فیوچر (رپر)

فیوچر
فیوچر در سال ۲۰۱۹
نام هنگام تولدنوادیوس دیمان ویلبرن[۱]
زادهٔ۲۰ نوامبر ۱۹۸۳ ‏(۴۲ سال)
آتلانتا، ایالات متحده
دیگر نام‌ها
  • میت‌هد[۲]
  • فیوچر هندریکس[۳]
  • پلوتو[۴]
تحصیلاتدبیرستان کلمبیا
پیشه‌ها
  • رپر
  • خواننده
  • ترانه‌سرا
  • تهیه‌کنندهٔ موسیقی
سال‌های فعالیت۲۰۰۳–اکنون
شریک زندگیسی‌یرا (۲۰۱۳–۲۰۱۴؛ نامزد سابق)
فرزندان≥۷
خویشاوندانریکو وید (خویشاوند)[۵]
پیشه موسیقی
ژانر
ناشر(ان)
عضو پیشینِدانگون فمیلی
وبگاه

نِیوادیوس دیمون ویلبرن (به انگلیسی: Nayvadius DeMun Wilburn) (زادهٔ ۲۰ نوامبر ۱۹۸۳) که بیشتر با نام هنری فیوچر (به انگلیسی: Future) شناخته می‌شود، خواننده رپ، خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا است. او به عنوان یکی از پیشگامان و تأثیرگذارترین چهره‌های سبک موسیقی ترپ در دهه ۲۰۱۰ شناخته می‌شود.[۸]

فیوچر به خاطر استفاده نوآورانه از ملودی و اوتو-تون در آثارش شهرت دارد و توانسته است این سبک را به جریان اصلی موسیقی هیپ هاپ وارد کند. فیوچر فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان عضوی از گروه موسیقی دانجن فمیلی (Dungeon Family) در آتلانتا آغاز کرد، جایی که نام هنری «فیوچر» (آینده) را برای خود برگزید.[۹] او پس از انتشار مجموعه‌ای از میکستیپ‌های موفق بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱، با کمپانی‌های اپیک رکوردز و A1 رکوردینگز قرارداد امضا کرد و اولین آلبوم استودیویی خود با نام پلوتو (Pluto) را در سال ۲۰۱۲ منتشر کرد که با استقبال منتقدان و مخاطبان روبرو شد.[۱۰]

سال‌های آغازین و خانواده

نِیوادیوس دیمون ویلبرن در ۲۰ نوامبر ۱۹۸۳ در آتلانTA، جورجیا متولد شد.[۱۱] او در دبیرستان کلمبیا در دیکیتور تحصیل کرد. در دوران نوجوانی، به عنوان عضوی از گروه موسیقی و هنری دانجن فمیلی فعالیت خود را آغاز کرد. پسرخاله او، ریکو وید، که تهیه‌کننده موسیقی در این گروه بود، الهام‌بخش اصلی او برای ورود به دنیای موسیقی و بهبود مهارت‌های ترانه‌سرایی‌اش محسوب می‌شود. وید بود که او را تشویق کرد تا به طور جدی به موسیقی رپ به عنوان یک حرفه نگاه کند.[۱۲] نام هنری «فیوچر» نیز توسط دیگر اعضای گروه به او داده شد و از آن پس به عنوان هویت هنری او باقی ماند.[۱۳]

حرفه موسیقی

۲۰۱۰–۲۰۱۴: میکستیپ‌ها و آلبوم پلوتو

فیوچر فعالیت جدی خود را با انتشار چندین میکستیپ بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱ آغاز کرد. میکستیپ‌هایی مانند 1000، Dirty Sprite و True Story توجهات زیادی را در صحنه موسیقی زیرزمینی آتلانTA به خود جلب کردند.[۱۴] در همین دوران بود که او با گوچی مِین همکاری کرد و میکستیپ مشترک Free Bricks را منتشر نمود. موفقیت این آثار منجر به امضای قرارداد با کمپانی بزرگ اپیک رکوردز در سپتامبر ۲۰۱۱ شد.[۱۵] پس از امضای قرارداد، فیوچر میکستیپ موفق Astronaut Status را در سال ۲۰۱۲ منتشر کرد و سرانجام اولین آلبوم استودیویی خود به نام پلوتو (Pluto) را در آوریل همان سال عرضه نمود. این آلبوم شامل تک‌آهنگ‌های موفقی مانند "Magic" با همکاری تی.آی.، "Same Damn Time" و "Turn On the Lights" بود. آهنگ "Turn On the Lights" به یکی از بزرگترین موفقیت‌های تجاری او تبدیل شد و در جدول بیلبورد هات ۱۰۰ به جایگاه ۵۰ رسید.[۱۶] در نوامبر ۲۰۱۲، نسخه جدیدی از این آلبوم با نام Pluto 3D منتشر شد که شامل ۳ آهنگ جدید و ۲ ریمیکس بود.[۱۷] دومین آلبوم استودیویی او با نام Honest در آوریل ۲۰۱۴ منتشر شد. این آلبوم شامل همکاری با هنرمندان بزرگی چون دریک، فارل ویلیامز، کانیه وست و آندره ۳۰۰۰ بود. اگرچه این آلبوم نتوانست موفقیت تجاری آلبوم قبلی را تکرار کند، اما توانست نقدهای مثبتی دریافت کند و جایگاه فیوチャー را به عنوان یک هنرمند خلاق تثبیت نماید.[۱۸]

۲۰۱۵–۲۰۱۶: موفقیت تجاری با DS2 و What a Time to Be Alive

دوره بین ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ نقطه عطفی در فعالیت حرفه‌ای فیوچر بود. او با انتشار سه میکستیپ پیاپی به نام‌های Monster (۲۰۱۴)، Beast Mode (۲۰۱۵) و 56 Nights (۲۰۱۵) به ریشه‌های تاریک‌تر و خشن‌تر سبک ترپ بازگشت و تحسین گسترده منتقدان را برانگیخت.[۱۹] این سه پروژه توانستند محبوبیت او را به شدت افزایش دهند. در ژوئیه ۲۰۱۵، سومین آلبوم استودیویی او، DS2 (مخفف Dirty Sprite 2) منتشر شد و به اولین آلبوم او تبدیل شد که در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت.[۲۰] این آلبوم با فروش ۱۴۷٬۰۰۰ نسخه در هفته اول، موفقیت بزرگی برای او رقم زد. چندی بعد در سپتامبر ۲۰۱۵، او با همکاری دریک، میکستیپ مشترک What a Time to Be Alive را منتشر کرد که این اثر نیز مستقیماً به رتبه اول جدول بیلبورد ۲۰۰ رسید و فیوچر را به اولین رپری تبدیل کرد که در یک سال دو آلبوم شماره یک متفاوت در ایالات متحده آمریکا دارد.[۲۱] او این روند موفقیت‌آمیز را در سال ۲۰۱۶ با انتشار میکستیپ Purple Reign و چهارمین آلبوم استودیویی‌اش، Evol، ادامه داد. Evol نیز در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت و فیوچر توانست رکورد خود را برای داشتن سه آلبوم شماره یک در کمتر از هفت ماه تکرار کند.[۲۲]

۲۰۱۷–اکنون: آلبوم‌های Future و Hndrxx و پروژه‌های بعدی

در فوریه ۲۰۱۷، فیوچر با یک حرکت بی‌سابقه، دو آلبوم استودیویی به نام‌های Future و Hndrxx را با فاصله یک هفته از یکدیگر منتشر کرد. هر دو آلبوم به ترتیب در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفتند و فیوچر به اولین هنرمند در تاریخ تبدیل شد که دو آلبوم متفاوت را در دو هفته متوالی در رتبه اول جدول قرار می‌دهد.[۲۳] آلبوم Future بیشتر حال و هوای ترپ داشت، در حالی که Hndrxx جنبه‌های بیشتری از سبک آراندبی و پاپ را به نمایش می‌گذاشت. تک‌آهنگ "Mask Off" از آلبوم Future به یکی از بزرگترین موفقیت‌های جهانی او تبدیل شد و در بسیاری از کشورها گواهی پلاتین دریافت کرد.[۲۴] در سال‌های بعد، فیوچر به انتشار پروژه‌های موفق ادامه داد. هفتمین آلبوم او، The Wizrd، در سال ۲۰۱۹ منتشر شد و ششمین آلبوم شماره یک او در ایالات متحده لقب گرفت.[۲۵] در سال ۲۰۲۰، آلبوم High Off Life را منتشر کرد که تک‌آهنگ موفق "Life Is Good" با همکاری دریک را در خود جای داده بود. این آهنگ به یکی از پربازدیدترین آثار هر دو هنرمند تبدیل شد.[۲۶] نهمین آلبوم استودیویی او با نام I Never Liked You در سال ۲۰۲۲ منتشر شد و به صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ رسید. تک‌آهنگ اصلی این آلبوم، "Wait for U" با حضور دریک و تمز، اولین آهنگ فیوچر بود که به رتبه اول جدول بیلبورد هات ۱۰۰ دست یافت و جایزه گرمی بهترین اجرای رپ ملودیک را برای او به ارمغان آورد.[۲۷]

سبک هنری و تأثیرگذاری

فیوچر به خاطر سبک آوازی منحصر به فرد خود که ترکیبی از رپ و خوانندگی با استفاده سنگین از اوتو-تون است، شناخته می‌شود. صدای او اغلب به صورت "ملودیک و در عین حال نامفهوم" توصیف شده است که توانسته احساسات خام و پیچیده‌ای مانند درد، غم و تکبر را به مخاطب منتقل کند.[۲۸] محتوای اشعار او عمدتاً حول محور موضوعاتی چون ثروت، مواد مخدر، روابط عاشقانه پیچیده و تجربیات شخصی‌اش می‌چرخد. او به عنوان یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های نسل خود در موسیقی هیپ هاپ شناخته می‌شود. بسیاری از هنرمندان نسل جدید، سبک خواندن ملودیک و استفاده از اوتو-تون را از او الهام گرفته‌اند. نشریاتی مانند جی‌کیو و رولینگ استون او را یکی از مهم‌ترین رپرهای دهه ۲۰۱۰ و حتی "بهترین رپر زنده" نامیده‌اند.[۲۹] تأثیر او بر زیرشاخه‌هایی مانند "mumble rap" نیز غیرقابل انکار است، هرچند خود او این اصطلاح را برای سبک خود قبول ندارد.[۳۰]

زندگی شخصی

فیوچر پدر هشت فرزند از هشت زن مختلف است.[۳۱] یکی از مشهورترین روابط او با خواننده سی‌یرا بود که در سال ۲۰۱۳ با او نامزد کرد. این دو صاحب یک پسر به نام فیوچر زاهیر ویلبرن شدند، اما در سال ۲۰۱۴ از یکدیگر جدا شدند. جدایی آن‌ها با حواشی و درگیری‌های حقوقی بر سر حضانت فرزندشان همراه بود.[۳۲] او همچنین مالک لیبل موسیقی خود به نام فری‌بندز (Freebandz) است که از طریق آن هنرمندان جوانی را به دنیای موسیقی معرفی کرده است.[۳۳]

آلبوم‌شناسی

آلبوم‌های استودیویی

  • Pluto (۲۰۱۲)
  • Honest (۲۰۱۴)
  • DS2 (۲۰۱۵)
  • Evol (۲۰۱۶)
  • Future (۲۰۱۷)
  • Hndrxx (۲۰۱۷)
  • The Wizrd (۲۰۱۹)
  • High Off Life (۲۰۲۰)
  • I Never Liked You (۲۰۲۲)

آلبوم‌های مشترک

جوایز و نامزدی‌ها

فیوچر در طول فعالیت حرفه‌ای خود جوایز متعددی دریافت کرده است. او برنده دو جایزه گرمی شده است: یکی برای بهترین اجرای رپ برای آهنگ "King's Dead" (به همراه کندریک لامار، جی راک و جیمز بلیک) در سال ۲۰۱۹ و دیگری برای بهترین اجرای رپ ملودیک برای آهنگ "Wait for U" در سال ۲۰۲۳.[۳۴] او همچنین برنده جوایزی از جمله BET Awards و BET Hip Hop Awards شده است.

منابع

  1. ↑ "Nayvadius Wilburn Mugshot".
  2. ↑ Weingarten, Christopher R. (April 15, 2014). "Future: How Hip-Hop's Paranoid Android Became a Robocroon Superstar". Rolling Stone. Archived from the original on January 8, 2019. Retrieved January 7, 2019.
  3. ↑ Garvey, Meaghan. "Future's Reign". MTV. Archived from the original on January 12, 2019. Retrieved January 8, 2019.
  4. ↑ Johnson, Cherise (February 29, 2016). "Big Gipp Details Future's Dungeon Family Background; Rapper Was Known As Meathead". HipHopDX. Archived from the original on May 5, 2016. Retrieved May 18, 2016.
  5. ↑ Johnson, Billy Jr. (April 23, 2014). "Future Thanks Rico Wade". Rolling Stone. Archived from the original on January 8, 2019. Retrieved January 7, 2019.
  6. ↑ "Maybe This Is Why Modern Mumble Rap Exists..." HipHopDX (به انگلیسی). February 25, 2017. Archived from the original on September 19, 2018. Retrieved September 19, 2018.
  7. ↑ Harold, Oscar. "Review: 'Mumble Rap' is a poor label for new Hip-Hop". The Cardinal Times. Archived from the original on August 7, 2018. Retrieved September 19, 2018.
  8. ↑ https://www.gq.com/story/future-is-the-best-rapper-alive
  9. ↑ Thompson، Robert (۲۰۱۰-۰۳-۲۴). «Noel Gallagher Describes On-Stage Attack». Billboard (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۹-۱۴.
  10. ↑ https://www.complex.com/music/a/andrew-martin/review-futures-pluto-is-a-splendid-debut-album
  11. ↑ "Artist Search for "future"". AllMusic (به انگلیسی). Retrieved 2025-09-14.
  12. ↑ https://www.spin.com/2011/11/future-talks-dungeon-family-pluto-and-stripper-anthems/
  13. ↑ https://www.latimes.com/entertainment/music/la-et-ms-future-honest-album-20140419-story.html
  14. ↑ https://www.thefader.com/2011/09/14/future-the-making-of-a-rap-star
  15. ↑ https://www.xxlmag.com/future-signs-epic-records/
  16. ↑ https://www.billboard.com/artist/future/chart-history/hsi/
  17. ↑ https://pitchfork.com/reviews/albums/17349-pluto-3d/
  18. ↑ https://www.rollingstone.com/music/music-album-reviews/honest-187515/
  19. ↑ "Young Ejecta – "Into Your Heart" Video". Stereogum (به انگلیسی). 2015-07-16. Retrieved 2025-09-16.
  20. ↑ https://www.billboard.com/music/rb-hip-hop/future-earns-first-no-1-album-billboard-200-chart-6644265/
  21. ↑ https://www.forbes.com/sites/hughmcintyre/2015/09/28/drake-and-futures-new-album-debuts-at-number-one/
  22. ↑ https://www.billboard.com/music/rb-hip-hop/future-scores-third-no-1-album-billboard-200-chart-evol-6877073/
  23. ↑ https://www.billboard.com/music/rb-hip-hop/future-makes-history-back-to-back-no-1-debuts-billboard-200-chart-hndrxx-7711475/
  24. ↑ «Gold & Platinum». RIAA (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۹-۱۶.
  25. ↑ Rowley، Glenn (۲۰۱۹-۰۱-۲۸). «Taylor Swift Takes Fans Inside Her Trailer on 'Cats' Set: See the Photos». Billboard (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۹-۱۶.
  26. ↑ Legaspi، Althea (۲۰۲۰-۰۱-۱۰). «Future, Drake Showcase 'Life is Good' Working Odd Jobs in New Video». Rolling Stone (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۹-۱۶.
  27. ↑ https://www.grammy.com/news/future-wins-best-melodic-rap-performance-for-wait-for-u-2023-grammys
  28. ↑ https://pitchfork.com/features/article/9790-something-in-the-way-he-sings-a-brief-history-of-futures-vocal-style/
  29. ↑ https://www.gq.com/story/future-is-the-best-rapper-alive
  30. ↑ https://www.complex.com/music/a/shawn-setaro/future-doesnt-like-the-term-mumble-rap
  31. ↑ https://people.com/parents/all-about-future-kids/
  32. ↑ https://www.eonline.com/news/765045/ciara-and-future-s-custody-battle-ends-singer-drops-defamation-lawsuit
  33. ↑ https://www.billboard.com/pro/future-freebandz-publishing-deal-influence-media/
  34. ↑ https://www.grammy.com/artists/future/18118
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.