له‌کردن

مرگ توسط خرد کردن یا فشار دادن روشی از اجرای مجازات است که در طول تاریخ استفاده شده و تکنیک‌های آن بسته به زمان و مکان بسیار متفاوت بوده است و معمولاً شامل قرار دادن وزنه‌های سنگین بر روی فرد با هدف کشتن او بوده است.

روش‌ها

خرد کردن توسط فیل

لوییس روسله این اجرای مجازات در هند مرکزی را در مجله Le Tour du Monde در سال ۱۸۶۸ توصیف کرد. یک روش رایج مرگ در جنوب و جنوب‌شرق آسیا به مدت بیش از ۴۰۰۰ سال، خرد کردن توسط فیل‌ها بوده است. ساسانیان، رومیان و کارتاژها نیز گاهی از این روش استفاده می‌کردند.

تاریخچه

در روم باستان

در افسانه‌های روم باستان، تارپیا یک دوشیزه وستال بود که شهر رم را به سابین‌ها فروخت به امید اینکه پاداشی از جواهرات دریافت کند. اما در عوض، او توسط خرد شدن کشته شد و جسدش از صخره تارپیان پرتاب شد که اکنون به نام او معروف است.[۱]

در آمریکای پیشا-کلمبیایی

گزارش‌هایی از خرد کردن در آمریکای پیشا-کلمبیایی نیز وجود دارد، به ویژه در امپراتوری آزتک.[۲][۳]

مغول‌ها

در فرهنگ مغولی، به دلیل اعتقادات دینی، گاهی اوقات این روش به عنوان روشی بهتر برای اعدام زندانیان بدون ریختن خون دیده می‌شد. روش اجرای آن بسته به شرایط متفاوت بود.[۴][۵]

در اروپا

در اروپا، از خردکردن به عنوان یکی از روش‌های شکنجه استفاده می‌شد که در اکثر موارد به مرگ می‌انجامید. در این روش، متهمی که از پاسخ دادن خودداری می‌کرد، تحت فشار قرار می‌گرفت تا سنگ‌های سنگین‌تر و سنگین‌تری بر روی سینه او گذاشته شود تا یا او پاسخ دهد یا با افزایش وزن سنگ‌ها، خفگی مرگبار رخ دهد.[۶]

منابع

  1. Sanders, H. (1904). Roman historical sources and institutions. Macmillan. pp. 1–47.
  2. Summerson, Henry (1983). "The Early Development of Peine Forte et Dure."
  3. Law, Litigants, and the Legal Profession: Papers Presented to the Fourth British Legal History Conference at the University of Birmingham 10–13 July 1979 ed E. W. Ives & A. H. Manchester, 116-125. Royal Historical Society Studies in History Series 36. London: Humanities Press.
  4. "How the Mongols Executed Enemies with No Blood Spilled…". 10 July 2018.
  5. "Dining with the Mongols — One of the Cruelest Ways to die". 27 November 2022.
  6. Sir Frederick Pollock and Frederic William Maitland, The History of English Law, v. 2, pp. 650–651 (Cambridge; 1968; شابک ۰−۵۲۱−۰۷۰۶۲−۷)