کر و لال

افراد ناشنوایی که نمی‌توانند از زبان گفتاری استفاده کنند یا تا حدی توانایی سخنوری دارند اما به خاطر توجه منفی یا ناخواسته‌ای که آواهای غیرعادی گاهی به همراه دارند، صحبت نکردن را انتخاب می‌کنند.

کر و لال (انگلیسی: Deaf-mute) اصطلاحی است که در گذشته برای شناسایی کسی به کار برده می‌شد که یا ناشنوا بود و از زبان اشاره استفاده می‌نمود یا هم ناشنوا بود و هم نمی‌توانست صحبت کند. این اصطلاح همچنان برای اشاره به افراد ناشنوایی که نمی‌توانند از زبان گفتاری استفاده کنند یا تا حدی توانایی سخنگویی دارند اما به خاطر توجه منفی یا ناخواسته‌ای که آواهای غیرعادی گاهی به همراه دارند، صحبت نکردن را انتخاب می‌کنند، استفاده می‌شود. این افراد برای برقراری ارتباط از زبان اشاره استفاده می‌کنند.[۱]

منابع

  1. ↑ Mindess, Anna (2006). Reading Between the Signs: Intercultural Communication for Sign Language Interpreters.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.