ژوزف دویه

ژوزف دویه
زادهٔ۱۸۷۸ میلادی
درگذشت۱۹۵۴ (۷۵−۷۶ سال)
ملیتبلژیکی
پیشهدیپلمات

ژوزف دویه (فرانسوی: Joseph Douillet‎؛ ‏فرانسوی: [ʒozɛf dujɛ]؛ ‏ ۱۸۷۸ – ۱۹۵۴)[۱] دیپلمات بلژیکی در اتحاد جماهیر شوروی بود که به‌عنوان نویسندهٔ کتاب «مسکو بی‌نقاب: گزارشی از ۹ سال کار در سرزمین شوروی‌ها» شناخته می‌شود که در سال ۱۹۲۸ منتشر شد. این اثر به‌شدت از کمونیسم شوروی انتقاد می‌کرد و تأثیر مهمی بر کتاب مصور هِرژه، تن‌تن در شوروی گذاشت.

حرفه و آثار

ترجمه روسی، منتشر شده در ریگا (۱۹۲۸)

ژوزف دویه از سال ۱۸۹۱ تا ۱۹۲۶ در روسیه زندگی می‌کرد.[۲] او به‌عنوان کنسول بلژیک در روستوف-نا-دونو خدمت می‌کرد. گفته شده است که او «چنان مدت طولانی در این کشور زندگی کرده بود که تقریباً بیشتر روسی بود تا بلژیکی.»[۳] در سال ۱۹۲۵ در اتحاد جماهیر شوروی دستگیر شد و به مدت ۹ ماه زندانی بود تا اینکه از کشور اخراج شد.[۴]

در سال ۱۹۲۸، او کتابی با عنوان «مسکو بی‌نقاب: گزارشی از ۹ سال کار در سرزمین شوروی‌ها» منتشر کرد که رژیم بلشویکی را محکوم می‌کرد. از جمله اتهامات مطرح‌شده در این کتاب، این بود که دولت شوروی کارخانه‌های جعلی ایجاد می‌کرد تا بازدیدکنندگان خارجی را فریب دهد.[۵] «بخش اول کتاب ژوزف دویه با عنوان «چگونه بهشت سرخ تصویر می‌شود» بود و پر از نمونه‌هایی بود که نشان می‌داد بازدیدکنندگان خارجی چگونه فریب داده می‌شوند.»[۶]

بخش دیگری از کتاب شرح می‌دهد که چگونه فردی به نام اوبیژکون مردم را مجبور می‌کرد تا در انتخابات با حکومت کمونیست موافقت کنند. «ما شاهد هستیم که رفیق کمونیست اوبیژکون (که از ریاست استعفا می‌دهد) سخنرانی می‌کند. او می‌گوید: ما سه فهرست داریم: یکی از این فهرست‌ها متعلق به حزب کمونیست است. هر کس مخالف این فهرست است، دست خود را بلند کند! در همان لحظه، اوبیژکون و چهار نفر از رفقایش تپانچه‌های خود را بیرون می‌آورند و تهدیدآمیز به سوی جمعیت کشاورزان می‌گیرند. اوبیژکون ادامه داد: چه کسی به این فهرست رأی منفی می‌دهد؟ هیچ‌کس؟ پس اعلام می‌کنم که همه به فهرست کمونیست رأی داده‌اند. دیگر نیازی به رأی دادن به دو فهرست دیگر نیست.»[۷] این صحنه بعدها در کتاب تن‌تن در شوروی استفاده شد.

اتهام دیگری که مطرح شد این بود که اتحاد جماهیر شوروی تصویری فریبنده از وضعیت کشور به بازدیدکنندگان خارجی ارائه می‌کرد:

دولت شوروی در چند سال اخیر، به‌طور منظم کمپینی در میان کارگران غرب ترتیب داده است تا آن‌ها را به بازدید از روسیهٔ شوروی به‌صورت گروهی دعوت کند و به آن‌ها ویزای آسان، حمل‌ونقل رایگان و دیگر امتیازات جذاب ارائه دهد. شوروی‌ها می‌گویند تنها بازدید شخصی کارگر است که به او اجازه می‌دهد بفهمد چقدر حملات روزنامه‌های سرمایه‌داری که از نارضایتی مردم روسیه، فروپاشی و فقر کشور تحت رژیم شوروی سخن می‌گویند، دروغین و بی‌پایه است. هدف این کمپین چنین است: به هیئت‌های خارجی مجموعه‌ای از کارخانه‌ها، بیمارستان‌ها، مهدکودک‌ها و خانه‌های سالمندان نشان داده می‌شود که با دقت انتخاب و از پیش مرتب شده‌اند تا کامل بودن این مؤسسات در اتحاد جماهیر شوروی را نشان دهند.

— «مسکو بی‌نقاب: گزارشی از ۹ سال کار در سرزمین شوروی‌ها»[۸]

این کتاب توسط آلبرت ویلیام کینگ به انگلیسی ترجمه شد و در سال ۱۹۳۰ توسط شرکت پایلوت پرس (لندن) منتشر گردید.[۹]

تاثیر بر تن‌تن در شوروی

ابه نوربر والز، سردبیر لو پتی ونتیم، کتاب دویه را به هِرژه داد تا مطالعه کند و بر اساس آن تن‌تن در شوروی را خلق کند. این تنها منبعی بود که هِرژه برای نوشتن آن داستان از آن بهره برد. اگرچه اکنون مشخص شده که بیشتر آنچه در مسکو بی‌نقاب منتشر شده، نادرست و به عنوان تبلیغات عمل کرده است.

برخی از قسمت‌های مشخص از کتاب دویه توسط هِرژه در تن‌تن در شوروی گنجانده شد، از جمله انتخابات اجباری، بازسازی روایت اوبیژکون توسط دویه[۱۰] و کارخانه‌های جعلی که برای فریب بازدیدکنندگان خارجی ساخته شده بودند، در مورد تن‌تن، کمونیست‌های انگلیسی.[۱۱] «در داستان هِرژه، تن‌تن شاهد بازدید کمونیست‌های انگلیسی از کارخانه‌های کاری است که در واقع صحنه‌سازی شده‌اند: 'و این‌گونه است که آن شوروی‌ها مردم را که هنوز به بهشت سرخ باور دارند، فریب می‌دهند.'»[۱۲] هِرژه همچنین حادثه‌ای را نشان می‌دهد که در آن دولت غلات کولاک‌ها را مصادره می‌کند. رویدادهای مشابهی در دوران جنگ کمونیستی و بعدها در کارزار کولاک‌زدایی در جریان جمعی‌سازی رخ داده بود.[۱۳]

دویه کمونیست‌ها در شوروی را به‌شدت منفی تصویر کرد و این بر تصویر کمونیست‌ها در کتاب هِرژه تأثیر گذاشت. مسکو بی‌نقاب انتقاد شدیدی از رژیم شوروی دارد، اگرچه هِرژه این موضوع را در زمینهٔ بلژیک، که در آن زمان کشوری کاتولیک متعصب بود، توضیح داد و گفت: «هر چیزی که بلشویکی بود، ملحد محسوب می‌شد.»

هِرژه بعدها کاستی‌های این داستان نخست را «خطای جوانی من» دانست.[۱۴] تا سال ۱۹۹۹، بخشی از این روایت به‌عنوان واقع‌بینانه‌تر شناخته شد و اکونومیست اعلام کرد: «با نگاه به گذشته، با این حال، سرزمین گرسنگی و استبداد که توسط هِرژه تصویر شده بود، به طرز عجیبی دقیق بود.»[۱۵]

زندگی بعدی و مرگ

در اواخر دههٔ ۱۹۲۰، دویه و پسرش ویکتور، «مرکز بین‌المللی مبارزه فعال علیه کمونیسم» (CILACC)، گروهی ضدکمونیست، را تأسیس کردند. «مرکز بین‌المللی مبارزه فعال علیه کمونیسم» و مؤسسان آن هرگز اعتماد کامل «اتحاد بین‌المللی ضدکمونیست»، سازمان ضدکمونیست دیگری، را کسب نکردند.[۱۶]

ژوزف دویه در سال ۱۹۵۴ درگذشت.[۱۷]

منابع

  1. ↑ Wym Coudenys, 'Russian Collaboration in Belgium During World War II: The Case of Jurij L. Voycehovshij,' (Limited access) Cahiers du Monde Russe, April–September, 2002, Vol. 43, No. 2/3, p. 485.
  2. ↑ Phillippe Granarolo, XII - Hommage aux hommes lucides qui ont su résister au térrorisme intellectuel : Joseph Douillet. (translation).
  3. ↑ Anthony Daniels, 'The Cost of Abstraction,' The New Criterion, Vol. 28, November, 2009.
  4. ↑ "En 1925, toutefois, il avait été arrêté, puis expulsé d'URSS après neuf mois d'emprisonnement." Phillippe Granarolo, XII - Hommage aux hommes lucides qui ont su résister au térrorisme intellectuel : Joseph Douillet. (translation).
  5. ↑ Phillippe Granarolo, XII - Hommage aux hommes lucides qui ont su résister au térrorisme intellectuel : Joseph Douillet. (translation).
  6. ↑ International Institute of Social History.
  7. ↑ Elsje de Ruijter, 'Ideology,' 2007.
  8. ↑ Anthony Daniels, 'The Cost of Abstraction,' The New Criterion, Vol. 28, November, 2009.
  9. ↑ Moscow Unmasked: A Record of Nine Years' Work and Observation in Soviet Russia at the Open Library.
  10. ↑ Hergé, Tintin in the Land of the Soviets, p. 35.
  11. ↑ Hergé, Tintin in the Land of the Soviets, pp. 29-30.
  12. ↑ International Institute of Social History.
  13. ↑ Hergé, Tintin in the Land of the Soviets, pp. 81-6.
  14. ↑ Thompson, Harry (1991). Tintin: Hergé & His Creation (First ed.). Hodder & Stoughton. شابک ‎۰−۳۴۰−۵۲۳۹۳-X.
  15. ↑ "Moreover: Great blistering barnacles" The Economist (London); 30 January 1999; p. 79
  16. ↑ Nicolas Lebourg, Olivier Schmitt, Paris-Moscou: Un siècle d'extrême droite (Editions du Seuil, 2024), p. 1929
  17. ↑ Wym Coudenys, p. 485.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.