قوانین درگیری
قوانین درگیری (انگلیسی: Rules of engagement) یا قواعد درگیری قوانین، قواعد یا دستورالعملهای داخلی هستند که به نیروهای نظامی (از جمله افراد) داده میشود و شرایط، اوضاع و احوال، درجه و نحوه استفاده از زور، اعمال قدرت یا اقداماتی که ممکن است تحریکآمیز تلقی شوند را تعریف میکنند.[۱]
این قوانین، مجوز و یا محدودیتهایی را در مورد استفاده از زور و بهکارگیری قابلیتهای خاص، از جمله موارد دیگر، ارائه میدهند. در برخی از کشورها، قواعد درگیری بیانشده، نقش راهنما را برای نیروهای نظامی دارند، در حالی که در سایر کشورها، قواعد درگیری، فرماندهی قانونی را تشکیل میدهند. قواعد درگیری معمولاً نحوه دستیابی به نتیجه را تعیین نمیکنند، بلکه نشان میدهند که چه اقداماتی ممکن است غیرقابل قبول باشند.[۲]
در حالی که قواعد درگیری در عملیات داخلی و بینالمللی توسط برخی از ارتشها استفاده میشود، قواعد درگیری برای عملیات داخلی در ایالات متحده استفاده نمیشود. در عوض، استفاده از زور توسط نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا در چنین موقعیتهایی توسط قواعد استفاده از زور اداره میشود.
شرح مختصری از قواعد درگیری ممکن است برای همه پرسنل صادر شود. این سند که معمولاً به عنوان "کارت ROE" شناخته میشود، خلاصهای از قوانین درگیری را که استفاده از زور را برای یک مأموریت خاص تنظیم میکند، در اختیار سرباز قرار میدهد.[۳]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Ashley J. Roach, “Rules of Engagement”, in Readings on International Law from the Naval War College Review, 1978-1994, edited by John Norton Moore and Robert F. Turner, Newport, Naval War College, 1995 (International Law Studies, 68), p. 479. See also in Naval War College Review, vol. 36., n. 1, January-February 1983, p. 46-55.
- ↑ Hayashi, Nobuo, ed. (2023). "National Military Manuals on the Law of Armed Conflict". National Military Manuals on the Law of Armed Conflict (3): 22–51.
- ↑ Cole, Drew, McLaughlin, Manageress, San Remo Rules of Engagement Handbook (San Remo: International Institute for Humanitarian Law, 2009)p.71
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Rules of engagement». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۳۱ اوت ۲۰۲۵.