لا لونا (فیلم ۱۹۷۹)
«ماه» (که در ایالات متحده با نام «لونا» منتشر شد) فیلمی درام محصول سال ۱۹۷۹ به کارگردانی برناردو برتولوچی است که فیلمنامه آن را با همکاری برادرش جوزپه و همسرش کلر پپلو نوشتهاند. این فیلم دربارهٔ زندگی آشفته یک پسر نوجوان و رابطهاش با والدینش، از جمله رابطه نامشروع با مادر خواننده اپرایش است. جیل کلیبرگ، متیو بری، توماس میلیان، فرد گوین، ورونیکا لازار و آلیدا والی در این فیلم ایفای نقش میکنند.
«ماه» محصول مشترک ایتالیا و آمریکا بود و در ۲۹ اوت ۱۹۷۹ توسط کمپانی فاکس قرن بیستم اکران شد. این فیلم با واکنشهای متفاوتی از سوی منتقدان مواجه شد، هرچند بازی جیل کلیبرگ بهطور گسترده مورد تحسین قرار گرفت و نامزدی جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم درام را برای او به ارمغان آورد.
این فیلم به فرانکو آرکالی، همکار همیشگی برتولوچی، تقدیم شده است که در جریان پیشتولید بر اثر سرطان درگذشت.
طرح
جو پسر خواننده مشهور اپرا، کاترینا سیلوری، است. در حالی که او معتقد است که شوهر کاترینا، داگلاس وینتر، پدر بیولوژیکی اوست، حقیقت این است که جو توسط جوزپه، معشوق سابق کاترینا، که اکنون در ایتالیا زندگی میکند و به عنوان معلم مدرسه کار میکند، به دنیا آمده است. جو، دمدمی مزاج و لوس، به یک شخصیت پدری قوی نیاز دارد تا او را راهنمایی و تربیت کند، اما داگلاس گوشهگیر و تا حد زیادی نسبت به فرزندپروری بیتفاوت است. وقتی جو شاهد مرگ ناگهانی داگلاس در شهر نیویورک است، این اتفاق او را عصبانی و پریشان میکند. کاترینا که پس از مرگ داگلاس تمایلی به ماندن در منهتن ندارد، تصمیم میگیرد به همراه پسرش به ایتالیا نقل مکان کند. در آنجا، جو شروع به معاشرت با یک گروه خطرناک میکند و به هروئین معتاد میشود.
کاترینا دلشکسته است و امیدوار است پسرش را به سبک زندگی امنتر و سالمتری بازگرداند. او در بسیاری از موارد سعی میکند از نظر احساسی به جو نزدیکتر شود، به این امید که ارتباط بیشتر بر جذابیت مواد مخدر غلبه کند. او حتی با فروشنده مواد مخدر او تماس میگیرد تا از او در مورد وضعیتش ابراز همدردی کند. در یک مقطع، وقتی جو به شدت به دنبال راه چاره است، مادرش به او یک هندجاب میدهد تا موقتاً ذهنش را از مواد مخدر دور کند.
او که چاره دیگری نمیبیند، تصمیم میگیرد به محل زندگی اولیهشان، جایی که معشوق از هم جدا شدهاش زندگی میکند، برود، به این امید که نوعی پیوند پدرانه پسرش را درمان کند. در طول مسیر، تنشها، از جمله تنشهای جنسی، سفر را مختل و طولانی میکنند. سرانجام پسر را در خانه جوزپه پیاده میکنند، اما جو به جای اینکه به پدرش بگوید که پسرش است، میگوید که دوست پسرش است و پسرش پس از آشفتگیهای مادامالعمر به دلیل فقدان پدر بیولوژیکیاش، دچار اوردوز هروئین شده است. با رسیدن به نوعی آرامش برای پسر، او به نزد مادرش برمیگردد که در حال آماده شدن برای یک اپرا است. آنها در حالی که یکدیگر را در آغوش میگیرند، عشق خود را به یکدیگر دوباره تأیید میکنند و پسر و پدرش که برای تماشای اجرا آمدهاند و اکنون هویت واقعی جو را به عنوان فرزندش میشناسند، با هم صدای کاترینا را میشنوند که در بهترین حالت خود میخواند.
پذیرش
راجر ایبرت، منتقد سینما، در نقد دو ستاره خود دربارهٔ برتولوچی نوشت: «او یک سریال آبکی و یک تاریخچه فرویدی (دشمنان سنتی در حالت طبیعی خود) دارد و آنها را مجبور به رابطه جنسی میکند.»[۱]
در نشریه نقد کتاب لندن، آنجلا کارتر دربارهٔ بازی جیل کلیبرگ نوشت: «جیل کلیبرگ با استفاده از تمام توان خود فرصت همکاری با یک کارگردان بزرگ اروپایی را غنیمت شمرد و بازی جسورانهای ارائه داد: او مانند نیروی زندگی در وجود خود است.»[۲]
در یادداشتی به تاریخ ۷ سپتامبر ۱۹۷۹، آندری تارکوفسکی، کارگردان روس، در دفتر خاطرات خود نوشت: «فیلم «ماه» اثر برتولوچی را دیدم. مزخرفاتی هیولاوار، بیارزش و مبتذل.»
این فیلم در سال ۱۹۸۰ توسط عبدالا بوکارم، سرلشکر وقت پلیس گوایاکیل، برای مدت کوتاهی در اکوادور ممنوع شد. بوکارم تمام سینماهایی را که این فیلم را نمایش میدادند، تعطیل کرد. با این حال، این فیلم سالها بعد بدون هیچ گونه واکنشی از تلویزیون ملی پخش شد.[۳]
منابع
- ↑ "Luna 1979". Roger Ebert reviews. Retrieved 28 September 2014.
- ↑ Carter, Angela (6 March 1980). "Angela Carter responds to Bertoucci's La Luna". London Review of Books. 02 (4). Retrieved 28 September 2014.
- ↑ "El auge y caída del 'porno chic' en Guayaquil". El Comercio (به اسپانیایی). Retrieved 2018-11-15.