ریگیزوله

بنای یادبود امروزی ریگیزوله در مقابل کلیسای جامع پاویا. در آن سوی، در سمت چپ کلیسای جامع، ویرانه‌های توره سیویکا قرار دارد.

ریگیزوله ("پادشاه خورشید") یک بنای برنزی سوارکاری کلاسیک یا اواخر دوران باستان بود که در دوران رنسانس ایتالیا بسیار تأثیرگذار بود. این بنا در ابتدا در راونا، در ایتالیای امروزی، ساخته شد، اما در قرون وسطی به پاویا منتقل شد، جایی که بر روی ستونی قبل از کلیسای جامع قرار گرفت، به عنوان نمادی از غرور جمعی و ارتباط عمیق پاویا با امپراتوری روم.[۱]

این مجسمه در سال ۱۷۹۶ توسط ژاکوبن‌ها که آن را نمادی از سلطنت می‌دانستند، تخریب شد. در سال ۱۹۳۷، نمونه‌ای از آن ساخته و نصب شد.

تاریخچه

نقاشی مربوط به سال ۱۸۱۷، پس از تخریب رژیسول: برای یک چاپ یادگاری که به قیمت ۱۰ سولدی فروخته شد.
تولید مثل رگیسوله (سی. فرری، ۱۸۳۲).

طبق نظر محققان مختلف مدرن، موضوع یا تئودوریک کبیر، پادشاه اوستروگوت‌ها (حکومت: ۴۷۱–۵۲۶)، «اثری رومی از قرن سوم میلادی»، یا «احتمالاً سپتیموس سوروس، با چندین تغییر بعدی» (او امپراتور ۱۹۳–۲۱۱ بود). راونا از سال ۴۰۲ تا ۴۷۶ پایتخت امپراتوری روم غربی بود. بعدها پایتخت پادشاهی اوستروگوت‌ها و فرمانداری راونا، باقی‌مانده قلمرو بیزانس در شمال ایتالیا، شد. غول بارلتا، یک امپراتور ایستاده از اواخر دوران باستان از جنس برنز است که احتمالاً بر روی ستون لئو قسطنطنیه یا ستون مارسیان ساخته شده است. همچنین ممکن است از راونا سرچشمه گرفته باشد و شاید توسط پادشاه لیوتپراند در سال ۷۴۰ یا توسط پادشاه ایستولف در سال ۷۵۱ به عنوان غنیمت جنگی به پاویا آورده شده باشد.[۲][۳][۴]

ابراهیم الطرطوسی، جغرافیدان عرب، که بین سال‌های ۹۶۰ تا ۹۶۵ به اروپای مرکزی-غربی سفر کرد و از پاویا نیز بازدید کرد، ادعا می‌کند که یک مجسمه برنزی بزرگ سوار بر اسب را در نزدیکی یکی از درهای کاخ سلطنتی دیده است.[۵] این مجسمه پس از سال ۱۰۲۴، زمانی که کاخ سلطنتی ویران شد، در جلوی کلیسای جامع قرار گرفت و از آن زمان تاکنون یکی از نمادهای شهر بوده است، به عنوان مثال، روی مهر نقره‌ای شهرداری به تصویر کشیده شده است.[۶]

به گفته بنزو دالساندریا، وقایع‌نگار، در طول جنگ بین پاویا و راونا، اولی رژیزوله را در راونا تصرف کرده و آن را به پاویا آورده است، در حالی که راونا، به عنوان انتقام، چند صفحه برنزی طلاکاری شده را از دروازه شهر پاویا کنده و دوباره از طریق رودخانه پو، آنها را به شهر خود منتقل کرده است. داستان بنزو هیچ منبع تاریخی پیدا نکرده و یک افسانه است، با این حال، هنوز هم در قرن پانزدهم اعتبار خاصی به بازسازی آن داده می‌شود، به طوری که در سال ۱۴۳۵، نیکولو پیچینینو، رهبر ویسکونتی، پس از فتح راونا، دو در برنزی از اواخر عصر روم (که اکنون در موزه‌های مدنی نگهداری می‌شوند) را از طریق قایق‌ها به پاویا فرستاد، که طبق روایت توسط مردم راونا در طول محاصره افسانه‌ای پاویا غارت شده بود.[۷][۸]

وقتی رگیزوله، که به عنوان غنیمت جنگی به میلان برده شده بود، در سال ۱۳۳۵ به پاویا بازگردانده شد، دوباره طلاکاری و با تزئینات سلطنتی به‌روز تزئین شد، که ممکن است شامل افسار و رکاب‌های نامناسب بوده باشد. پترارک، که از اصالت رگیزوله از راونا آگاه بود، در نامه‌ای به بوکاچیو از آن تمجید کرد. تصویری از رگیزوله، که بدون شک با آرمان‌های ادب رنسانس رنگ‌آمیزی شده است، از یک تصویر حکاکی شده روی چوب در صفحه عنوان کتاب قوانین شهر پاویا، ۱۵۰۵ به دست آمده است.[۹][۱۰]

سوارکار برنزی پاویایی الهام‌بخش بناهای تاریخی قرن پانزدهم مانند مجسمه‌های کوندوتیری گاتاملاتا (که از ترفند اضافه کردن تکیه‌گاهی زیر پای بلند اسب، در این مورد یک کره به جای سگ، استفاده مجدد کرد) و بارتولومئو کولئونی بود. یادداشت لئوناردو داوینچی که سفرش به پاویا را در ژوئن ۱۴۹۰ ثبت کرده است، در برگه‌ای از مجموعه قوانین آتلانتیک ثبت شده است؛ رژیسول او را بر آن داشت تا بنویسد: «تقلید از آثار باستانی ستودنی‌تر از آثار مدرن است». ثبت مشهور اما دقیق او از رژیسول در میان نقاشی‌های او در مجموعه سلطنتی قرار دارد.[۱۱][۱۲]

ادوارد گیبون، مورخ، در ماه مه ۱۷۶۴ هنگام عبور از پاویا، جزئیاتی از رژیسوله را قبل از تخریب آن ثبت کرد: مجسمه‌ای سوار بر اسب از امپراتوری که لباسی از جنس کتان پوشیده و غیرمسلح است، کمی به جلو خم شده و دستش را به حالت یک سخنور دراز کرده است. او فکر می‌کرد که مرد بد نیست، اما اسب - که الهام‌بخش لئوناردو بود - «مغرور و زیبا» بود. در آن زمان، بدون کتیبه، این بنای یادبود با آنتونینوس پیوس، کنستانتین (که مدت‌ها تصور می‌شد مجسمه سوار بر اسب مارکوس اورلیوس در رم نمایانگر اوست) و چارلز پنجم شناخته می‌شد، اما گیبون اظهار داشت که بدون سلاح و بدون نیم‌تاج، دو شناسایی آخر بعید است.[۱۳] تصاویر باقی‌مانده، پای چپ جلویی اسب را نشان می‌دهند که بلند شده و سم آن بر روی سگی ایستاده که روی پاهای عقبش قرار دارد یا توسط آن نگه داشته شده است.[۱۴]

پس از انقلاب فرانسه، رژیزوله در سال ۱۷۹۶ توسط باشگاه ژاکوبین‌ها در پاویا تخریب شد، زیرا نماد سلطنت محسوب می‌شد.[۱۵]

در سال ۱۹۳۷، موسولینی به فرانچسکو مسینا، مجسمه‌ساز، وظیفه ساخت یک کپی از آن را، بر اساس نسخه‌های باستانی، سپرد. مجسمه جدید ریگیزوله، یک مجسمه برنزی ۶ متری که بر پایه‌ای از سنگ تراورتن قرار گرفته بود، به جلوی کلیسای جامع پاویا منتقل و در ۸ دسامبر ۱۹۳۷ رسماً افتتاح شد.

منابع

  1. ↑ Romano Soriga, "La tradizione romana di Pavia e la statua del Regisole", Atti e memorie del primo congresso storico lombardo (Como/Varese 1936; offprint, Milan 1937; G.Q. Giglioli, "Il regisole di Pavia", Bullettino del Museo dell'Impero Romano 2 (1940:57–66); G. Bovini, "Le Vicende del 'Regisole' statua equestre Ravennate," ''Felix Ravenna, 3rd ser. 35 (June 1963:138-54).
  2. ↑ Walter A. Liedtke, The Royal Horse and Rider: painting, sculpture, and horsemanship, 1989:65
  3. ↑ Walter A. Liedtke, The Royal Horse and Rider: painting, sculpture, and horsemanship, 1989:65
  4. ↑ Donald A. Bullough (1991). Carolingian Renewal: sources and heritage. p. 42.
  5. ↑ Giuseppe Mandalà (2014). "La Longobardia, i Longobardi e Pavia nei geografi arabo-islamici del Medioevo". Aevum. 88 (2): 331–386. Retrieved 9 August 2022.
  6. ↑ Lomartire, Saverio (2008). "La statua del Regisole di Pavia e la sua fortuna tra Medioevo e Rinascimento". In Joachim Poeschke (ed.). Praemium Virtutis III Reiterstandbilder von der Antike bis zum Klassizismus Symbolische Kommunikation und gesellschaftliche Wertesysteme (in Italian). Münster: Rhema. pp. 31–74. ISBN 978-3-930454-59-4.
  7. ↑ Giuseppe Mandalà (2014). "La Longobardia, i Longobardi e Pavia nei geografi arabo-islamici del Medioevo". Aevum. 88 (2): 331–386. Retrieved 9 August 2022.
  8. ↑ Romanoni, Fabio (2023). La guerra d'acqua dolce. Navi e conflitti medievali nell'Italia settentrionale. Bologna: CLUEB. pp. 69–70. ISBN 978-88-31365-53-6. Retrieved 4 August 2023.
  9. ↑ Noted in Roberto Weiss, The Renaissance Discovery of Classical Antiquity (Oxford: Blackwell) 1973:29.
  10. ↑ Petrarch, Rerum Senilium, v, 1, noted by Weiss 1973:35 and note.
  11. ↑ Donald A. Bullough (1991). Carolingian Renewal: sources and heritage. p. 42.
  12. ↑ Carlo Pedretti, Leonardo da Vinci: drawings of horses and other animals (Windsor Castle. Royal Library) 1984.
  13. ↑ Gibbon's notebook jottings, in French, are quoted in (Donald A. Bullough 1991).
  14. ↑ Gibbon's notebook jottings, in French, are quoted in Donald A. Bullough 1991, p. 74 note 15.
  15. ↑ R. Sòrige, "La tradizione romana in Pavia e la statua del Regisole", Atti e memorie del primo Congresso Storico Lombardo 1937; G. Bovini, "Le vicende del 'Regisole', statua equestre ravennate", Felix Ravenna third series, no. 36 (1963:138-54); R. Chevallier, "A propos du 'Regisole'", Felix Ravenna, third series, no. 46 (1968:21–25).
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ریگیزوله موجود است.

پیوند به بیرون

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.