واسیلی پولنوف

واسیلی پولنوف
واسیلی پولنوف
Василий Поленов
	پرتره پولنوف از ایلیا رپین، ۱۸۷۷ میلادی
نام هنگام تولد	واسیلی دمیتریویچ پولنوف‌
زادهٔ	۱ ژوئن ۱۸۴۴; سنت پترزبورگ، روسیه
درگذشت	۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۲۷ (۸۳ سال); پولنوف‌، روسیه
تحصیلات	آکادمی امپریال هنر (۱۸۷۶); پروفسور بر پایه رتبه (۱۸۹۲); عضو دائمی آکادمی امپریال هنر (۱۸۹۳)
محل تحصیل	آکادمی امپریال هنر روسیه
پیشه	هنرمند
جنبش	پریدویژنیکی
جوایز

واسیلی دمیتریویچ پولِـنوف‌ (روسی: Василий Дмитриевич Поленов؛ زادهٔ ۱ ژوئن ۱۸۴۴ میلادی – درگذشتهٔ ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۲۷) نقاش نامدار زاده روسیه بود که با جنبش «پِرِدوِژنیـکی» گروهی از هنرمندان واقع‌گرا پیوند داشت. هم‌عصرانش او را «شوالیهٔ زیبایی» می‌خواندند، چرا که در وجود او سنت‌های اروپایی و روسیِ نقاشی به‌سانی هماهنگ تجلی می‌یافت. او جهان را با این باور می‌نگریست و بازمی‌نمود: «هنر باید شادی و خرّمی را در میان مردم بگستراند.»^[۱]

زندگی

واسیلی دیمیتریویچ پولِنوڤ، در سنت پترزبورگ و در خانواده‌ای هنرمند و برخوردار از میراث علمی به دنیا آمد. پدرش، دیمیتری پولِنو‌ف، از نامدارترین باستان‌شناسان روزگار خود بود و سال‌هایی را در یونان در محافل هنری و علمی گذراند؛ جایی که دوستی با بزرگان هنر، همچون کارل بریولوف، در شکل‌گیری ذوق هنری فرزندانش نقشی بنیادین داشت. مادرش، ماریا آلکسیونا، نقاش و نویسنده‌ای باسابقه بود. مادربزرگ او، ورا وئیکووا، با دلبستگی به ادبیات و خاطرات جنگ ۱۸۱۲، روحی میهن‌دوست و خیال‌پرداز در وجود کودکی او برمی‌انگیخت. چنین پرورشگاهی، که آگاهی‌های علمی، هنری و تاریخی در آن نسل‌به‌نسل منتقل می‌شد، شخصیت پولنو‌ف را از همان آغاز ساخت.

پولنو‌ف هم‌زمان در دانشگاه حقوق و آکادمی هنر امپراتوری به تحصیل پرداخت و در همان سال‌ها با چهره‌هایی چون رافائل لِویتسکی آشنا شد. استعداد کم‌نظیرش در نخستین موفقیت بزرگش آشکار گردید: دریافت نشان عالی آکادمی برای تابلوی «رستاخیز دختر یایروس» که دغدغهٔ او به مضامین کتاب مقدس را نمایان می‌ساخت. این کامیابی او را به اروپا برد؛ به ونیز، رم، و سپس پاریس و نرماندی رفت. در ایتالیا با ساووا مامونتوف آشنا شد؛ مردی که بعدها هستهٔ جنبش هنری ابرامتسِوو شد. در پاریس نیز در حلقهٔ هنرمندان روس، از رپین تا ساویتسکی، تجربه‌های تازه‌ای اندوخت و دریافت که گوهر اصلی هنر او در منظره‌پردازی و صحنه‌های زندگی روزمره نهفته است. با بازگشت به روسیه، پولنو‌ف به جمع «پرِدویژْنیکی» یا «کوچ‌نشینان» پیوست؛ جنبشی که هنر را از حصار آکادمی بیرون می‌کشید و بیان واقعیت‌های مردم را آرمان خود می‌دانست. آثار او چون «حیاط مسکو»، «باغ مادربزرگ» و «برکهٔ متروک»، او را در شمار بنیان‌گذاران منظره‌پردازی نوین روس قرار داد. هم‌زمان در ابرامتسوو در کنار رپین، ورابلوف، کورُوین و خواهرش النا، در شکل‌گیری سبک «نئوروس» سهمی بزرگ داشت و در طراحی صحنه و هنرهای کاربردی نیز آثاری درخشان برجای گذاشت.

سفر او به غرب آسیا و مصر سرچشمهٔ مهم‌ترین اثر زندگی‌اش شد: «مسیح و گناهکار»؛ پرده‌ای که سال‌ها آرزوی او برای آفرینش تصویری انسانی و زمینی از زندگی عیسی را به ثمر رساند و با خرید آن توسط الکساندر سوم، وی از دغدغه‌های مالی تا حد زیادی بی‌نیاز شد. پولنو‌ف در مقام استاد، نسل بزرگی از هنرمندان روس – از جمله ایزاک لِویتان، آلکساندر گولُوین و کنستانتین کورووین را پرورش داد.

پولنو‌ف در سال ۱۹۲۷ و در سن ۸۳ سالگی درگذشت. برخی از آثار او در خانه‌موزهٔ او برای عموم قابل بازدید است.

برخی از آثار

باغ مادربزرگ (۱۸۷۸)، گالری ترتیاکوف
برکه‌ی پر از گیاه (۱۸۷۹)، گالری ترتیاکوف
مسیح و زنی که در حین زنا گرفته شده (او که بی‌گناه است؟) ، ۱۸۸۸، موزه روسیه
در دریاچه تیبریاس (۱۸۸۸)، گالری ترتیاکوف
پارتنون (۱۸۸۱–۱۸۸۲)، گالری ترتیاکوف
شادی سزار (۱۸۷۹)، گالری ترتیاکوف
پاییز طلایی (۱۸۹۳)، پولنوو
دختر بیمار (۱۸۸۶)، گالری ترتیاکوف
Brestovets (۱۸۷۸)، گالری ترتیاکوف
اتاق دوک بزرگ الکساندر الکساندروویچ، فرمانده دسته روسچوک در برستوفس (۱۸۷۸)، موزه روسیه
بزرگ کردن دختر یایروس (۱۸۷۱)، موزه علمی-تحقیقاتی آکادمی هنر روسیه
حیاط مسکو (۱۸۷۸)
آسیاب قدیمی (۱۸۸۰)
رودخانه اویات (۱۸۸۵)
بر فراز قاهره قدیمی (۱۸۸۲)
ویرانه‌های کاخ در فلسطین (۱۸۸۲)
فلسطین. خطبه بالای کوه ( ح. ۱۹۰۰)
راهب فلسطینی (۱۸۸۶)
مطالعه فلسطین (؟)
چشم‌انداز فلسطین ( ح. ۱۸۸۵)