جورج حبش
جورج حبش | |
|---|---|
![]() حبش در سال ۱۹۶۹ میلادی | |
| دبیرکل جبهه مردمی برای آزادی فلسطین | |
| دوره مسئولیت دسامبر ۱۹۶۷ – ژوئیهٔ ۲۰۰۰ | |
| پیش از | ابوعلی مصطفی |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۲ اوت ۱۹۲۶ لد، قیمومت بریتانیا بر فلسطین |
| درگذشته | ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۰۸ (۸۱ سال) امان، اردن |
| علت مرگ | ایست قلبی |
| ملیت | فلسطینی |
| حزب سیاسی | جبههٔ مردمی برای آزادی فلسطین (۲۰۰۸–۱۹۶۷) جنبش ملیگرای عرب (۱۹۶۷–۱۹۵۱) |
| محل تحصیل | دانشگاه آمریکایی بیروت |
| لقب(ها) | الحکیم |
جرج حبش ملقب به الحکیم (به انگلیسی: George Habash؛ ۲ اوت ۱۹۲۶ – ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۰۸) از رهبران سیاسی ملیگرای فلسطینی بود. او در سال ۱۹۶۷ میلادی، به همراه سایر اعضای چپگرای جنبش ملیگرای عرب از جمله ابوعلی مصطفی و احمد جبرئیل، جبهه مردمی برای آزادی فلسطین را تأسیس نمود[۱] و تا ژوئیهٔ سال ۲۰۰۰ میلادی، دبیرکل آن بود.
زندگینامه
حبش در خانوادهای مسیحی ارتدوکس بهدنیا آمد.[۲] در هنگام جنگ اعراب و اسرائیل (۱۹۴۸) حبش، دانشجوی پزشکی دانشگاه آمریکایی بیروت، برای خدمت به عنوان پزشک وظیفه به زادگاهاش لد بازگشته بود که لد به اشغال صهیونیستها درآمده و ساکنین شهر، از جمله او و خانوادهاش، از آنجا بیرون رانده شدند.[۳] سه سال بعد او و عدهای از دانشجویان عرب، جنبش ملیگرای عرب را بنیاد نهادند. آنها کلید آزادی فلسطین را اتحاد اعراب و غلبه بر تسلط غرب میدانستند.[۳]
حبش پس از تبعید از فلسطین، در امان (شهری در اردن) ساکن شده و کلینیکی عمومی و مدرسهای برای کودکان پناهنده تأسیس نمود. وی پس از آنکه به اتهام مشارکت در تلاش برای براندازی شاه حسین به صورت غیابی ۳۳ سال زندان محکوم شد، به سوریه گریخت. در آنجا او به تدریج به حمایت از جمال عبدالناصر، چهرهٔ سرشناس پانعرب آن دوران برخاست.[۳]
پس از شکست سنگین ارتشهای مصر، اردن، سوریه و عراق در جنگ شش روزه (۱۹۶۷)،[۳] تحت تأثیر افکار مارکسیست لنینیستی به همراه سایر اعضای چپگرای جنبش ملیگرای عرب، جبهه مردمی برای آزادی فلسطین را بنیان نهاد.

درگذشت
حبش در ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۰۸، در سن ۸۱ سالگی بر اثر ایست قلبی در بیمارستانی در امان، اردن درگذشت.
منابع
- ↑ «احزاب فلسطینی از گذشته تا امروز». عصر ایران.
- ↑ «Arab Gateway: Palestine Who's Who (C-M)». بایگانیشده از اصلی در ۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۱۲. دریافتشده در ۱۴ فوریهٔ ۲۰۱۰.
- 1 2 3 4 «Obituary: George Habash». The Guardian. دریافتشده در ۲۸ بهمن ۱۳۸۸.

