واگن کومپین

فردیناند فوش، نفر دوم از سمت راست، پس از موافقت با آتش‌بس که به جنگ جهانی اول پایان داد، در خارج از کالسکه در کومپین به تصویر کشیده شده است. این واگن بعداً توسط آلمان نازی به عنوان صحنه نمادین آتش‌بس پتن در ژوئن ۱۹۴۰ انتخاب شد.[۱]

واگن کمپین، واگن قطاری بود که در آن هر دو آتش‌بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ و پیمان آتش‌بس ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰ امضا شد.

قبل از امضای قرارداد در سال ۱۹۱۸ در جنگل کمپین، واگن شخصی فردیناند فوش بود و بعداً در موزه‌های فرانسه به نمایش گذاشته شد. با این حال، پس از تهاجم موفقیت‌آمیز به فرانسه، آدولف هیتلر واگن را به دلیل نقش نمادینش به محل دقیق امضای آتش‌بس منتقل کرد. این واگن بعداً در اواخر جنگ جهانی دوم به احتمال زیاد توسط نیروهای اس اس نابود شد.

تاریخچه

واگن کمپین در می ۱۹۱۴[۲] در سن-دنی، سن-سن-دنی به عنوان ماشین ناهارخوری شماره 2419 D ساخته شد. واگن چوبی با قاب فولادی یکی از ۲۲ ماشین رستوران تقریباً یکسان سری ۲۴۲۴–۲۴۰۳ بود. یک قاب فلزی با میله‌های اتصال برای استحکام بهتر با چوب ساج لاک زده اضافه شد: یک روش معمول در اوایل قرن بیستم.[۲] در اکتبر ۱۹۱۸،[۲] پس از دو سال نگهداری در کلیشی در قسمت شمالی پاریس، واگن توسط ارتش فرانسه فرماندهی شد و به دفتر و مقر متحرک فردیناند فوش، فرمانده عالی متفقین، که شروع به استفاده از آن کرد، تبدیل شد. از ۲۸ اکتبر ۱۹۱۸.[۳][۴] جنگ سالار مشهور فرانسوی در ۷ اوت ۱۹۱۸،[۵] دو ماه قبل از اینکه قطار خودش را بگیرد، به مارشال ارتقا یافت.

واگن کومپین در سال ۱۹۴۰.
از چپ به راست: یواخیم فون ریبنتروپ، ویلهلم کایتل، هرمان گورینگ، رودلف هس، آدولف هیتلر، اریش ردر تا حدی مبهم و والتر فون براوچچ در مقابل واگن آتش‌بس

در ۸ نوامبر ۱۹۱۸، فوش و نمایندگانی از نیروهای متفقین با نمایندگانی از امپراتوری آلمان ملاقات کردند تا در مورد شرایط آتش‌بس در واگن کومپین که آن زمان نامیده می‌شد، بحث کنند. این قرارداد در ۱۱ نوامبر در واگن امضا شد و آخرین آتش‌بسی بود که به جنگ در جنگ جهانی اول پایان داد. دیگر قدرت‌های مرکزی قبلاً با نیروهای متفقین برای پایان دادن به خصومت‌ها به توافقاتی دست یافته بودند.

در ۱ اکتبر ۱۹۱۹، به موزه ارتش (پاریس) اهدا شد. این واگن از ۲۷ آوریل ۱۹۲۱ تا ۸ آوریل ۱۹۲۷ در موزه به نمایش گذاشته شد[۶]

به درخواست شهردار کومپین و با حمایت آرتور هنری فلمینگ آمریکایی، واگن در کارگاه‌های سنت دنیس بازسازی شد که نیم سال طول کشید و در اواخر اکتبر ۱۹۲۷ به کومپین بازگشت. این بنا در یک ساختمان موزه ویژه ایجاد شده به عنوان بخشی از بنای تاریخی قرار گرفت. افتتاح رسمی پناهگاه واگن در ۱۱ نوامبر ۱۹۲۷ به مناسبت نهمین سالگرد قرارداد آتش‌بس و پنجمین سال یادبودی برگزار شد.[۷]

در طول جنگ جهانی دوم، هیتلر دستور داد که واگن را از پناهگاه بیرون بکشند و دقیقاً به همان مکان برای امضای دومین «آتش بس در کومپین» در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰ منتقل کنند. این بار با پیروزی آلمان. واگن از ساختمان حفاظتی خود خارج شد و به محل امضایی که چندین متر دورتر بود و به عنوان بخشی از بنای تاریخی مشخص شده بود، بازگشت. پس از آن، واگن به برلین برده شد و از ۵ ژوئیه، ابتدا در کنار دروازه‌های براندنبورگ، سپس در «جزیره موزه» به نمایش گذاشته شد.

در سال ۱۹۴۴ این واگن به تورینگن در مرکز آلمان فرستاده شد. سپس به روهلا و بعداً گوتا کراوینکل، در نزدیکی یک سیستم تونلی بزرگ نقل مکان کرد. آنجا در مارس ۱۹۴۵ توسط اس اس با آتش و/یا دینامیت در مقابل ارتش ایالات متحده در حال پیشروی نابود شد. با این حال، برخی از کهنه سربازان اس اس و شاهدان عینی غیرنظامی ادعا می‌کنند که واگن در آوریل ۱۹۴۴ در حالی که هنوز در تورینگن بود، توسط حمله هوایی در نزدیکی اوردروف نابود شده است، به‌طور کلی اعتقاد بر این است که واگن در سال ۱۹۴۵ توسط اس اس منهدم شد.[۸] امروزه افرادی که به کمون کراوینکل می‌آیند این فرصت را دارند که دقیقاً از این مکان دیدن کنند، جایی که در سال ۱۹۴۵ واگن معروف با یک تابلوی یادبود کوچک سوخت.[۹]

نمونه برداری

واگن تاریخی امروزی کپی دقیقی از واگن اصلی است. در سال ۱۹۵۰، سازنده فرانسوی شرکتی که قطار سریع‌السیر شرق را اداره می‌کرد، واگنی از همان سری را به موزه اهدا کرد - 2439D مشابه دوقلو ویران‌شده‌اش است، از روکش‌های چوبی صیقلی گرفته تا صندلی‌های میخ‌دار و چرمی. 2439 D یکی از آن ۳۷ واگنی بود که توسط دو سری در سال‌های ۱۹۱۴–۱۹۱۳ ساخته شد. این خودرو همچنین در طول امضای قرارداد در سال ۱۹۱۸ بخشی از قطار خصوصی فوش بود. مراسم افتتاحیه در ۱۱ نوامبر ۱۹۵۰ برگزار شد و شماره خودرو به شماره 2419D تغییر یافت. در کنار نمایشگر بقایای ماشین اصلی پارک شده است: چند تکه تزئینات برنزی و دو رمپ دسترسی.[۱۰]

منابع

  1. ↑ "Clairière de l'Armistice" (به فرانسوی). Ville de Compiègne. Archived from the original on 27 August 2007.
  2. 1 2 3 Chornyi, Maxim (January 22, 2022). "The Compiegne wagon: History of Armistice 1918/1940". war-documentary. Archived from the original on 2022-03-25.
  3. ↑ Perry, BP. "This former dining car where the First and Second Armistices were signed 22 years apart". History TV (به انگلیسی). Archived from the original on 2022-07-06. Retrieved 2019-12-28.
  4. ↑ Lehrer, Steven. "Compiègne". Archived from the original on 2022-11-27. Retrieved 7 December 2013.
  5. ↑ {{cite book}}: Empty citation (help)
  6. ↑ Chornyi, Maxim (January 22, 2022). "The Compiegne wagon: History of Armistice 1918/1940". war-documentary. Archived from the original on 2022-03-25.
  7. ↑ Chornyi, Maxim (January 22, 2022). "The Compiegne wagon: History of Armistice 1918/1940". war-documentary. Archived from the original on 2022-03-25.
  8. ↑ "The Armistice Carriage". The Armistice Museum (به فرانسوی). Archived from the original on 2022-12-20. Retrieved 2020-01-18.
  9. ↑ Chornyi, Maxim (January 22, 2022). "The Compiegne wagon: History of Armistice 1918/1940". war-documentary. Archived from the original on 2022-03-25.
  10. ↑ Adamson, Thomas (7 November 2018). "Hitler in war, Merkel in peace: A train car for history". AP News (به انگلیسی). Archived from the original on 2021-10-28. Retrieved 2018-11-10.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.