سرژ پولیاکوف
سرژ پولیاکوف | |
|---|---|
 «ترکیب خاکستری و قرمز»، ۱۹۶۴، روغن روی بوم، ۱۶۰ × ۱۳۰ سانتیمتر | |
| زادهٔ | ۸ ژانویهٔ ۱۹۰۰ |
| درگذشت | ۱۲ اکتبر ۱۹۶۹ (۶۹ سال)[۱][۲] |
| ملیت | روسی-فرانسوی |
| شناختهشده برای | نقاشی |
| جنبش | رنگافشانی |
سرژ پولیاکوف (انگلیسی: Serge Poliakoff؛ ۸ ژانویهٔ ۱۹۰۰ – ۱۲ اکتبر ۱۹۶۹)[۱][۲] نقاش نوگرای فرانسوی متولد امپراتوری روسیه بود که به جریان مکتب نوین پاریس (رنگافشانی) تعلق داشت.
زندگینامه
سرژ پولیاکوف در سال ۱۹۰۰ در مسکو به دنیا آمد و سیزدهمین فرزند از چهارده فرزند خانواده بود. پدرش، که قرقیز بود، اسبهایی را که خود پرورش میداد، به ارتش میفروخت و همچنین یک اصطبل مسابقهای داشت. مادرش در امور کلیسا بسیار فعال بود و تصاویر مذهبی آن برای او جذابیت داشتند. او در مدرسه نقاشی، مجسمهسازی و معماری مسکو ثبتنام کرد، اما در سال ۱۹۱۸ از روسیه گریخت. او در سال ۱۹۲۰ به قسطنطنیه رسید و با درآمدی که از مهارت خود در نوازندگی گیتار به دست میآورد زندگی میکرد.
او از صوفیه، بلگراد، وین و برلین عبور کرد و نهایتاً در سال ۱۹۲۳ در پاریس ساکن شد، در حالی که همچنان در کابارههای روسی به نواختن مشغول بود. در سال ۱۹۲۹ در آکادمی گراند شومیر ثبتنام کرد. نقاشیهای او تا پیش از سفر به لندن در سالهای ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ کاملاً آکادمیک باقی ماند، تا آنکه با هنر انتزاعی و رنگهای روشن سارکوفهای مصری آشنا شد. کمی بعد با واسیلی کاندینسکی، سونیا دولونه و روبر دولونه و اتو فروندلیش ملاقات کرد. پولیاکوف اولین نمایشگاه انفرادی خود در پاریس را در سال ۱۹۴۵ برگزار کرد.[۳]
با این تأثیرات، پولیاکوف به سرعت بهعنوان یکی از قدرتمندترین نقاشان نسل خود شناخته شد. در سال ۱۹۴۷، تحت آموزش ژان دیرول در گوردز در منطقهٔ وکلوز فرانسه قرار گرفت و در کنار همنسلانش مانند ژرار شنیه، امیل جیولیولی، ویکتور وازارلی و ژان دوآسن آموزش دید. تا اوایل دههٔ ۱۹۵۰، او همچنان در هتل اولد داوکوت نزدیک سن-ژرمن-د-پره اقامت داشت، جایی که لویی نالار و ماریا مانتون نیز در آن زندگی میکردند، و همچنان با نوازندگی بالالایکا درآمد قابل اعتمادی کسب میکرد. یک قرارداد به او امکان داد تا به سرعت به ثبات مالی بهتری دست یابد.
در سال ۱۹۶۲، یک سالن در نمایشگاه دوسالانه ونیز به آثار او اختصاص یافت و در همان سال، پولیاکوف تابعیت فرانسوی دریافت کرد. آثار او اکنون در تعداد زیادی از موزهها در اروپا و نیویورک به نمایش گذاشته میشوند. پولیاکوف همچنین در کارخانهٔ ملی سرامیک سرو نیز فعالیت داشت و بر نقاشیهای آرماند فرناندز تأثیر گذاشت.
در سال ۲۰۰۶، آثار پولیاکوف توسط موزهٔ لوکزامبورگ برای نمایشگاهی با عنوان «پرواز شاعرانه، پاریس ۱۹۴۵–۱۹۵۶» انتخاب شدند.
در سال ۲۰۱۳، موزهٔ هنر مدرن شهر پاریس یک نمایشگاه بزرگ مقطعی به نقاش انتزاعی اختصاص داد که شامل ۱۵۰ اثر از دورهٔ ۱۹۴۶–۱۹۶۹ بود. از سال ۱۹۷۰ تاکنون هیچ نمایشگاه مهمی از آثار سرژ پولیاکوف در شهر محل اقامتش برگزار نشده است.[۴]
جستارهای وابسته
منابع
- 1 2 "Serge Poliakoff". Ketterer Kunst. Retrieved 15 June 2010.
- 1 2 "12 October". ifrance. Archived from the original on 11 September 2010. Retrieved 15 June 2010.
- ↑ "Serge Poliakoff". Retrieved 19 July 2022.
- ↑ "Serge Poliakoff - MaM - Paris.fr". Archived from the original on 2013-10-04. Retrieved 2013-09-27.
- Jean Cassou, Poliakoff, Bodensee-Verlag, Amriswil (Switzerland), 1963.
- Lydia Harambourg, Serge Poliakoff, dans L'École de Paris 1945–1965, Dictionnaire des peintres, Neuchâtel, Ides et Calendes, 1993 (شابک ۲−۸۲۵۸−۰۰۴۸−۱).
- Alexis Poliakoff et Gérard Schneider, Poliakoff, Editions Galerie Française, München, 280 p. (شابک ۳−۰۰−۰۰۲۰۴۹−۷)
- Françoise Brütsch, Serge Poliakoff, Editions Ides et Calendes, Neuchâtel, 1993, 200 p. (شابک ۲−۸۲۵۸−۰۰۴۴−۹)
