خودمتناقض

در اصطلاحات فلسفی، نظریه خودمتناقض نظریه‌ای است که خود شامل حکمی که برای انکار درستی چیزی بکار برده شده‌است شود. اگر سقراط بگوید که همهٔ یونانی‌ها دروغ گو هستند، این سخن او خود متناقض است؛ چرا که خود او نیز یک یونانی است، پس دروغ می‌گوید که یونانی‌ها دروغ گو هستند.[۱]

مثال دیگر آن تفسیری از پلورالیسم حقانیت است که همه ادیان را حق می‌داند و ادعای ادیان را در انحصاری بودن حقیقت در دین خاص، نا حق می‌داند.[۲]

منابع

  1. ↑ فهیمه, صبوری; مسلم, حاجی زاده (۱۳۹۶). "گزاره‌های خودمتناقض درون سیستمی و برون سیستمی: گزاره‌ها در چه صورتی خود متناقض هستند". کنفرانس ملی پژوهش های نوین در مدیریت، اقتصاد و علوم انسانی.
  2. ↑ «تناقض و تعارض درونی در كتاب « صراط‌های مستقیم» نوشته عبدالكریم سروش ۱: تعارضات نفس‌الامری پلورالیسم دینی». روزنامه جوان.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.