خورخه رودریگز

او در بارکیسیمتو متولد شد. او پسر خورخه آنتونیو رودریگز، از بنیانگذاران لیگ سوسیالیست (ونزوئلا) است که در ۲۶ فوریه ۱۹۷۶ در ربودن ویلیام نیهوس، تاجر آمریکایی و رئیس عملیات اوونز-ایلینوی در ونزوئلا، با ادعای ارتباط او با آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) شرکت کرد، که منجر به طولانی‌ترین آدم‌ربایی در تاریخ ونزوئلا، با مدت ۳ سال و ۴ ماه شد. پس از دستگیری توسط مقامات اداره ملی اطلاعات و خدمات پیشگیری در ۲۳ ژوئیه ۱۹۷۳، ۲ روز بعد در سن ۳۴ سالگی به دلیل حمله قلبی پس از شکنجه وحشیانه در دوران بازداشت درگذشت. خواهر او، دلسی رودریگز، نیز در دوران دولت مادورو به عنوان یک مقام ارشد خدمت کرده است.

به گفته ال پائیس، دلسی گومز، مادر خورخه رودریگز « با آن جنایت شناخته شد. او در فرزندانش تعهد بهترین بودن، فتح قدرت و انتقام مرگ پدرشان را القا کرد.»

رودریگز در دانشکده لوئیس رازتی دانشگاه مرکزی ونزوئلا پزشکی خواند و در همان مؤسسه تخصص روان‌پزشکی گرفت. او پزشک مقیم در مؤسسه تأمین اجتماعی ونزوئلا (۱۹۹۵)؛ استاد برنامه تحصیلات تکمیلی روان‌پزشکی در بیمارستان دانشگاه کاراکاس و برنامه تحصیلات تکمیلی روان‌شناسی بالینی جامعه در دانشگاه کاتولیک آندرس بلو بود، به صورت خصوصی طبابت می‌کرد و به عنوان مدیر پزشکی Residencias Humana (2002) خدمت می‌کرد.

در سال ۱۹۹۸، او با اثر خود با عنوان «هر چه می‌خواهی بنویس»، جایزه اول مسابقه سالانه داستان‌نویسی را که توسط روزنامه ونزوئلایی «ال ناسیونال» در سال ۱۹۹۸ برگزار شد، از آن خود کرد.

در ۳ ژانویه ۲۰۰۷، رئیس‌جمهور هوگو چاوز اعلام کرد که رودریگز معاون بعدی رئیس‌جمهور خواهد بود و جایگزین خوزه ویسنته رانگل می‌شود. او در ۸ ژانویه، دو روز قبل از سوگند چاوز برای دوره بعدی ریاست جمهوری، سوگند یاد کرد.

در دوران دانشگاه، او به عنوان رهبر جنبش دانشجویی UCEVISTA برجسته بود. او رئیس مرکز دانشجویی دانشکده پزشکی "لوئیس رازتی" (۱۹۸۷) و یک سال بعد رئیس فدراسیون مراکز دانشگاهی (۱۹۸۸) بود؛ او همچنین به همراه چهره‌های دیگری مانند خوان بارتو و آناهی آریزمندی، عضو به اصطلاح "پلانچا ۸۰" دانشگاه مرکزی ونزوئلا بود.

[ویرایش منبع] او رئیس هیئت ملی انتخابات، یکی از زیرمجموعه‌های شورای ملی انتخابات (CNE) بود که مسئول سازماندهی فنی همه‌پرسی برکناری ریاست جمهوری در سال ۲۰۰۴ بود. به گفته ال پائیس، CNE رودریگز به تأخیر همه‌پرسی (که از سال ۲۰۰۳ از نظر قانونی امکان‌پذیر بود) کمک کرد و به چاوز فرصت داد تا یارانه‌هایی را که برای پیروزی‌اش حیاتی بودند توزیع کند، که طبق گزارش‌ها باعث افزایش اعتبار سیاسی رودریگز شد.

متعاقباً، رودریگز بین ژانویه ۲۰۰۵ و آوریل ۲۰۰۶ به عنوان رئیس همان نهاد منصوب شد، پس از آنکه رئیس قبلی CNE، فرانسیسکو کاراسکوئرو، توسط مجلس ملی به عنوان قاضی دادگاه عالی دادگستری منصوب شد.

در سال ۲۰۰۶، با انتصاب مقامات جدید قدرت انتخاباتی توسط پارلمان ونزوئلا، او شورای ملی انتخابات را ترک کرد و مدتی در شبکه خبری دولتی تله‌سور به عنوان مجری برنامه مصاحبه «Latitud América» مشغول به کار شد. پس از عضویت در شورای انتخابات، او آشکارا خود را حامی رئیس‌جمهور چاوز اعلام کرد.

در ۳ ژانویه ۲۰۰۷، اعلام شد که او توسط رئیس‌جمهور تازه انتخاب شده ونزوئلا، هوگو چاوز فریاس، به عنوان معاون رئیس‌جمهور منصوب و جایگزین خوزه ویسنته رانگل خواهد شد. رودریگز این سمت را در ۸ ژانویه ۲۰۰۷، هنگامی که رسماً در تئاتر ترزا کارنو سوگند یاد کرد، به عهده گرفت.

در ۹ ژانویه، او همچنین با تأیید FVF به عنوان رئیس کمیته ملی سازماندهی (CON) کوپا آمریکا ۲۰۰۷ منصوب شد و جایگزین آریستوبولو ایستوریز شد که این سمت را در زمان خدمت به عنوان وزیر آموزش و ورزش بر عهده داشت.

در سال ۲۰۰۷، نام او در تحقیقات اف‌بی‌آی در مورد پرونده آنتونینی ویلسون ذکر شد، که ادعا می‌کند عملیات پنهان کردن مبدأ و مقصد وجوه با دفتر رودریگز و اداره اطلاعات و خدمات پیشگیری ونزوئلا (DISP) هماهنگ شده بود. در زمینه ونزوئلا، گفته می‌شود که افراد نزدیک به رودریگز، آنتونینی ویلسون را تهدید کرده‌اند تا از افشای اطلاعات در مورد وجوه جلوگیری کنند.

یک ماه پس از شکست انتخاباتی در همه‌پرسی قانون اساسی ونزوئلا در سال ۲۰۰۷، چاوز کابینه خود را بازسازی کرد و خورخه رودریگز را با رامون کاریزالس به عنوان معاون رئیس‌جمهور جایگزین کرد. چاوز اظهار داشت که رودریگز منحصراً بر ترویج حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا که در حال ظهور بود، تمرکز خواهد کرد.

پس از خدمت به عنوان معاون رئیس‌جمهور جمهوری ونزوئلا در دوره دوم ریاست جمهوری هوگو چاوز، او در ۳ ژانویه ۲۰۰۸ به عنوان مسئول ارشد تشکیل حزب جدیدی منصوب شد که شامل اتحاد احزاب سیاسی چپ ونزوئلا با گرایش چاویستا برای ایجاد حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا بود.

رئیس‌جمهور همچنین به او وظیفه سازماندهی کنگره مؤسس و هماهنگی استراتژی‌ها برای رویدادهای انتخاباتی آینده را داد. در انتخابات داخلی سازمان، او در انتخابات منطقه‌ای نوامبر ۲۰۰۸ به عنوان کاندیدای شهرداری برای شهرداری لیبرتادور کاراکاس انتخاب شد که در آن ۵۳ درصد آرا را به دست آورد و جایگزین عضو دیگر خود، فردی برنال، شد.

او از ۲۳ نوامبر ۲۰۰۸ شهردار کاراکاس بود و با ۵۳ درصد آرا انتخاب شده بود.

در ۸ دسامبر ۲۰۱۳، رودریگز با کسب ۵۴٫۵۵ درصد آرا، برای دوره ۲۰۱۴–۲۰۱۸ در مقابل سیاستمدار مخالف، اسماعیل گارسیا، دوباره به عنوان شهردار شهرداری لیبرتادور ناحیه پایتخت ونزوئلا انتخاب شد.

مطبوعات تأکید کردند که رودریگز با اختلاف ۱۲٪ و با نرخ مشارکت ۵۹٪ در حالی که میانگین مشارکت رأی‌دهندگان ۵۰٪ است، پیروز شد. او در حال حاضر میزبان برنامه تلویزیونی «سیاست در دیوان» نیز هست که هر پنجشنبه از تلویزیون ونزوئلا (VTV) پخش می‌شود.

در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۷، کانادا رودریگز را به دلیل نقض قانون اساسی ونزوئلا پس از انتخابات مجلس مؤسسان ونزوئلا در سال ۲۰۱۷ تحریم کرد.^[۲]

در ژانویه ۲۰۱۹، رودریگز یکی از بیش از ۲۰۰ نفری بود که «رابطه نزدیک و حمایت از رژیم نیکولاس مادورو» داشتند و از ورود به کلمبیا منع شدند.^[۳]

ایالات متحده در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۸، رودریگز را به دلیل تلاش‌هایش در جهت تحکیم قدرت رئیس‌جمهور مادورو در ونزوئلا تحریم کرد.^[۴]