شولامیت آلونی

شولامیت آلونی
שולמית אלוני‎
سِمَت‌های وزارت
۱۹۹۲–۱۹۹۳وزارت آموزش اسرائیل
۱۹۹۳وزیر سیار
۱۹۹۳–۱۹۹۶وزیر ارتباطات
۱۹۹۳–۱۹۹۶وزیر علوم، فرهنگ و ورزش اسرائیل
فراکسیون نمایندگی‌شده در کْنِسِت
۱۹۶۵–۱۹۶۷حزب همسویی و اتحاد
۱۹۶۷–۱۹۶۸حزب کار اسرائیل
۱۹۶۸–۱۹۶۹حزب همسویی و اتحاد
۱۹۷۴–۱۹۷۵حزب راتس
۱۹۷۵–۱۹۷۶یعاد – جنبش حقوق مدنی
۱۹۷۶–۱۹۸۱حزب راتس
۱۹۸۱–۱۹۸۴حزب همسویی و اتحاد
۱۹۸۴–۱۹۹۲حزب راتس
۱۹۹۲–۱۹۹۶میرتس
اطلاعات شخصی
زاده
شولامیت آدلر

۲۷ دسامبر ۱۹۲۷
ووتس‌واوک، جمهوری دوم لهستان
درگذشته۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۴ (۸۶ سال)
کفر شمریاهو، اسرائیل
ملیتاسرائیلی
همسر(ان)روون آلونی
فرزندان۳
محل تحصیلدانشگاه عبری اورشلیم، کارشناسی حقوق | کالج آموزش دیوید یلین، بی‌ای

شولامیت آلونی (عبری: שולמית אלוני‎؛ ‏انگلیسی: Shulamit Aloni؛ ‏ ۲۷ دسامبر ۱۹۲۷ – ۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۴)[۱] سیاستمدار اهل اسرائیل بود. او بنیان‌گذار حزب راتس در اسرائیل بود و از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰ رهبر حزب میرتس، رهبر اپوزیسیون و همچنین از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳ وزیر آموزش و پرورش اسرائیل بود. او در سال ۲۰۰۰ بابت خدمات سیاسی-اجتماعی‌اش جایزه اسرائیل را از آن خود کرد.

زندگی‌نامه

اوایل زندگی

شولامیت آدلر در جمهوری دوم لهستان به دنیا آمد.[۲] مادرش خیاط و پدرش نجار بودند که هر دو از خانواده‌های خاخام‌های لهستانی بودند. خانواده در کودکی به فلسطین تحت قیمومت بریتانیا مهاجرت کردند و آلونی در تل‌آویو بزرگ شد. او در طول جنگ جهانی دوم در حالی که والدینش در نیروی زمینی بریتانیا خدمت می‌کردند، به مدرسه شبانه‌روزی فرستاده شد. او در جوانی عضو جنبش جوانان سوسیالیست هاشومر هتزائیر و پالماخ بود. در طول جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، او در مبارزات نظامی برای شهر قدیم اورشلیم شرکت داشت و توسط نیروهای اردن دستگیر شد.[۳] پس از تأسیس دولت اسرائیل، او با کودکان پناهنده کار کرد و به تأسیس مدرسه‌ای برای کودکان مهاجر همت گماشت. او در حین تحصیل در رشته حقوق در مدرسه‌ای هم تدریس می‌کرد.[۴] پس از ازدواج در سال ۱۹۵۲ با روون آلونی، بنیان‌گذار اداره اراضی اسرائیل، او به کفر شمریاهو نقل مکان کرد.

آلونی در سال ۱۹۵۹ به ماپای پیوست. او همچنین به عنوان وکیل فعالیت می‌کرد، یک برنامه رادیویی به نام پس از ساعات کاری را میزبانی می‌کرد که به مردم عادی اسرائیل مشاوره حقوقی می‌داد و ستون‌هایی برای روزنامه یدیعوت اخرونوت و هفته نامه لائیشا می‌نوشت.[۵][۶]

زندگی سیاسی

آلونی در کْنِسِت در سال ۱۹۶۵.

آلونی در سال ۱۹۶۵ در فهرست حزب همسویی و اتحاد، ائتلافی از «ماپایی» و «احدوت هعفودا»، به کْنِسِت پیوست و متعاقباً شورای مصرف‌کنندگان اسرائیل را تأسیس کرد که به مدت چهار سال ریاست آن را بر عهده داشت. او در سال ۱۹۷۳ از حزب همسویی و اتحاد خارج شد و جنبش حقوق شهروندی را تأسیس کرد که به «راتس» معروف شد. این حزب از اصلاحات انتخاباتی، جدایی دین از دولت و حقوق بشر حمایت می‌کرد و در انتخابات ۱۹۷۳ کْنِسِت سه کرسی به دست آورد. راتس در ابتدا با آلونی به عنوان وزیر وزیر سیار به دولت تحت رهبری حزب همسویی و اتحاد پیوست، اما آلونی در اعتراض به انتصاب اسحاق رافائل به عنوان وزیر ادیان، بلافاصله استعفا داد. «راتس» برای مدت کوتاهی با پیوستن نمایندهٔ مستقل آریه الیاف به جنبش حقوق مدنی یعاد مبدل شد، اما بلافاصله پس از آن به وضعیت سابق خود بازگشت.

آلونی در طول دهه ۱۹۷۰ تلاش کرد تا گفت و گوی مداوم با فلسطینیان را به امید دستیابی به یک راه حل صلح پایدار آغاز کند. در طول جنگ ۱۹۸۲ لبنان، او مرکز بین‌المللی صلح در خاورمیانه را تأسیس کرد. در آستانه انتخابات ۱۹۸۴، راتس با صلح اکنون و «اردوگاه چپ اسرائیل» (معروف به شِلی) متحد شد تا تعداد نمایندگان خود را در کْنِسِت به ۵ کرسی افزایش دهد. در سال ۱۹۹۲، او راتس را به اتحاد با شینویی و ماپام هدایت کرد تا حزب جدید میرتس را تشکیل دهد[۷] که تحت رهبری او در انتخابات آن سال ۱۲ کرسی به دست آورد. آلونی در زمان اسحاق رابین وزیر آموزش و پرورش شد اما پس از یک سال به دلیل اظهارات صریح خود در مورد مسائل مذهبی مجبور به استعفا گردید. او همچنین به عنوان وزیر آموزش و پرورش، از تورهای سازمان‌دهی شده دانش‌آموزان دبیرستانی اسرائیلی به اردوگاه‌های کار اجباری هولوکاست انتقاد کرد، به این دلیل که چنین بازدیدهایی جوانان اسرائیلی را به بیگانه‌هراسی‌های متجاوز و ملی‌گرا تبدیل می‌کند و مدعی شد که دانش‌آموزان «با پرچم‌های افراشته راهپیمایی می‌کنند، گویی برای فتح لهستان آمده‌اند».[۸] او کمی بعد مجدداً به عنوان وزیر ارتباطات و علوم و فرهنگ منصوب شد.

پس از امضای توافق‌نامهٔ اسلو در سال ۱۹۹۳، آلونی احساسات خود را چنین ابراز کرد که این توافق‌ها نقطه عطف مثبتی در مقیاس تاریخی هستند: «احساس می‌کنم در ۲۹ نوامبر [تاریخ طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین] هستیم؛ ما آن زمان نمی‌دانستیم به سمت چه چیزی می‌رویم، اما می‌دانستیم که به سوی روزهای بزرگ پیش می‌رویم.»[۹]

پس از قتل‌عام ۲۹ مسلمان در الخلیل در شهر الخلیل کرانه باختری در ۲۵ فوریه ۱۹۹۴، که توسط باروخ گلدشتاین انجام شد، آلونی خواستار اخراج مهاجران یهودی از شهرک‌های اسرائیلی الخلیل شد.[۱۰]

پس از انتخابات کْنِسِت در سال ۱۹۹۶، که در آن حزب مرتس سه کرسی خود را از دست داد، آلونی از رهبری مرتس کنار گذاشته شد و یوسی سرید به عنوان جانشین او به عنوان رهبر حزب انتخاب شد. او متعاقباً خود را از سیاست بازنشسته کرد.

سال‌های آتی زندگی

در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۲ در برنامهٔ دموکراسی نو!، ایمی گودمن روزنامه‌نگار آمریکایی از آلونی پرسید: «اغلب وقتی در ایالات متحده آمریکا مخالفتی علیه سیاست‌های دولت اسرائیل ابراز می‌شود، مردم اینجا یهودی‌ستیز خوانده می‌شوند. پاسخ شما به آن چیست؟» آلونی در پاسخ گفت: «این ترفندی است که ما [اسرائیلی‌ها] استفاده می‌کنیم. وقتی کسی در اروپا از اسرائیل انتقاد می‌کند، پس ما هولوکاست را پیش می‌کشیم. وقتی در این کشور [ایالات متحده آمریکا] مردم از اسرائیل انتقاد می‌کنند، پس حتماً یهودی‌ستیز هستند… برخی نگرش اسرائیلی‌ها این است که ˈاسرائیل، کشور من است؛ چه درست چه اشتباهˈو آنها آماده نیستند انتقاد بشنوند.»[۱۱]

آلونی یکی از اعضای هیئت مدیره سازمان «ییش دین» بود، سازمانی که در سال ۲۰۰۵ تأسیس شد و بر حقوق بشر در سرزمین‌های اشغالی فلسطین تمرکز دارد.

زندگی شخصی

شولامیت آلونی با همسرش، روون آلونی، سه پسر داشت:

همسرش «روون آلونی» در سال ۱۹۸۸ درگذشت.[۱۲] شولامیت آلونی خداناباور بود.[۱۳]

جایزهٔ شولامیت آلونی

در سال ۲۰۱۸، جایزه شولامیت آلونی بنیان نهاده شد.[۱۴] این جایزه توسط بنیاد شولامیت آلونی، یک سازمان غیرانتفاعی که توسط گروهی از اعضای خانواده آلونی و متخصصان برجسته رسانه و فرهنگی برای این منظور ایجاد شده است، اعطا می‌شود.[۱۵] این جایزه که دارای یک بخش نقدی است هر سال در تئاتر یافا (معروف به تئاتر عبری-عربی) به سازندگان آثار فرهنگی (تئاتر، فیلم، شعر و نثر) به دو زبان عبری و عربی که آثارشان به ترویج حقوق بشر کمک کند، اعطا می‌شود.[۱۶][۱۷] نخستین دریافت‌کنندگان این جایزه در اولین دورهٔ آن، شامل رعنا ابوفریحه (جایزه فرهنگ عربی)، رناتا راز (جایزه فرهنگ عبری) و سامی میخائیل (جایزه یک عمر دستاورد) بودند.[۱۸] دریافت‌کنندگان جایزه دیگر عبارتند از آیات ابو شمیس برای فرهنگ عربی، و آخی‌نوعم نینی برای یک عمر دستاورد.[۱۹]

جوایز و افتخارها

منابع

  1. ↑ Mira Bar-Hillel (29 January 2014). "Shulamit Aloni: Politician who championed human rights and was fiercely critical of Israel's treatment of Palestine". The Independent. Retrieved 10 October 2020.
  2. ↑ "Shulamit Aloni". Jewish Women's Archive (به انگلیسی). 2021-06-23. Retrieved 2024-07-02.
  3. ↑ Shulamit Aloni Jewish Virtual Library; accessed January 25, 2014.
  4. ↑ "Shulamit Aloni | Jewish Women's Archive". jwa.org (به انگلیسی). Retrieved 2017-12-07.
  5. ↑ Slater, Elinor; Slater, Robert (1994). Great Jewish Women (به انگلیسی). Jonathan David Publishers. p. 24. ISBN 978-0-8246-0370-0.
  6. ↑ Morgan, Robin (2016-03-08). Sisterhood Is Global: The International Women's Movement Anthology (به انگلیسی). Open Road Media. ISBN 978-1-5040-3324-4.
  7. ↑ "Shulamit Aloni | Israeli politician". Encyclopedia Britannica (به انگلیسی). Retrieved 2017-12-07.
  8. ↑ Tom Hundley (9 May 1993). "2 Views Of A Horror". Chicago Tribune. Retrieved 27 January 2014.
  9. ↑ "Shulamit (Adler) Aloni (Hebrew)". palmach.org.il. Retrieved 5 August 2018.
  10. ↑ Rudoren, Jodi (25 January 2014). "Shulamit Aloni, Outspoken Israeli Lawmaker, Dies at 86". The New York Times (به انگلیسی). ISSN 0362-4331. Retrieved 2017-12-07.
  11. ↑ "Israel's First Lady of Human Rights: A Conversation with Shulamit Aloni". Democracy Now! (به انگلیسی). 14 August 2002. Retrieved 27 August 2024.
  12. ↑ Yaron Druckman (24 January 2014). "Former minister Shulamit Aloni dies at the age of 85". Ynetnews. Retrieved 27 January 2014.
  13. ↑ "Aloni is an outspoken atheist who has been a very controversial figure in Israeli politics. As former Minister of Education, her efforts to secularize instruction in Israeli state schools had drawn the ire of the Orthodox rabbinate which possesses great political clout in Israel. In a country where conflicts between secular and religious Jews has intensified in recent years she has been unabashedly on the side of secularism. " Celebatheists – Shulamit Aloni
  14. ↑ "קרן שולמית אלוני ותיאטרון יפו יעניקו פרס חדש ליוצרים ערבים ויהודים". הארץ (به عبری). Retrieved 2019-12-11.
  15. ↑ "פרס היצירה על שם שולמית אלוני | עדכון חדשות". הטלוויזיה החברתית (به عبری). 2018-04-04. Retrieved 2019-12-11.
  16. ↑ ""אפשר גם אחרת": פרס שולמית אלוני יוענק לאמנים ויוצרים". וואלה! חדשות (به عبری). 2018-06-09. Retrieved 2019-12-11.
  17. ↑ "לחתור נגד רוח התקופה: פרס יצירה חדש על שם שולמית אלוני". שיחה מקומית (به عبری). 2018-07-03. Retrieved 2019-12-11. {{cite web}}: C1 control character in |url= at position 28 (help)
  18. ↑ "רננה רז ורנא אבו־פריחה זכו בפרס שולמית אלוני ליצירות עבריות וערביות". הארץ (به عبری). Retrieved 2019-12-11.
  19. ↑ "פרס היצירה עש שולמית אלוני". YouTube (به انگلیسی). Retrieved 2019-12-11.
  20. ↑ "List of recipients of the Emil Grunzweig Human Rights Award on the Association of Human Rights in Israel website" (به عبری). Archived from the original on 19 August 2010. Retrieved 20 June 2010.
  21. ↑ "Israel Prize Official Site (in Hebrew)".
  22. ↑ "Israel Prize Official Site (in Hebrew) – Judges' Rationale for Grant to Recipient".

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ شولامیت آلونی موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.