نیجر و ایجاد مستعمره ولتای علیا» را در اول مارس ۱۹۱۹ صادر کنند که این مستعمره را به دو واحد مجزا تقسیم میکرد:[۶]
- ولتای علیا فرانسوی، از شهرهای گاوا، بوبو-دیولاسو، ددوگو، واگادوگو، دوری، سِی و فادا انگورما تشکیل شده است.
- سرزمین باقیمانده - مالی امروزی - همچنان «سنگال علیا و نیجر» نامیده میشد تا اینکه در ۱ ژانویه ۱۹۲۱، با اجرای فرمان ۴ دسامبر ۱۹۲۰، «برای نام مستعمرات و سرزمینهای تشکیلدهنده دولت عمومی آفریقای غربی فرانسه»، به «سودان فرانسه» تغییر نام داد.[۷]

جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Decree of 18 October 1904 portant réorganisation du Gouvernement général de l'Afrique occidentale française, published in the Official Journal of the French Republic on 21 October 1904 (Online)
- ↑ Idrissa, Abdourahmane (1 June 2012). Historical Dictionary of Niger. ISBN 978-0-8108-7090-1. Retrieved 25 July 2018.
- ↑ Decree of 2 March 1907, rattachant à la colonie du Haut-Sénégal et Niger les cercles de N'Gourma et Say, published in the Official Journal of the French Republic on 7 March 1907 (Online)
- ↑ Decree 7 September 1911, rattachant le territoire militaire du Niger au gouvernement général de l'Afrique occidentale française, published in the Official Journal of the French Republic on 12 Septembre 1911 (Online)
- ↑ Saul, Mahir; Patrick Royer (2001). West African Challenge to Empire: Culture and History in the Volta-Bani Anticolonial War. Western African studies. Ohio University Press. ISBN 0-8214-1413-5.
- ↑ Decree of 1 March 1919, portant division de la colonie du Haut-Sénégal et Niger et création de la colonie de Haute-Volta, published in the Official Journal of the French Republic on 20 May 1919 (Online)
- ↑ Decree of 4 December 1920, portant dénomination des colonies et territoires composant le Gouvernement général de l'Afrique occidentale française, published in the Official Journal of the French Republic on 9 December 1920 (Online)
پیوند به بیرون
- Cana, Frank Richardson (1911). . Encyclopædia Britannica (به انگلیسی). Vol. 24 (11th ed.). pp. 640–644, see page 641.
II. Upper Senegal and Niger


