مجلس انگلستان

مجلس انگلستان
نشان‌های سلطنتی انگلستان، ‎۱۵۵۸–۱۶۰۳
گونه
گونه	تک‌مجلسی (‎ح. ۱۲۳۶–۱۳۴۱،[۱] ‎۱۶۴۹–۱۶۵۷) دومجلسی (‎۱۳۴۱–۱۶۴۹، ‎۱۶۵۷–۱۷۰۷)
سازمان‌ها	مجلس اعلا: مجلس اعیان (‎،۱۳۴۱–۱۶۴۹ ‎۱۶۶۰–۱۷۰۷) مجلس اشراف (‎۱۶۵۷–۱۶۶۰) مجلس سفلا: مجلس انگلستان (‎۱۳۴۱–۱۷۰۷)
تاریخچه
تأسیس	ح. ۱۲۳۶[۱]
انحلال	۱ مهٔ ۱۷۰۷
پیشین	کوریا رجیس
پسین	مجلس بریتانیای کبیر
رهبری
لرد دارندهٔ نشان بزرگ	ویلیام کوپر۱ از ۱۷۰۵
سخنگوی مجلس عوام	جان اسمیت۱ از ۱۷۰۵
ساختار
گروه‌های سیاسی مجلس عوام	تلفیق نهایی مجلس عوام انگلستان: ۵۱۳ کرسی   توری: ۲۶۰ کرسی   ویگ: ۲۳۳ کرسی   طبقه‌بندی‌نشده: ۲۰ کرسی
انتخابات
نظام انتخاباتی مجلس اعیان	نجیب‌سازی بدست حاکم یا وراثت یک اشراف انگلیسی
نظام انتخاباتی مجلس عوام	رأی‌گیری نخست‌گزینی با حق رأی محدود۱
محل نشست‌ها
کاخ وست‌مینستر، وست‌مینستر، میدلسکس
پی‌نوشت
۱مجلس را طوری که در سال ۱۷۰۷ بود نشان می‌دهد.

مجلس انگلستان یا پارلمان انگلستان (به انگلیسی: Parliament of England)، قوه مقننه پادشاهی انگلستان در قرون‌وسطا از سده‌ی سیزدهم تا هنگام جایگزینی‌اش با پارلمان بریتانیای کبیر در سال ۱۷۰۷ بود.

پارلمان انگلستان از دل شورای بزرگ اسقف‌ها و اشراف‌زادگان پدید آمد که در آغاز وظیفه داشتند به پادشاه انگلستان مشورت دهند. این شوراهای بزرگ در دوران سلطنت هنری سوم (۱۲۱۶م تا ۱۲۷۲م) برای نخستین بار «پارلمان» نامیده شدند. در همان زمان، پادشاه برای وضع مالیات‌های جدید نیازمند موافقت پارلمان شد. در آغاز، پارلمان تک‌مجلسه بود، اما با گذر زمان به دو مجلس تبدیل شد:

• مجلس اعیان (House of Lords) شامل اشراف و روحانیان عالی‌رتبه،
• و مجلس عوام (House of Commons) که از نمایندگان شهرستان‌ها (شوالیه‌‌های ایالات) و نمایندگان شهرها (بورگس‌ها) تشکیل می‌شد.

در دوران هنری چهارم، وظایف پارلمان از تصویب مالیات فراتر رفت و شامل رسیدگی به شکایات مردم نیز شد؛ امکانی که به شهروندان اجازه می‌داد شکایات خود را از مقامات محلی یا نهادها به پارلمان ارائه کنند. در همین دوره بود که مردم این حق را یافتند که با رأی دادن، نمایندگان خود (بورگس‌ها) را برای مجلس عوام انتخاب کنند.

در طول قرن‌ها، پارلمان انگلستان به‌تدریج قدرت سلطنت را محدود کرد؛ روندی که سرانجام در جنگ‌های داخلی انگلستان و تشکیل دادگاه عالی برای محاکمه‌ی چارلز یکم به اوج خود رسید.^[۲]

پارلمان انگلستان از Magnum Concilium یا «شورای بزرگ»ی پدید آمد که در سده‌های میانه به پادشاه انگلستان مشاوره می‌داد. این شورای سلطنتی که در دوره‌های کوتاه تشکیل می‌شد، از روحانیان، اشراف و نمایندگان شهرستان‌ها (نماینده هر شهرستان شوالیه‌ی شایرنامیده می‌شد) تشکیل می‌گردید. وظیفه‌ی اصلی شورا تصویب مالیات‌هایی بود که از سوی تاج‌وتخت پیشنهاد می‌شد. با این حال، شورا در بسیاری موارد پیش از تصویب مالیات‌ها، خواستار رفع شکایات و نارضایتی‌های مردم می‌گردید، و به‌این‌ترتیب، به‌تدریج اختیارات قانون‌گذاری نیز پیدا کرد.^[۳]

نخستین پارلمانی که نمایندگان شهرهای بزرگ را دعوت کرد، به سال ۱۲۶۵ میلادی و به ابتکار سایمون دو مونفور (Simon de Montfort) رهبر شورشیان در جریان جنگ دوم بارون‌ها تشکیل شد. او با این کار می‌خواست پس از پیروزی در نبرد لوز (Battle of Lewes) موقعیت خود را تثبیت کند. این اقدام که محبوبیت یافت، بعدها توسط ادوارد اول در مدل پارلمان سال ۱۲۹۵ (Model Parliament) به‌صورت رسمی پذیرفته شد، و در آن نمایندگان شهرها و شهرستان‌ها نیز به مجلس فراخوانده شدند. از آن پس، رسم بر این شد که هر شهرستان دو شوالیه‌ی شایر و هر شهر دو بورگس (نماینده‌ی شهری) به پارلمان بفرستد. در آغاز، بورگس‌ها تقریباً هیچ قدرتی نداشتند. در حالی که حق نمایندگی شهرستان‌ها به‌سرعت به عنوان اصلی مسلم پذیرفته شد، پادشاه همچنان می‌توانست هر زمان که بخواهد، حق نمایندگی شهرها را لغو یا برقرار کند. ازاین‌رو، هرگونه نشانه‌ای از استقلال رأی بورگس‌ها می‌توانست به حذف آن شهر از پارلمان بینجامد. در مقابل، شوالیه‌های شایر از جایگاه بهتری برخوردار بودند، هرچند هنوز در پارلمانِ تک‌مجلسه‌ی آن دوران، قدرتی کمتر از اشراف و روحانیان داشتند.^[۴]

• Brand, Paul (2009). "The Development of Parliament, 1215–1307". In Jones, Clyve (ed.). A Short History of Parliament: England, Great Britain, the United Kingdom, Ireland and Scotland. The Boydell Press. pp. 10–15. ISBN 978-1-843-83717-6.
• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Parliament of England». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۷ اوت ۲۰۲۴.

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ مجلس انگلستان موجود است.

• تولد مجلس انگلستان در وبگاه مجلس بریتانیا
• مجلس و مردم در کتابخانه بریتانیا
• خاستگاه و پیشرفت مجلس در بایگانی‌های ملی
• تاریخ مجلس آنلاین در مؤسسهٔ پژوهش‌های تاریخی، دانشکدهٔ مطالعات پیشرفتهٔ دانشگاه لندن