گروهگرایی
گروهگرایی (انگلیسی: Groupism) دیدگاهی در جامعهشناسی است که بر این باور است پایبندی به قوانین یا هنجارهای یک گروه — مانند خانواده، خویشاوندی، نژاد، قومیت، دین یا ملیت — میتواند منافع مشترکی همچون بهرسمیتشناختهشدن، برخورداری از حقوق، دسترسی به قدرت و احساس امنیت را به همراه داشته باشد.[۱] بر پایهٔ این دیدگاه، هویت اصلی یا مهمترین هویت هر فرد، عضویت او در یک شبکهٔ اجتماعی است. طرفداران گروهگرایی معتقدند اعضای یک گروه، زمانی که یک مرجع قدرت هدفی مشترک برایشان تعیین کند، گرایش و تعهد بیشتری به آن گروه پیدا میکنند.[۱]
مفهوم گروهگرایی در رشتههایی مانند جامعهشناسی، روانشناسی اجتماعی، انسانشناسی، تاریخ سیاسی و فلسفه به شیوههای گوناگون تعریف و نقد شده است. در بیشتر فرهنگنامهها، «گروهگرایی» به رفتاری گفته میشود که در آن فرد مطابق با هنجارهای گروه میاندیشد و عمل میکند، حتی اگر این کار به معنای چشمپوشی از فردیت او باشد.[۲] این اصطلاح در میانهٔ سدهٔ نوزدهم پدید آمد و نخستین کاربرد ثبتشدهٔ آن به سال ۱۸۵۱ بازمیگردد.[۲] در انگلیسی هندی، این واژه معمولاً برای اشاره به گرایش به تشکیل دستهها یا جناحها در یک سازمان بهکار میرود.[۳] همچنین، در گذشته این اصطلاح برای اشاره به «اصول یا شیوههای جنبش گروه آکسفورد» نیز استفاده میشد که امروزه کاربردی تاریخی و نادر دارد.[۳]
منابع
- 1 2 Latella, Matthew (1994). "Rethinking Groupism: An Alternative to the Postmodern Strategy". Dalhousie J. Legal Stud. 3: 137.
- 1 2 "Groupism". Merriam-Webster, n.d. Web. Retrieved 24 September 2018.
- 1 2 "groupism | Definition of groupism in English by Oxford Dictionaries". Oxford Dictionaries | English. Archived from the original on October 20, 2018. Retrieved 2018-10-18.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Groupism». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۵.