سامادی

سامادی (به پالی و سانسکریت: समाधि)، یعنی ترکیب بخشیدن به تفکری که در آن اندیشه، عین ذات شیء معلوم می‌گردد و بجز همان شیء، محتوی دیگری ندارد. سامادی هدف غائی حالت تفکر و مراقبه است؛ و به فنا، وصال مطلق و استغراق در ذات خویش تعبیر شده‌است.

در واقع این اتحاد و این پیوست به اصل و به واقعیت باطن خود، هنگامی تحقق می‌پذیرد که یوگی به کنه وجود خویش پی ببرد، یعنی در کنه راز درون مستغرق شود و واقعیت باطنی و لایتناهی خویش را بشکافد. البته سامادی مراتب بسیار دارد و مرتبهٔ ممتاز آن مقام «زنده آزادی» و بقای سرمدی است.[۱]

تمرکز بودیسم بر خودکاوی به معنای بی‌اعتنایی به جامعه نیست.[۲]در مکتب مَهایانَه، بودیساتوا پس از رشد فردی به یاری دیگران می‌شتابد.[۲]جنبش‌های مدنی موسوم به «بودیسم درگیر» نشانگر توجه بوداییان به مسائل اجتماعی است.[۲]

منابع

  1. داریوش شایگان، ادیان و مکتبهای فلسفی هند جلد دوم – تهران: امیر کبیر ۱۳۸۶- ص ۶۸۸–۶۸۹
  2. 1 2 3 لانداو و دیگران، بوداگرایی به‌زبان آدمیزاد، ‌۳۱۵–۲۲.

کتب

  • داریوش شایگان، هندوییسم و تصوف: زندگی و آثار شاهزاده محمد دارا شکوه، مترجم جمشید ارجمند، مجله: بخارا» آذر و اسفند ۱۳۸۰ - شماره ۲۱ و ۲۲ (۱۹ صفحه - از ۳۲۴ تا ۳۴۲)
  • لانداو، جاناتان، بودیان، استفان، و بونمان، گودرون. ۲۰۱۹. بوداگرایی به‌زبان آدمیزاد. [به انگلیسی.] ویرایش دوم. فور دامیز.

جستارهای وابسته

پیوند به بیرون

؛ Advaita هندوئیسم