مارگریتا گویداتچی
مارگریتا گویداتچی | |
|---|---|
| Margherita Guidacci | |
 گویداتچی در دهۀ ۱۹۴۰ | |
| زادهٔ | ۲۵ آوریل ۱۹۲۱ |
| درگذشت | ۱۹ ژوئن ۱۹۹۲ (۷۱ سال) رُم، ایتالیا |
| محل تحصیل | دانشگاه فلورانس (۱۹۴۳) |
| پیشه(ها) | شاعر، مترجم ادبی |
| سالهای فعالیت | ۱۹۵۰–۱۹۹۲ |
| آثار برجسته |
|
| همسر | لوکا پینّا (ا. ۱۹۴۹–۱۹۷۷) |
| جوایز |
|
مارگِریتا گویْداتچی (۲۵ آوریل ۱۹۲۱ – ۱۹ ژوئن ۱۹۹۲) شاعر و مترجم ادبی ایتالیایی بود.
زندگی و پیشه
مارگریتا گویداتچی در فلورانس زاده شد.[۱] او در سال ۱۹۴۳ از دانشگاه فلورانس فارغالتحصیل شد و در سال ۱۹۴۷ به انگلستان و ایرلند سفر کرد. پس از ازدواج و نقل مکان به رم، این شاعر بهمدت ده سال، از ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۵، زبان و ادبیات انگلیسی را در دبیرستان علمی (لیچهو شنتیفیکو) ایالتی کامیلو کاور تدریس کرد.[۲]گویداتچی در سال ۱۹۷۲ عنوان لیبرا دوتسنتسا («اجازه تدریس آزاد») در زبان و ادبیات انگلیسی را دریافت کرد و از ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۱، زبان انگلیسی و ادبیات آمریکایی را در دانشگاه ماچراتا و دانشگاه آزاد ماریا اس.اس. آسونتا وابسته به واتیکان تدریس کرد.[۳]
گویداتچی بهویژه بهخاطر ترجمههایش از شاعران انگلیسیزبان به ایتالیایی شناخته میشود. از جمله، او موعظههای جان دان و شعرهای امیلی دیکینسون را به ایتالیایی برگردانده است.[۴] تی اس الیوت[۵] و الیزابت بیشاپ نیز از دیگر شاعرانی هستند که گویداتچی آثارشان را به زبان مادریاش ترجمه کرده است.[۶]
در سال ۱۹۷۸، گویداتچی برای مجموعهٔ شعری خود با عنوان «تهی و شکلها» (به ایتالیایی: Il vuoto e le forme) برندهٔ جایزهٔ ادبی بیلا پوزیا شد. او در سال ۱۹۸۶ به ایالات متحده آمریکا سفر کرد و در سال ۱۹۸۷ جایزهٔ کازرتا را برای مجموعهٔ کامل آثارش دریافت کرد. از جملهٔ دیگر جوایز ادبیای که گویداتچی در طول زندگیاش کسب کرد میتوان به این موارد اشاره کرد:جایزهٔ کاردوچّی (۱۹۵۷)؛ جایزهٔ چِپّو (۱۹۷۱)؛ جایزهٔ لِریچی (۱۹۷۲)؛ جایزهٔ گابّیچی (۱۹۷۴)؛ جایزهٔ سئانو (۱۹۷۶).[۷]
پاپاراتزی
کاربرد انگلیسی کلمهٔ پاپاراتزی به ترجمهٔ مارگریتا گویداتچی از کتاب سفرنامهٔ نویسندهٔ دورهٔ ویکتوریایی جورج گیسینگ با عنوان «در کنار دریای ایونی»، ۱۹۰۱ نسبت داده میشود. در کتاب گویداتچی با نام «در کرانههای ایونی»، ۱۹۵۷، شخصیتی به نام کوریولانو پاپاراتزو وجود دارد که صاحب یک رستوران است. نام این شخصیت بعدها توسط انیو فلایانو، فیلمنامهنویس فیلم فدریکو فلینی با عنوان زندگی شیرین انتخاب شد، که آن را از کتاب گویداتچی گرفته بود. تا اواخر دههٔ ۱۹۶۰، این واژه، معمولاً در قالب جمع ایتالیایی آن، یعنی paparazzi، وارد واژگان زبان انگلیسی شد و بهعنوان اصطلاحی عمومی برای عکاسان مزاحم و پیگیر چهرههای مشهور به کار رفت.[۸][۹]
زندگی شخصی
گویداتچی در سال ۱۹۴۹ با جامعهشناس لوکا پینّا ازدواج کرد. آن دو در سال ۱۹۵۷ به رم نقلمکان کردند. همسرش در سال ۱۹۷۷ درگذشت و گویداتچی تا زمان مرگ خود در سال ۱۹۹۲ در رم زندگی کرد.[۲]
منابع
- ↑ (به فرانسوی) Mort de Margherita Guidacci, Angèle Paoli
- 1 2 Encyclopedia of Italian literary studies: A-J, index, Volume 1 edited by Gaetana Marrone, Paolo Puppa, Luca Somigli
- ↑ Italian Women Writers Margherita Guidacci
- ↑ Rizzo, Patricia Thompson. Emily Dickinson and the "blue peninsula": Dickinson's reception in Italy The Emily Dickinson Journal - Volume 8, Number 1, Spring 1999, pp. 97-107
- ↑ T. S. Eliot Collection, 1905, 1917-1979 بایگانیشده در ۲۰۱۰-۰۶-۰۶ توسط Wayback Machine. Harry Ranson Humanities Research Center at the University of Texas at Austin
- ↑ Encyclopedia of Italian literary studies Margherita Guidacci; Biography; published essays, translations, poems
- ↑ An Encyclopedia of continental women writers, Volume 1; By Katharina M. Wilson
- ↑ Word Origins and History بایگانیشده در ۲۰۱۰-۱۲-۲۰ توسط Wayback Machine paparazzi
- ↑ The Hollywood Scandal Almanac, by Jerry Roberts, p. 120