مالکوت

مالکوت (عبری: מלקות، به‌معنای «تازیانه» یا «شلاق‌زدن») نوعی تنبیه بدنی است که در تورات به آن اشاره شده است. این مجازات برای یهودیانی اعمال می‌شد که یکی از فرمان‌های نهی‌شده (میتزوه‌های "لو تَعَسِه") را به‌صورت عمدی نقض می‌کردند. قوانین مربوط به مالکوت در رسالهٔ مَسِخت مَکّوت از تلمود ذکر شده‌اند.[۱]

قانون‌گذاری در دوران میانه

پس از پایان دورهٔ تلمود، نظام کلاسیک «مالکوت» همچنان بر قانون دینی و اجتماعی یهودیان تأثیر داشت، هرچند کاربرد عملی آن دچار تحول شد. اجرای رسمی تازیانه‌های دینی بر اساس تورات، پس از دوران باستان کاهش یافت، زیرا شرط «سِمیخا» (زنجیرهٔ مشروع نیابت از موسی) از میان رفت؛ به این معنا که دادگاه‌های یهودی در تبعید از نظر فنی اختیار اجرای تازیانه‌های مقرر در تورات را نداشتند.[۱]

با این حال، فقیهان ربانی مفهوم جدیدی به نام «مَکّات مَردوت» (به‌معنای «تازیانهٔ عصیان») را ابداع کردند؛ نوعی تنبیه بدنی اختیاری که هدف آن اجرای نظم و انضباط دینی بود. این نوآوری به دادگاه‌های پساتلمودی اجازه می‌داد تا در مواردی که شرایط سخت‌گیرانهٔ تلمود فراهم نبود یا شواهد کافی وجود نداشت، برای حفظ هنجارهای اجتماعی (تَقَنّوت) و اجرای احکام دینی از تازیانه استفاده کنند. برای نمونه، اگر فردی از اجرای یک فرمان مثبت دینی سر باز می‌زد – مانند امتناع از دادن طلاق به همسر یا خودداری از ساختن سُکّه (سازهٔ مذهبی عید سُکّوت) – می‌توانست تا زمان انجام دستور تازیانه بخورد.[۲][۳]

تلمود تصریح می‌کند که اگر کسی به‌سرسختی از انجام یک فرمان دینی خودداری کند، «تا خروج جانش تازیانه می‌خورد»؛ یعنی تا زمانی که فرمان را اجرا کند یا در موارد نادر بر اثر آن بمیرد. در عمل، دادگاه‌های یهودی قرون وسطی از این تهدید به‌ندرت استفاده می‌کردند، اما وجود آن نشان می‌داد که استفاده از زور بدنی برای واداشتن فرد به اطاعت مجاز شمرده می‌شود (چنان‌که در فتوای موسی بن میمون نیز آمده که می‌توان شوهر سرکش را تا زمان رضایت به طلاق‌دادن همسرش کتک زد).[۴]

موسی بن میمون (رامبام) قوانین مالکوت را در آثار خود نظام‌مند ساخت. او در مِشنه توراه، روند اجرای تازیانه را همان‌گونه که در تلمود توصیف شده بود، توضیح می‌دهد: محکوم با توجه به توان جسمی‌اش ارزیابی می‌شود و حداکثر تا ۳۹ ضربه شلاق دریافت می‌کند – نه بیش‌تر از آن. او تأکید می‌کند که قاضی‌ای که حتی یک ضربه بیش‌تر از توان محکوم دستور دهد، ناقض فرمان منفی تورات است.[۵]

موسی بن میمون همچنین «مَکّات مَردوت» را به‌عنوان ابزاری برای اجرای احکام ربانی یا اجبار به انجام دستورهای مثبت (مانند اجرای حکم دادگاه) مدون می‌کند.[۶] در قرن شانزدهم، شولحان عاروخ نیز همین اصول را تکرار کرد و حتی رسم زدن ۳۹ ضربهٔ نمادین در شب «یوم کیپور» را به‌عنوان نوعی توبهٔ شخصی ثبت نمود.[۷]

در دوران معاصر

در روزگار معاصر، شلاق‌زدن تنها در آیین‌های نمادین «یوم کیپور» انجام می‌شود و در هیچ زمینهٔ دیگری کاربرد ندارد.[۸][۹][۱۰]

منابع

  1. 1 2 "Rabbinic Ordination (Semikha)". www.jewishvirtuallibrary.org. Retrieved 2025-09-12.
  2. ↑ "The Travesty of Agunot". Hadar Institute (به انگلیسی). Retrieved 2025-09-12.
  3. ↑ "Divorce: The Halakhic Perspective". Jewish Women's Archive (به انگلیسی). Retrieved 2025-09-12.
  4. ↑ "The Travesty of Agunot". Hadar Institute (به انگلیسی). Retrieved 2025-09-12.
  5. ↑ Touger, Eliyahu. "Sanhedrin veha'Onashin haMesurin lahem - Chapter 17". www.chabad.org (به انگلیسی). Retrieved 2025-09-12.
  6. ↑ "STRIPES - JewishEncyclopedia.com". www.jewishencyclopedia.com. Retrieved 2025-09-12.
  7. ↑ "Yom Kippur 5784 Laws and Customs". www.surfsideminyan.com. Retrieved 2025-09-12.
  8. ↑ Munitz, Shmuel (2023-09-24). "The Jewish custom of flogging on the eve of Yom Kippur". Ynetglobal (به انگلیسی). Retrieved 2025-09-12.
  9. ↑ מלול, חן (2023-09-19). "Flogging as Atonement? An Often-Overlooked Yom Kippur Custom". The Librarians (به انگلیسی). Retrieved 2025-09-12.
  10. ↑ "The Custom of Whipping on Erev Yom Kippur | Sefaria". www.sefaria.org. Retrieved 2025-09-12.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.