عبدالله بن حسن

عبدالله بن حسن بن علی (عربی: عبد الله بن الحسن بن علي بن أبي طالب) از فرزندان حسن بن علی بود که به همراه عمویش حسین بن علی و اندکی پیش از او در جنگ کربلا کشته شد که در زیارت ناحیه مقدسه نامش ذکر شده است. منابع شیعه، حَرمله بن کاهل اسدی را قاتل او معرفی کرده‌اند.^[۱]

طبق باور شیعیان، عبدالله بن حسن در زمان کشته شدن در نبرد کربلا ۱۱ سال داشت. در آخرین لحظات زندگی حسین بن علی، بحر بن کعب تیمی می‌خواست به او ضربه بزند که عبدالله از خیمه‌ها بیرون دوید. او سر راه حسین ایستاد و فریاد زد: «ای پسر زن فاسد! آیا می‌خواهی عمویم را بزنی؟» عبدالله، حسین را از ضربه شمشیر محافظت کرد، که در نتیجه دستش قطع شد و آویزان شد. عبدالله فریاد زد: «ای عمویم». حسین برادرزاده‌اش را گرفت، او را به سینه خود چسباند و گفت: «ای پسر برادرم! بر آنچه متحمل شده‌ای صبر کن و آن را نیکو بشمار، زیرا خداوند تو را به دیدار پدران نیکوکارت خواهد رساند.» در این هنگام حرمله بن کاهل تیری به سوی عبدالله پرتاب کرد و او را در آغوش عمویش کشت.^[۲]