شلیک و گریز
شلیک و گریز (انگلیسی: Shoot-and-scoot) آتش و جابجایی یا آتش و حرکت، یک تاکتیک توپخانهای است که در آن به سمت یک هدف شلیک میشود و سپس بلافاصله از محلی که از آن شلیک شده دور میشوند تا از آتش متقابل توپخانه دشمن، در امان بمانند.[۱]
اولین استفاده ثبت شده از این تاکتیک به جنگ قفقاز برمیگردد، جایی که نایب تلخیگ چچنی به خاطر تاکتیکهای شلیک و گریز خود که توسط روسها؛ توپخانه عشایری نامیده میشد، در دهههای ۱۸۳۰ تا ۱۸۵۰ مشهور شد. به گفته مورخ و استاد روسی، نیکولای اسمیرنوف، او یکی از اولین فرماندهانی بود که از این تاکتیک استفاده کرد.[۲]
در طول جنگ جهانی دوم این تاکتیک بسیار مورد استفاده قرار میگرفت. تاکتیک شلیک و فرار توسط توپخانه راکتی کاتیوشا شوروی نیز امکانپذیر و مورد استفاده قرار گرفت، که ساختار ابتدایی ریلهای آن روی شاسی کامیون، آن را نسبتاً سبک و متحرک میکرد، در حالی که رگبار کامل سریع ۷ تا ۱۰ ثانیهای، بارگذاری مجدد آهسته و فقدان کامل حفاظت، تغییر موقعیت را به تاکتیک اصلی و بهترین دفاع آن تبدیل کرده بود.[۳]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ FM 3-09 FIELD ARTILLERY OPERATIONS AND FIRE SUPPORT. US ARMY. April 2014. Retrieved 26 October 2016.
- ↑ Smirnov, Nikolay (1963). Мюридизм на Кавказе. Moscow: Академия наук СССР.
- ↑ ATP 3-09.23 (FM 3-09.21) FIELD ARTILLERY CANNON BATTALION (PDF). US ARMY. September 2015. Retrieved 26 October 2016.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Shoot-and-scoot». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱۸ ژوئن ۲۰۲۵.