ژنرال تاپیوکا
| ژنرال تاپیوکا | |
|---|---|
| شخصیت ماجراهای تنتن و میلو | |
 | |
| نخستین حضور | تنتن و پیکاروها (۱۹۷۶) |
| پدیدآور | هرژه |
| حضورهای دیگر | گوش شکسته هفت گوی بلورین انبار زغالسنگ |
| دشمنان | ژنرال آلکازار تنتن |
| اطلاعاتِ درونداستانی | |
| پیشه | رئیس دولت |
| افراد مهم | سرهنگ اسپونز سرهنگ آلوارز |
| خاستگاه | سان تئودور |
ژنرال تاپیوکا (فرانسوی: Général Tapioca) شخصیتی خیالی در ماجراهای تنتن و میلو است که توسط هرژه خلق شده است. او تنها در تنتن و پیکاروها، آخرین کتاب تکمیلشدهٔ ماجراهای تنتن در سال ۱۹۷۶، ظاهر میشود، اما پیشتر در سه آلبوم قبلی، گوش شکسته، هفت گوی بلورین و انبار زغالسنگ به او اشاره شده است.
شخصیت
ژنرال تاپیوکا رقیب اصلی ژنرال آلکازار است و برای ریاست جمهوری موزفروش سان تئودور، یک کشور خیالی در آمریکای جنوبی، با او رقابت میکند. در آخرین کتاب تکمیلشدهٔ مجموعه، تنتن و پیکاروها، او با حمایت بوردوری به قدرت میرسد، و یکی از آدمهای زیر دست او، سرهنگ اسپونز که به اسپونخا تغییر نام میدهد، به عنوان مشاور او منصوب میشود. تاپیوکا نام پایتخت، «لاس دوپیکوس»، را به تاپیوکاپولیس تغییر میدهد (که بعدها پس از به قدرت رسیدن پیکاروها، به آلکازاراپولیس تغییر خواهد یافت).
پس از دستگیری کاستافیوره به اتهام توطئهای علیه تاپیوکا، او در سخنرانی تلویزیونی، ساکنان کاخ مولینسار (تنتن، کاپیتان هادوک و پروفسور تورنسل) را به عنوان طراحان این نقشه متهم میکند تا ژنرال آلکازار را از قدرت کنار بزنند. سپس از آنها دعوت میکند تا شخصاً در تاپیوکاپولیس حاضر شده و برای ادای توضیح با او مناظره کنند، اما این در واقع یک تله است. با این حال، او دوباره توسط آلکازار سرنگون میشود که با اکراه حاضر میشود به واسطهٔ قولی که به تنتن داده، از کشتن او صرفنظر کند. پایان داستان نشان میدهد که آلکازار و تاپیوکا بهعنوان رقیب، در واقع از نظر ذهنیت کاملاً شبیه به هم هستند.
منابع الهام
ژنرال تاپیوکا احتمالاً از آلفردو اشتروسنر، دیکتاتور پاراگوئه از سال ۱۹۵۴، الهام گرفته شده است.[۱] آلن موسه اقدام خودبزرگبینانهٔ ژنرال تاپیوکا در تغییر نام پایتخت از «لاس دوپیکوس» به تاپیوکاپولیس و سپس به آلکازاراپولیس توسط ژنرال آلکازار را با تغییر نام پایتخت جمهوری دومینیکن توسط دیکتاتور رافائل لئونیداس تروخیو از سانتو دومینگو به «شهر تروخیو» مقایسه میکند.[۲] بهطور مشابه، در اتحاد جماهیر شوروی، شهرهای ولگوگراد و سنت پترزبورگ به ترتیب به استالینگراد و لنینگراد تغییر نام یافتند، به افتخار دو رهبر کمونیست، ژوزف استالین و ولادیمیر لنین.[۳]
در مورد یونیفرمهای سربازان تاپیوکا و انقلابیون، بیشتر آنها از گزارش مفصل ژان لارتگی دربارهٔ چه گوارا با عنوان چریکها که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد و پر از عکس است، الهام گرفته شده است.[۴] یونیفرمهای ارتش تاپیوکاپولیس نیز تا حدی از یونیفرمهای نیروی زمینی شیلی در دوران دیکتاتوری نظامی شیلی گرفته شدهاند.[۵]
تحلیل
فیلسوف میشل الشانینوف در تنتن و پیکاروها نمونهای از نظریهٔ جامعه نمایش اثر گی دوبور (۱۹۶۷) میبیند، که در آن آمده است: «هر چیزی که به طور مستقیم تجربه میشد، به نمایشی از آن تبدیل شده است.»[۶] او بهویژه تأکید میکند که توالی کودتاها میان تاپیوکا و آلکازار تنها «یک بازی نقشهای پوچ» است که توسط بلوکهای شرق و غرب ابزارمند شده است.[۶]
علاوه بر این، تنتن و پیکاروها یک رژیم دیکتاتوری را به تصویر میکشد که با مشت آهنین توسط ژنرال تاپیوکا و همدستانش اداره میشود و هرژه ابزارهای مختلفی را که این رژیم برای حفظ قدرت خود به کار میگیرد، نشان میدهد. نخست، نظارت بر افراد است که بدون آن دیکتاتوری نمیتواند پایدار بماند. بنابراین، با ورود هادوک، پروفسور تورنسل و سپس تنتن به سان تئودور، آنها در ویلایی تحت کنترل با میکروفونها و دوربینهای متعدد زندانی میشوند.[۷] دوم، تسلط قدرت بر دستگاه قضایی مورد توجه قرار میگیرد، که از طریق دادگاه فرمایشی بیانکا کاستافیوره نشان داده میشود.[۸]
از طریق تقابل میان آلکازار و تاپیوکا، هرژه عمدتاً زمینهٔ تاریخی آمریکای جنوبی، با انقلابهای متعدد آن، را بازآفرینی میکند و در نهایت، به تعبیر ژاک لانگلوآ، هر دو دیکتاتور «هر یک نمایندهٔ یک جناح» هستند . اگرچه پیکاروهای ژنرال آلکازار شبیه به چریکهای چه گوارا به نظر میرسند، اما تنها ظاهر لباسهای آنها مشابه است؛ آلکازار توسط قدرت تجاری و مالی آمریکا، یعنی شرکت بینالمللی موز، حمایت میشود. این شرکت تقلیدی از کمپانی یونایتد فروت است، شرکتی که کودتای ۱۹۵۴ گواتمالا را حمایت کرده و مخالفان فیدل کاسترو در کوبا را برای حفظ منافع خود تأمین مالی کرده بود. از سوی دیگر، ژنرال تاپیوکا به عنوان «عروسک بلوک شرق» ظاهر میشود، چرا که توسط بوردوری به رهبری مارشال پلکسی گلدز حمایت میشود و سرهنگ اسپونز را برای کمک به عملیات نظامی خود دریافت میکند.[۳] فیلسوف فرانسوی میشل سر معتقد است که از نظر سیاسی، این داستان اصل «تکرار» را نشان میدهد: ژنرال آلکازار، تاپیوکا را تکثیر میکند، همانطور که تابلو «زنده باد آلکازار» در آخرین تصویر، تابلوی «زنده باد تاپیوکا» در آغاز کتاب را تکرار میکند. در نهایت، فرقی نمیکند انقلاب چه باشد، یک دیکتاتوری دیگری جای آن را میگیرد.[۹]
به همین ترتیب، پاسکال اوری معتقد است که «انسانگرایی هرژهای» در تقابلی برابر، میانِ دو دیکتاتور - آلکازار و تاپیوکا - ظاهر میشود، گویی میخواهد نشان دهد که اگرچه صحنه تغییر میکند، فلاکت مردم همچنان باقی میماند.[۱۰] میشل پوره نیز این داستان را «اپیزودی از سرخوردگی محافظهکارانه نسبت به انقلاب سیاسی میداند که نابرابری اجتماعی را که قصد داشت از میان ببرد، بازتولید میکند.»[۱۱]
میراث
در سال ۱۹۷۸، ژیل لو بو، ملوان و بنیانگذار مسابقه دریایی «اسپای کوئست-فرانس»، نام ژنرال تاپیوکا را بر قایق تکبدنهٔ جدید خود گذاشت، یک قایق نیم تُنی که برای شرکت در مسابقه «سولیتر دو فیگارو» ساخته شده بود و در نهایت این مسابقه را هم برد.[۱۲]
منابع
پانویس
- ↑ Hecht, Emmanuel (2019). "Alfredo Stroessner, le patriarche autarcique". In Guez, Olivier (ed.). Le Siècle des dictateurs. Paris: Perrin. pp. 223–236.
- ↑ Musset, Alain (1999). "Du San Theodoros à Mosquito, l'Amérique latine en bulles" (PDF). Cahiers des Amériques latines (28/29): 32–33.
- 1 2 Langlois, Jacques (2011). "Alcazar général renversant". Les personnages de Tintin dans l'histoire - Les évènements de 1930 à 1944 qui ont inspiré l'œuvre d'Hergé. Vol. 1. Historia, hors-série / Le Point. pp. 59–60. ISBN 978-2-7466-3509-8. ISSN 0242-6005.
- ↑ Assouline 1996, p. 690.
- ↑ Puyo, Jean-Yves (2023-09-08). "Une géopolitique de Tintin : cap sur le San Theodoros". radiofrance.fr. Les Enjeux internationaux, France Culture.
- 1 2 Eltchaninoff, Michel (2010). "1976, Tintin et les Picaros". Philosophie Magazine. Paris (8 (hors-série)): 28–29.
- ↑ "La surveillance". Tintin et le trésor de la philosophie. 2020. pp. 80–81. philo.
- ↑ "La justice". Tintin et le trésor de la philosophie. 2020. pp. 82–83. philo.
- ↑ Serres, Michel (2000). Hergé, mon ami - études et portrait. Éditions Moulinsart. pp. 93–106. ISBN 2930284242.
- ↑ Ory, Pascal (2014). "Un témoignage sur le monde vu de l'Occident". Le rire de Tintin. pp. 120–129. Rire.
- ↑ Porret, Michel (2012). "Journaux et livres : la lecture dans les aventures du reporter sans plume Tintin". Histoire et civilisation du livre (8): 327–354.
- ↑ Wadoux, Pierre (2015-04-04). "Général Tapioca, c'est un peu Tintin au pays du Spi". Ouest-France. Retrieved 2022-02-12.
کتابشناسی
کتابهای اصلی تنتن
- Hergé (1993). L'Oreille cassée. Tournai: Casterman. p. 62. ISBN 978-2203001053.
- Hergé (1948). Les Sept Boules de cristal. Tournai: Casterman. p. 62. ISBN 2-203-00112-7.
- Hergé (1958). Coke en stock. Tournai: Casterman. p. 62. ISBN 978-2-203-00118-3.
- Hergé (1976). Tintin et les Picaros. Tournai: Casterman. p. 62. ISBN 978-2-203-00123-7.
کتابهای دیگر
- Apostolidès, Jean-Marie (1984). Les métamorphoses de Tintin. Champs. Paris: Flammarion. p. 435. ISBN 978-2-0812-4907-3.
- Assouline, Pierre (1996). Hergé. Folio. Paris: Gallimard. p. 820. ISBN 978-2-07-040235-9.
- Collectif (2014). Le rire de Tintin: Les secrets du génie comique d'Hergé. L'Express, Beaux Arts Magazine. p. 136. ISSN 0014-5270.
- Collectif (2020). Tintin et le trésor de la philosophie. Vol. Hors–série. Philosophie Magazine. p. 100. ISSN 2104-9246.
- Goddin, Philippe (1990). Hergé et les Bigotudos: Le roman d'une aventure. Bibliothèque de Moulinsart. Paris: Casterman. p. 287. ISBN 2-203-01709-0.
- Mozgovine, Cyrille (1992). De Abdallah à Zorrino: Dictionnaire des noms propres de Tintin. Casterman. p. 283. ISBN 978-2203017115.
- Peeters, Benoît (2006). Hergé, fils de Tintin. Champs essais. Paris: Flammarion. p. 627. ISBN 978-2-08-123474-1.
- Schuurman, Ludwig (2001). L'ultime album d'Hergé. Le Coudray-Macouard: Editions Cheminements. p. 205. ISBN 2-914474-26-1.