لغو

در فرهنگ اسلامی، لَغو به سخن بیهوده و باطل گفته می‌شود[۱] که مومنان از آن منع شده‌اند. در لغت، لغو به صدای پرندگان گفته می‌شود که بدون فکر از دهان آن‌ها خارج می‌شود؛ به همین دلیل سخنی بی‌فایده و بیهوده که براساس تفکر نباشد را لغو می‌گویند.[۲]

در قرآن

قرآن بهشت را خالی از لغو توصیف می‌کند:[۳]

لَا یَسْمَعُونَ فِیهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِیمًا
در آنجا نه بیهوده‌ای می‌شنوند و نه [سخنی] گناه‌آلود.[۴]

براساس توصیف قرآن، مومنان به کارهای لغو نمی‌پردازند و از کارهای لغو اعراض می‌کنند: «و چون بر لغو بگذرند با بزرگواری می‌گذرند.»[۵][۶]

مصادیق لغو

جعفر سبحانی افسانه‌های دروغین که هیچ‌گونه آموزندگی ندارند و کلام زشت را لغو می‌داند.[۷] ابن تیمیه سماع صوفیان را لغو می‌دانست.[۸] در بسیاری از روایات شیعه، موسیقی غنا از مصادیق لغو دانسته شده‌است. تفریحی که در میان انجام کار به منظور تجدید قوا انجام می‌گیرد لغو دانسته نشده‌است.[۹]

منابع

  1. ↑ Badawi, Elsaid M. ; Abdel Haleem, Muhammad. "ل/غ/و   l–gh–w." Dictionary of Qurʾanic Usage. Edited by: Elsaid M. Badawi, Muhammad Abdel Haleem. Brill Online, 2014. .
  2. ↑ سبحانی تبریزی، سیمای انسان کامل در قرآن، ۳۴۱-۳۴۵.
  3. ↑ سبحانی تبریزی، سیمای انسان کامل در قرآن، ۲۶۴.
  4. ↑ قرآن، واقعه، آیهٔ ۲۵، ترجمهٔ فولادوند.
  5. ↑ قرآن، فرقان، آیهٔ ۷۲، ترجمهٔ فولادوند.
  6. ↑ سبحانی تبریزی، سیمای انسان کامل در قرآن، ۳۴۱-۳۴۵.
  7. ↑ سبحانی تبریزی، سیمای انسان کامل در قرآن، ۳۴۱-۳۴۵.
  8. ↑ Leaman, Islamic Aesthetics: An Introduction, 119.
  9. ↑ مصباح‌یزدی، اخلاق و عرفان اسلامی، ۴–۹.
  • سبحانی تبریزی، جعفر (۱۳۷۷). سیمای انسان کامل در قرآن: تفسیر سوره فرقان. قم: دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم. دریافت‌شده در ۲۰۱۴-۱۲-۲۱.
  • مصباح‌یزدی، محمدتقی (۱۳۸۵). «اخلاق و عرفان اسلامی». معرفت (۱۰۷): ۴–۹. دریافت‌شده در ۲۰۱۴-۱۲-۲۱.
  • Leaman, O. (2004). Islamic Aesthetics: An Introduction. Edinburgh University Press Series (به انگلیسی). Edinburgh University Press. Retrieved 2014-12-20.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.