ERx

ERx (مخفف انگلیسی: Estrogen Receptor x) یک گیرنده استروژن غشایی (mER) است که در سال ۲۰۱۲ شناسایی شد. برخلاف گیرنده‌های کلاسیک استروژن مانند ERα و ERβ که در هسته سلول قرار دارند، ERx به عنوان گیرنده غشایی عمل می‌کند و مکانیسم عمل آن مستقل از مسیرهای رونویسی ژنی سنتی است.[۱] این گیرنده با استفاده از تکنیک‌های آزمایشگاهی خاصی مانند استفاده از استرادیول کونژوگه با آلبومین سرم گاوی (E2-BSA) که قادر به عبور از غشای سلولی نیست، شناسایی شده است.[۲]

ویژگی‌های مولکولی

ERx ساختار متفاوتی نسبت به گیرنده‌های استروژن شناخته‌شده دارد. مطالعات اولیه نشان می‌دهد این گیرنده فاقد دامنه اتصال به DNA است و احتمالاً از طریق مسیرهای انتقال پیام سریع سلولی عمل می‌کند.[۳] وزن مولکولی آن حدود ۵۲ کیلو دالتون تخمین زده می‌شود، اما توالی دقیق ژنی آن هنوز شناسایی نشده است.

مکانیسم شناسایی

کشف ERx با استفاده از ترکیب E2-BSA (استرادیول متصل به آلبومین) انجام شد که به دلیل اندازه بزرگ مولکولی، قادر به نفوذ به داخل سلول نیست و تنها به گیرنده‌های سطح غشا متصل می‌شود.[۱] در این مطالعات، از آنتاگونیست‌های اختصاصی گیرنده‌های ERα/ERβ (فولوسترانت) و GPER (G-15) استفاده شد تا اثبات شود پاسخ‌های مشاهده‌شده ناشی از گیرنده‌ای جدید هستند.[۲]

عملکرد بیولوژیک

اگرچه نقش دقیق ERx هنوز ناشناخته است، مطالعات اولیه نشان می‌دهد این گیرنده ممکن است در موارد زیر مشارکت داشته باشد:

  • تنظیم سریع پاسخ‌های سلولی به استروژن (در عرض چند دقیقه)
  • تعدیل فعالیت کینازهای وابسته به سیگنال‌های سلولی مانند MAPK/ERK
  • تأثیر بر متابولیسم کلسیم داخل سلولی[۴]

اهمیت بالینی

برخی پژوهش‌ها ارتباط احتمالی بین ERx و پیشرفت سرطان پستان را مطرح کرده‌اند. به نظر می‌رسد این گیرنده در سلول‌های مقاوم به درمان‌های ضداستروژنی مانند تاموکسیفن نیز فعال باقی می‌ماند.[۵] با این حال، برای تأیید این یافته‌ها به مطالعات بیشتری نیاز است.

چالش‌های پژوهشی

مهم‌ترین موانع در مطالعه ERx عبارتند از:

  • نبود آنتی‌بادی یا پروب اختصاصی برای شناسایی دقیق
  • شباهت ساختاری احتمالی با سایر گیرنده‌های استروژن غشایی
  • محدودیت در روش‌های تفکیک پاسخ‌های ERx از سایر گیرنده‌ها

جستارهای وابسته

منابع

  1. 1 2 Kampa M, Notas G, Pelekanou V, Troullinaki M, Andrianaki M, Azariadis K, Kampouri E, Lavrentaki K, Castanas E (2012). "Early membrane initiated transcriptional effects of estrogens in breast cancer cells: First pharmacological evidence for a novel membrane estrogen receptor element (ERx)". Steroids. 77 (10): 959–67. doi:10.1016/j.steroids.2012.02.011. PMID 22406407.
  2. 1 2 Soltysik K, Czekaj P (2013). "Membrane estrogen receptors - is it an alternative way of estrogen action?". J. Physiol. Pharmacol. 64 (2): 129–42. PMID 23756388.
  3. Prossnitz ER, Arterburn JB (2015). "International Union of Basic and Clinical Pharmacology. XCVII. G Protein-Coupled Estrogen Receptor and Its Pharmacologic Modulators". Pharmacol Rev. 67 (3): 505–40. doi:10.1124/pr.114.009712. PMID 26023144.
  4. Micevych P, Dewing P (2018). "Membrane-Initiated Estradiol Signaling Regulating Sexual receptivity". Frontiers in Neuroendocrinology (2nd ed.). Academic Press. pp. 1–15. ISBN 978-0-12-375097-6.
  5. Thomas P, Pang Y (2013). "Protective actions of progesterone in the cardiovascular system: potential role of membrane progesterone receptors (mPRs) in mediating rapid effects". Steroids. 78 (6): 583–8. doi:10.1016/j.steroids.2013.01.003. PMID 23313340.