پاول فون هیندنبورگ
پاول فن هیندنبورگ | |
|---|---|
(2).jpg) هیندنبورگ در ۱۹۲۵ | |
| دومین رئیسجمهور آلمان(جمهوری وایمار) | |
| دوره مسئولیت ۱۲ مهٔ ۱۹۲۵ – ۲ اوت ۱۹۳۴ | |
| صدراعظم | هانس لوتر (۱۹۲۵–۱۹۲۶)ویلهلم مارکس (۱۹۲۶–۱۹۲۸)هرمان مولر (۱۹۲۸–۱۹۳۰)هاینریش برونینگ (۱۹۳۰–۱۹۳۲)فرانتس فون پاپن (۱۹۳۲)کورت فن شلایشر (۱۹۳۲–۱۹۳۳)آدولف هیتلر (۱۹۳۳–۱۹۳۴) |
| پس از | فریدریش ابرت |
| پیش از | آدولف هیتلر |
| فرمانده قوای آلمان | |
| دوره مسئولیت ۲۹ اوت ۱۹۱۶ – ۳ ژوئیهٔ ۱۹۱۹ | |
| پادشاه | ویلهلم دوم |
| پس از | اریش فون فالکنهاین |
| پیش از | ویلهلم گرونر |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | پاول لودویگ هانس آنتون فون بنکندورف اوند هیندنبورگ ۲ اکتبر ۱۸۴۷ پوسن، امپراتوری آلمان (در حال حاضر در لهستان) |
| درگذشته | ۲ اوت ۱۹۳۴ (۸۶ سال) اوگروجنگتس، ایالت آزاد پروس، آلمان نازی |
| حزب سیاسی | مستقل |
| فرزندان | ۳ |
| پیشه | نظامی، سیاستمدار |
| امضا |  |
| خدمات نظامی | |
| وفاداری | .svg.png){kind=small} پادشاهی پروس.svg.png){kind=small} امپراتوری آلمان.svg.png){kind=small} جمهوری وایمار |
| سالهای خدمت | ۱۸۶۶–۱۹۱۱، ۱۹۱۴–۱۹۱۹ |
| درجه | فیلد مارشال |
| جنگها/عملیات | جنگ اتریش و پروس ، جنگ فرانسه و پروس ، جنگ جهانی اول |
پاول لودویگ هانس آنتون فون بِنِکِندورف اوند هیندنبورگ (به آلمانی: Paul Ludwig Hans Anton von Beneckendorff und von Hindenburg) (۲ اکتبر ۱۸۴۷ – ۲ اوت ۱۹۳۴) افسر نظامی و سیاستمدار آلمانی بود که در جریان جنگ جهانی اول فرماندهی ارتش امپراتوری آلمان را بر عهده داشت و بعدها از سال ۱۹۲۵ تا زمان مرگش در ۱۹۳۴ به عنوان رئیسجمهور آلمان خدمت کرد. او در سال ۱۹۳۳ با انتصاب آدولف هیتلر به مقام صدراعظم آلمان، نقشی کلیدی در به قدرت رسیدن نازیها ایفا کرد.[۱]
هیندنبورگ در دوکنشین بزرگ پوزن و در خانوادهای از اشراف خرد پروس به دنیا آمد. پس از پایان تحصیلات در مدرسهٔ نظامی، به هنگ سوم گارد پیادهنظام پیوست و در جنگهای اتریش و پروس و فرانسه و پروس شرکت کرد. در سال ۱۸۷۳ وارد آکادمی جنگ برلین شد و پس از آن به ستاد کل ارتش منصوب گردید. او در ۱۸۸۵ به درجهٔ سرگردی رسید و عضو ستاد کل شد. پس از تدریس در آکادمی جنگ، در سال ۱۹۰۰ به درجهٔ ژنرال ارتقا یافت و در ۱۹۱۱ بازنشسته شد.
با آغاز جنگ جهانی اول در ۱۹۱۴، هیندنبورگ دوباره به خدمت فراخوانده شد و در نبرد تاننبرگ با شکست ارتش روسیه شهرت فراوانی یافت. پیروزیهای او در جبههٔ شرقی باعث شد به عنوان قهرمان ملی شناخته شود و پیرامونش نوعی فرقهٔ شخصیت شکل گیرد. در ۱۹۱۶، محبوبیت او به حدی رسید که جایگزین ژنرال اریش فون فالکنهاین به عنوان رئیس ستاد کل ارتش شد.[۲] او و معاونش، ژنرال اریش لودندورف، با استفاده از اختیارات گستردهٔ ویلهلم دوم، عملاً یک دیکتاتوری نظامی برقرار کردند. تحت فرماندهی آنان، آلمان روسیه را شکست داد و بزرگترین پیشروی در جبههٔ غربی از آغاز جنگ را رقم زد. با این حال، پس از ورود ایالات متحده به جنگ، ارتش آلمان در نبرد دوم مارن و سپس در آفند صدروزه متفقین شکست خورد. پس از آتشبس، هیندنبورگ از مقام خود کنارهگیری کرد و در ۱۹۱۹ دوباره بازنشسته شد.
در سال ۱۹۲۵، هیندنبورگ به عرصهٔ سیاست بازگشت و به عنوان دومین رئیسجمهور منتخب جمهوری وایمار برگزیده شد. او اگرچه مخالف هیتلر و حزب نازی بود، اما در بیثباتی سیاسی که به قدرتگیری آنان انجامید نقش مهمی داشت. پس از دوبار انحلال رایشستاگ در ۱۹۳۲، سرانجام در ژانویهٔ ۱۹۳۳ پذیرفت که هیتلر را به عنوان صدراعظم منصوب کند. پس از آتشسوزی رایشستاگ در فوریهٔ همان سال، هیندنبورگ فرمانی صادر کرد که آزادیهای مدنی را به شدت محدود ساخت. او همچنین قانون تفویض اختیارات ۱۹۳۳ را امضا کرد که به رژیم نازی اختیارات اضطراری داد. پس از مرگ هیندنبورگ در ۱۹۳۴، هیتلر مقام ریاستجمهوری را با صدراعظمی ادغام کرد و خود را به عنوان پیشوا معرفی نمود و آلمان را به یک دیکتاتوری تمامیتخواه بدل ساخت.
زندگی
در ۲ اکتبر ۱۸۴۷ در شهر پوزنان که در آن دوران از شهرهای پادشاهی پروس بهشمار میرفت، به دنیا آمد. وی در ۱۸ سالگی وارد ارتش پادشاهی پروس شد. او در جریان جنگ جهانی اول در کنار اریش لودِندُرف، رهبری تلاش نظامی آلمان را بر عهده داشت. پس از جنگ جهانی اول به درجهٔ مارشالی ارتقا یافت و بهعنوان فرمانده قوای آلمان منصوب شد. در سال ۱۹۲۵ به ریاستجمهوری جمهوری وایمار برگزیده شد و در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳ هیتلر را به سِمَتِ صدر اعظم آلمان منصوب کرد. وی در ۲ اوت ۱۹۳۴ در سن ۸۶ سالگی درگذشت. پس از درگذشت او، هیتلر حکومت نازیسم را در آلمان برقرار کرد.
منابع
- ↑ Dorpalen, Andreas (16 February 2024). "Paul von Hindenburg". www.britannica.com. Retrieved 8 March 2023.
- ↑ Chisholm, Hugh, ed. (1922). . Encyclopædia Britannica. Vol. 31 (12th ed.). London & New York: The Encyclopædia Britannica Company. pp. 370–371.