رناتو ریچی
رناتو ریچی | |
|---|---|
 | |
| فرمانده کل پیراهن سیاهان (بعد از ۸ دسامبر ۱۹۴۳ گارد جمهوری ملی) | |
| دوره مسئولیت ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۳ – ۲۱ اوت ۱۹۴۴ | |
| دوچه | بنیتو موسولینی |
| پس از | Quirino Armellini |
| پیش از | بنیتو موسولینی |
| وزیر شرکتها | |
| دوره مسئولیت ۳۱ اکتبر ۱۹۳۹ – ۵ فوریه ۱۹۴۳ | |
| نخستوزیر | بنیتو موسولینی |
| پس از | فروچو لانتینی |
| پیش از | Carlo Tiengo |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۱ ژوئن ۱۸۹۶ کارارا |
| درگذشته | ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۵۶ (۵۹ سال) رم |
| ملیت | ایتالیا |
| حزب سیاسی | حزب ملی فاشیست |
| دیگر عضویتهای سیاسی | حزب فاشیست جمهوریخواه |
| پیشه | سیاستمدار |
| هیئت دولت | دولت موسولینی |
رناتو ریچی (انگلیسی: Renato Ricci؛ ۱ ژوئن ۱۸۹۶ – ۲۲ ژانویه ۱۹۵۶) سیاستمدار اهل ایتالیا بود.
اوایل زندگی و بازداشت
ریچی در ۱ ژوئن ۱۸۹۶ در کارارا در خانوادهای کارگری زاده شد.[۱][۲] او نخستین بار به عنوان یکی از لژیونرهای گابریله دانونتسیو در سالهای ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰ مطرح شد.[۳] او به خاطر فعالیتهایش بازداشت شد و در سارزانا زندانی گشت که در سال ۱۹۲۰ به تلاش نافرجام فاشیستها برای آزادی او انجامید که با وجود شکست، به موفقیت تبلیغاتی بدل شد.[۴]
دولت موسولینی
به عنوان یک راس در گروه فاشیو در شهر زادگاهش، ریچی در سال ۱۹۲۴ از اعتصاب ۴۰ روزه کارگران معدن سنگ حمایت کرد.[۵] پس از این دوران به عنوان رهبر دسته در کارارا، جایگاه ریچی افزایش یافت و سرانجام به ریاست جنبش جوانان اپرا ناتسیوناله بالیلا رسید.[۳] او عضو دولت شد و به عنوان وزیر شرکتها در کابینه موسولینی خدمت کرد.[۳] در عرصه سیاسی به عنوان یکی از مهمترین نازیدوستان در دولت فاشیستی شناخته شد.[۶] او همراه با دیگرانی همچون جووانی پرزیوزی و روبرتو فاریناچی به آلمان نازی گریخت و پس از یورش گران ساسو به ایل دوچه پیوست که توسط اتو اسکورزنی آزاد شده بود.[۷]
ریچی که سابقه طولانی در خشونت داشت، از پیش از ژوئیه ۱۹۴۳ از طریق شبهنظامیان فاشیست با هاینریش هیملر روابط برقرار کرده بود. با حمایت نازیها او و الساندرو پاولینی برای ایجاد ژاندارمری جدیدی اقدام کردند.[۸] او رهبر این گروه یعنی گارد جمهوری ملی (ایتالیا) در دوران جمهوری اجتماعی ایتالیا شد. ریچی همچنین رئیس سپاه پلیس جمهوریخواه بود که در دسامبر ۱۹۴۴ به عنوان بخشی از نیروهای مسلح ایتالیا ایجاد شد. این گروه شامل پیراهن سیاهان، پلیس آفریقای ایتالیا و اعضای کارابینیری مستقر در رم بود.[۹] این سپاه طبق دستور موسولینی در ۱۹ نوامبر ۱۹۴۴ مستقل شد و به رودولفو گراتزیانی گزارش نمیداد.[۱۰][۱۱]
سالهای پس از جنگ و مرگ
پس از سقوط جمهوری سالو، دادگاه مقاومت جنبش مقاومت ایتالیا ریچی را تبرئه کرد و اعلام نمود نیروی او صرفاً یک پلیس داخلی بوده است.[۱۲] او به ۳۰ سال زندان محکوم شد اما در ۱۹۵۰ با عفو عمومی آزاد گردید. در ۱۹۵۵ یکی از بنیانگذاران انجمن نوفاشیستی خدمتگزاران جمهوری اجتماعی ایتالیا شد. او در ۲۲ ژانویه ۱۹۵۶ در رم درگذشت.[۸]
منابع
- ↑ Lasswell, Harold D.; Renzo Sereno (October 1937). "Governmental and Party Leaders in Fascist Italy". The American Political Science Review. 31 (5): 914–929. doi:10.2307/1947917. JSTOR 1947917. S2CID 146969040.
- ↑ Trachy H. Koon (1985). Believe, Obey, Fight: Political Socialization of Youth in Fascist Italy, 1922-1943. Chapel Hill, NC: University of North Carolina Press. ISBN 9780807816523.
- 1 2 3 Nolte, Ernst (1969). Three Faces of Fascism: Action Française, Italian fascism, National Socialism. New York: Mentor. p. 619.
- ↑ Nolte, Ernst (1969). Three Faces of Fascism: Action Française, Italian fascism, National Socialism. New York: Mentor. p. 262.
- ↑ رابرت او. پاکستون، کالبدشناسی فاشیسم، پنگوئن، ۲۰۰۴، ص. ۲۶۷
- ↑ P. Davies & D. Lynch, The Routledge Companion to Fascism and the Far Right, 2002, p. 235
- ↑ Nicholas Farrell, Mussolini: A New Life, Phoenix, 2004, p. 429
- 1 2 Ghringhelli, Peter (2010). A British Boy in Fascist Italy. The History Press. ISBN 9780752453439.
- ↑ Battistelli, P.P.; Crociani, P.; Dennis, P. (2015). World War II Partisan Warfare in Italy. Elite. Bloomsbury Publishing. p. 14. ISBN 978-1-4728-0894-3.
- ↑ Moseley, R. (2004). Mussolini: The Last 600 Days of Il Duce. Taylor Trade Pub. p. 97. ISBN 978-1-58979-095-7.
- ↑ P. Neville, Mussolini, London: Routledge, 2004, p. 190
- ↑ Neville, p. 200
پیوند به بیرون
