لوئی-ژروم گویه

لوئی-ژروم گویه
زادهٔ	۲۷ فوریهٔ ۱۷۴۶ Semblançay, اندر-ا-لوآر، فرانسه
درگذشت	۲۹ مهٔ ۱۸۳۰ (۸۴ سال) اوبون، ول-دوآز، فرانسه
ملیت	فرانسه
امضاء

لوئی-ژروم گویه (فرانسوی: Louis-Jérôme Gohier‎; ۲۷ فوریهٔ ۱۷۴۶ – ۲۹ مهٔ ۱۸۳۰) سیاستمدار فرانسوی در دوران انقلاب فرانسه بود.

وی از سپتامبر تا نوامبر ۱۷۹۹ رئیس دیرکتوار فرانسه و از سال ۱۷۹۳ تا ۱۷۹۴ وزیر دادگستری فرانسه بوده است.

زمانی که بناپارت در اکتبر ۱۷۹۹ ناگهان از لشکرکشی مصر بازگشت، چندین بار تلاش کرد حمایت گوویه، که در آن زمان رئیس دیرکتوار (هیئت حکومت‌کنندگان فرانسه) بود، را برای طرح‌های سیاسی خود جلب کند. پس از کودتای ۱۸ برومر بناپارت (۹ نوامبر ۱۷۹۹)، گوویه از استعفا از مقام خود سر باز زد. او برای دیدار با بناپارت در کاخ تویلری درخواست ملاقات کرد تا جمهوری را نجات دهد، اما بازداشت و به کاخ لوکزامبورگ منتقل شد. دو روز بعد، پس از آزادی، به ملک شخصی خود در اوبون بازنشست شد.

در سال ۱۸۰۲، ناپلئون بناپارت، گوویه را به سمت کنسول‌جنرال در آمستردام (در جمهوری باتاو) منصوب کرد و پس از پیوستن پادشاهی هلند به امپراتوری فرانسه، پستی مشابه در ایالات متحده به او پیشنهاد شد. با این حال، وضعیت جسمانی گوویه اجازه نداد این مأموریت جدید را بپذیرد. او از آن پس بیش از بیست سال از بیماری‌های گوناگون رنج برد تا سرانجام در اوبون (۱۶ کیلومتری شمال پاریس) درگذشت. همسرش، که از دوستان نزدیک ژوزفین دو بوآرنه بود، در سال ۱۸۲۵ درگذشته بود و گوویه پس از مرگ، ثروت و نام خانوادگی خود را به «ملانی دِهرویلی هانمان» واگذار کرد.

گوویه در گورستان پرلاشز، در کنار همسرش به خاک سپرده شده است.

• This article incorporates text from a publication now in the public domain: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Gohier, Louis Jérôme". Encyclopædia Britannica (به انگلیسی) (11th ed.). Cambridge University Press.