عملیات‌های تلافی‌جویانه

عملیات‌های تلافی‌جویانه
بخشی از شورش فدائیان فلسطین (در خلال درگیری اسرائیل و اعراب)

حمله اسرائیل به ایستگاه پلیس قلقیلیه در اکتبر ۱۹۵۶
تاریخدهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰
موقعیت
نتایج بی‌نتیجه
طرف‌های درگیر
 اسرائیل

 تحت‌الحمایه سراسری فلسطین

پشتیبانی شده توسط:
مصر پادشاهی مصر (۱۹۵۰–۱۹۵۳)
 مصر (۱۹۵۳–۱۹۵۸)
جمهوری متحد عربی (۱۹۵۸–۱۹۷۰)
اردن اردن
سوریه جمهوری دوم سوریه
فرماندهان و رهبران
فهرست رئیس‌جمهورهای اسرائیل
حییم وایزمن (۱۹۴۸–۱۹۵۲)
یوسف اسپرینزاک (۱۹۵۲)
اسحاق بن زوی (۱۹۵۲–۱۹۶۳)
کادیش لوز (۱۹۶۳)
زالمان شائزیر (۱۹۶۳–۱۹۷۰)
داوید بن گوریون (۱۹۴۸–۱۹۵۴, ۱۹۵۵–۱۹۶۳)
موشه شارت (۱۹۵۴–۱۹۵۵)
لوی اشکول (۱۹۶۳–۱۹۶۹)
جمال عبدالناصر
رئیس‌جمهور مصر (۱۹۵۶–۱۹۷۰)
حافظ اسد
رئیس‌جمهور سوریه (۱۹۷۱–۲۰۰۰)
ملک حسین
پادشاه اردن (۱۹۵۲–۱۹۹۹)
تلفات و خسارات
۴۰۰–۹۶۷ نظامی و غیرنظامی در این دوره بر اثر حملات فدائیان کشته شدند (۱۹۵۱–۵۵)[۱][۲] ۲٬۷۰۰–۵٬۰۰۰ غیرنظامیان و سربازانی که در عملیات تلافی‌جویانه کشته شدند (۱۹۵۱–۵۵)[۳]

عملیات‌های تلافی‌جویانه (انگلیسی: Reprisal operations) یا عملیات‌های انتقام‌جویانه حملاتی بودند که توسط نیروهای دفاعی اسرائیل در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در پاسخ به حملات مکرر فدائیان فلسطین انجام شد که طی آن شبه‌نظامیان مسلح عرب از سوریه، مصر و اردن به اسرائیل نفوذ می‌کردند تا به غیرنظامیان و سربازان اسرائیلی حمله کنند. بیشتر عملیات‌های تلافی‌جویانه پس از حملاتی انجام شد که منجر به تلفات اسرائیلی‌ها گردید.

هدف این عملیات - از دیدگاه مقامات اسرائیلی - ایجاد بازدارندگی و جلوگیری از حملات آینده بود. دو عامل دیگر در پشت این حملات، بازگرداندن روحیه عمومی و آموزش واحدهای تازه تشکیل شده ارتش اسرائیل بود. تعدادی از این عملیات‌ها شامل حمله به روستاها و غیرنظامیان فلسطینی در کرانه باختری، از جمله کشتار قبیه در سال ۱۹۵۳ بود.

جستارهای وابسته

منابع

  1. "Map of Fedayeen Raids 1951–1956". آژانس یهود. Archived from the original on 23 June 2009.
  2. Martin Gilbert (2005). The Routledge Atlas of the Arab-Israeli Conflict. Routledge. p. 58. ISBN 978-0-415-35901-6.
  3. Benvenisti, 412–416

پیوند به بیرون