فردریش یولی
فردریش یولی | |
|---|---|
 | |
| زادهٔ | ۲۴ نوامبر ۱۸۴۴ |
| درگذشت | ۴ ژانویهٔ ۱۹۰۴ (۵۹ سال) |
| آرامگاه | گورستان شمارهٔ ۳ کلیسای اورشلیم در کرویتسبرگ |
| ملیت | آلمانی |
فردریش یولی (آلمانی: Friedrich Jolly؛ ۲۴ نوامبر ۱۸۴۴ – ۴ ژانویهٔ ۱۹۰۴) روانپزشک، متخصص اعصاب و استاد دانشگاه اهل آلمان بود. وی فرزند فیزیکدان آلمانی فیلیپ فون یولی بود.
او دانشاموختهٔ رشتهٔ پزشکی در دانشگاه گوتینگن و دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ بود. او در سال ۱۸۷۳ به ریاست کلینیک روانپزشکی استراسبورگ منسوب و جانشین ریشارد فون کرافت-ابینگ شد. وی در سال ۱۸۹۰ جانشین کارل فریدریش اتو وستفال در بیمارستان شاریته و رئیس بخش عصبروانپزشکی این مرکز آموزشی-درمانی شد.
شهرت او به واسطهٔ پژوهشهای پیشگامانهاش در زمینهٔ میاستنی گراویس و جنبههای الکتروفیزیولوژیک خستگی ناشی از این بیماری است.
او نویسنده رسالهای تأثیرگذار درباره هیپوکندریا (خودبیمارانگاری) بود که در کتاب «راهنمای آسیبشناسی و درمان اختصاصی» اثر هوگو ویلهلم فون تسیمسن منتشر شد.[۱] اثر او با عنوان «بررسیهایی درباره مقاومت الکتریکی بدن انسان» (۱۸۸۴) پایهای اساسی برای مطالعه تشخیصهای الکتریکی به شمار میرود.[۲]
منابع
- ↑ Friedrich Jolly - bibliography at Whonamedit?
- ↑ NDB/ADB Deutsche Biographie بایگانیشده در ۲۰۱۶-۰۶-۰۳ توسط Wayback Machine
