خاندان استه

خاندان استه Casa d'Este Estensi
پرینکیپاته نجیب‌زادگی
خانواده مادر	اوبرتنگی[۱][۲]
کشور	دوشی فرارا دوک‌نشین مودنا و رجیو جمهوری ونیز ایالات پاپی
ریشهٔ نام	استه، ونتو
تاریخ بنیان‌گذاری	۱۰۹۷ (۱۰۹۷-خطا: زمان نامعتبر}})
بنیانگذار	آلبرت آزو دوم[۳]
آخرین حاکم	ارکول سوم استه
خانواده‌های مرتبط	خانواده مالاسپینا خانواده پالاویچینی دودمان بورجا خاندان فارنیزی خاندان بوربون-پارما
وارث(ها)	گالری استنس
دارایی(ها)	کاخ دوک مودنا ویلا د استه
انحلال	۱۸۲۹ (۱۸۲۹)
شاخه‌‌ها	دودمان ولف

خاندان استه (انگلیسی: House of Este) یک سلسله اروپایی با ریشه ایتالیایی شمالی است که اعضای آن قرن‌ها بر بخش‌هایی از ایتالیا و آلمان حکومت می‌کردند.

شاخه اصلی خاندان استه، که به عنوان خاندان ولف شناخته می‌شود، شامل دوک‌های باواریا و برانزویک بود. این شاخه، پادشاهان هانوفر بریتانیا و همچنین یک امپراتور روسیه (ایوان ششم) و یک امپراتور روم مقدس (اتو چهارم) را به دنیا آورد.

شاخه جوان‌تر این خاندان، که به سادگی خاندان استه نامیده می‌شود، شامل حاکمان فرارا (۱۲۴۰–۱۵۹۷) و مودنا (۹۰۰–۱۸۵۹) و رجیو (۱۲۸۸–۱۷۹۶) بود. دودمان مردانه این شاخه با مرگ ارکوله سوم در سال ۱۸۰۳ منقرض شد.^[۴][۵]

به گفته ادوارد گیبون، این خانواده از خانواده رومی آتیی سرچشمه گرفته است که برای دفاع از ایتالیا در برابر اوستروگوت‌ها از رم به استه مهاجرت کردند. با این حال، شواهد کمی برای تأیید این فرضیه وجود دارد. نام اعضای اولیه خانواده نشان می‌دهد که منشأ فرانکی بسیار محتمل‌تر است. دایرةالمعارف بریتانیکا این خانواده را شاخه‌ای از خاندان اوبرتنگی می‌داند.

اولین عضو شناخته‌شده این خاندان، مارگراف آدالبرت از ماینتس بود که تنها به عنوان پدر اوبرتو اول، کنت پالاتین ایتالیا، که حدود سال ۹۷۵ درگذشت، شناخته می‌شود. نوه اوبرتو، آلبرت آزو دوم، مارگراف میلان (۹۹۶–۱۰۹۷) قلعه‌ای در استه، نزدیک پادوا، ساخت و نام خود را از این مکان گرفت. او از دو ازدواج سه پسر داشت که دو نفر از آنها اجداد دو شاخه خانواده شدند:

ولف چهارم، بزرگ‌ترین (درگذشته ۱۱۰۱)، پسر کونیگونده (درگذشته ۱۰۵۶)، آخرین ولف‌های ارشد بود. او اموال عموی مادری‌اش، ولف، دوک کارینتیا، را به ارث برد که در سال ۱۰۷۰ دوک باواریا شد و جد شاخه بزرگتر، خاندان ولف، است.

هیو، حاصل ازدواج دوم آزو با گارسند از ماین، شهرستان ماین فرانسوی را که میراث جهیزیه مادرش بود، به ارث برد، اما یک سال بعد آن را فروخت و بدون وارث درگذشت.

فولکو اول، مارگراف میلان (متوفی حدود ۱۱۲۸/۱۱۳۵)، پسر سوم، جد نسل جوان‌تر ایتالیایی استه است.

دو شاخه باقی‌مانده، با دوک هنری شیر ساکسونی و باواریا در سمت آلمانی (سلسله ولف)، در سال ۱۱۵۴ توافقی منعقد کردند که دارایی‌های ایتالیایی خانواده را به نسل جوان‌تر، فولک-استه، اختصاص داد که به مرور زمان فرارا، مودنا و رجیو را به دست آوردند. خودِ استه در سال ۱۲۷۵ توسط پادوا و در سال ۱۴۰۵ (همراه با پادوا) توسط ونیز تصرف شد.

شاخه بزرگتر خاندان اصلی استه، که با نام خاندان ولف شناخته می‌شد (همچنین به آنها گوئلف‌ها «گوئلف» یا «گوئلف» نیز گفته می‌شد که از نام ایتالیایی شده «ولف» اصلی گرفته شده است)، دوک‌های باواریا (۱۰۷۰–۱۱۳۹، ۱۱۵۶–۱۱۸۰)، دوک‌های ساکسونی (۱۱۳۸–۱۱۳۹، ۱۱۴۲–۱۱۸۰)، امپراتور مقدس روم، اتو چهارم (۱۱۹۸–۱۲۱۸)، دوک‌های برانسویک و لونبورگ (۱۲۰۸–۱۸۰۶)، و بعدها دوک‌های ساکس-لاونبورگ (۱۶۸۹–۱۸۰۳)، که در سال ۱۷۰۵ «برگزینندگان هانوفر» نامیده شدند، و شاهزاده‌های برانسویک-ولفنبوتل (۱۲۶۹–۱۸۰۷) را به دنیا آورد. خاندان ولف به بریتانیای کبیر و پادشاهی متحده «سلطنت‌های هانوفر» (۱۷۱۴–۱۹۰۱) و همچنین به روسیه امپراتور ایوان ششم را اعطا کرد.

پس از آنکه صلح پایان جنگ‌های ناپلئونی، اروپا را تغییر شکل داد و دوران مدرن را آغاز کرد، حوزه انتخابیه هانوفر (دوک‌نشین برانزویک و لونبورگ، که در اتحاد شخصی پادشاه بریتانیای کبیر، جورج سوم، قرار داشت) با معاهده‌ای منحل شد. سرزمین‌های آن گسترش یافت و ایالت به پادشاهی ارتقا یافت. پادشاهی جدید از ۱۸۱۵ تا ۱۸۶۶ وجود داشت، اما با به سلطنت رسیدن ملکه ویکتوریا (که طبق قانون سالیک نمی‌توانست هانوفر را به ارث ببرد) در سال ۱۸۳۷، به عمویش، ارنست آگوستوس، پادشاه هانوفر، منتقل شد و بنابراین اتحاد شخصی با تاج و تخت بریتانیا متوقف شد.

شاخه ارشد خاندان ولف همچنان توسط شاهزادگان برانزویک-ولفنبوتل اداره می‌شد، که تا زمان مرگ دوک حاکم برانزویک، شاهزاده ویلیام هشتم، در سال ۱۸۸۴، بلامنازع بود. پیش از مرگ او، برادرش چارلز دوم از ژنو، به عنوان حاکم تبعیدی خاندان، الحاق پروس به تاج و تخت و غصب قبلی هانوفر را کاملاً غیرقانونی و در داخل خاندان آلمان اعلام کرده بود. پس از مرگ او، نوه‌اش به درخواست‌های تجدیدنظرخواهی شناخته‌شده بین‌المللی ادامه داد. هانوفر حزب گوئلف (یا حزب آلمان) را تشکیل داد تا به درخواست‌های سیاسی علیه الحاق پروس و آلمان به تاج و تخت ادامه دهد.

تمام نسل‌های بعدی شاخه ایتالیایی از نوادگان فولکو دِسته هستند. از سال ۱۱۷۱ به بعد، نوادگان او مرزبانان استه لقب گرفتند.

اوبیتسو اول (متوفی ۱۱۹۳)، اولین مرزبان، علیه امپراتور فردریک اول بارباروسا جنگید. برادرزاده‌اش، آزو دِسته ششم (۱۱۷۰–۱۲۱۲)، پادِستای مانتوا و ورونا شد. فرارا به عنوان جهیزیه خواهرزاده‌اش، مارکزِلا، در سال ۱۱۴۶ به آزو ششم دِسته رسید، به همراه آخرین آدلاردی. در سال ۱۲۴۲، آزو هفتم نوولو برای تمام عمرش پادِستا شد.

فرمانروایی فرارا توسط اوبیزو دوم (متوفی ۱۲۹۳) موروثی شد، کسی که در سال ۱۲۶۴ به عنوان فرمانروای فرارا، در سال ۱۲۸۸ به عنوان فرمانروای مودنا و در سال ۱۲۸۹ به عنوان فرمانروای رجیو اعلام شد. فرارا یک تیول پاپ بود و خانواده استه در سال ۱۳۳۲ به عنوان جانشینان موروثی پاپ منصوب شدند.

فرارا در زمان نیکولو دِسته سوم (۱۳۸۴–۱۴۴۱) به یک مرکز مهم فرهنگی تبدیل شد، کسی که چندین پاپ، به ویژه اوژن چهارم را با شکوه فراوان پذیرفت. او در سال ۱۴۳۸ شورایی را در فرارا برگزار کرد که بعدها به شورای فلورانس معروف شد.

جانشینان او پسران نامشروعش لئونلو (۱۴۰۷–۱۴۵۰) و بورسو (۱۴۱۳–۱۴۷۱) بودند که در سال ۱۴۵۲ توسط امپراتور فردریک سوم به دوک مودنا و رجیو ارتقا یافت و این دوک‌نشین‌ها را به عنوان تیول‌های امپراتوری دریافت کرد. در سال ۱۴۷۱، او دوک‌نشین فرارا را به عنوان تیول پاپ از پاپ پل دوم دریافت کرد، که به همین مناسبت نقاشی‌های دیواری باشکوهی در کاخ شیفانویا اجرا شد.

برادر ناتنی بورسو، ارکوله (۱۴۳۱–۱۵۰۵)، که یکی از مهم‌ترین حامیان هنر در اواخر قرن ۱۵ و اوایل قرن ۱۶ ایتالیا بود، جانشین او شد. فرارا به یک مرکز فرهنگی تبدیل شد که به ویژه برای موسیقی مشهور بود؛ ژوسکن دِ پرز برای دوک ارکوله کار می‌کرد، یاکوب اوبرشت دو بار به فرارا آمد و آنتوان برومل از سال ۱۵۰۵ به عنوان نوازنده اصلی خدمت کرد. دختر ارکوله، بئاتریس (۱۴۷۵–۱۴۹۷) با لودوویکو اسفورتزا، دوک میلان، ازدواج کرد؛ دختر دیگرش، ایزابلا (۱۴۷۴–۱۵۳۹)، با فرانچسکو گونزاگا، مارکز مانتوا، ازدواج کرد.

جانشین ارکوله اول، پسرش آلفونسو اول (۱۴۷۶–۱۵۳۴)، همسر سوم لوکرتسیا بورجیا، دختر پاپ الکساندر ششم و خواهر چزاره بورجیا بود. آلفونسو اول حامی آریوستو بود.

پسر آلفونسو و لوکرتسیا بورجیا، ارکوله دِسته دوم (۱۵۰۸–۱۵۵۹)، با رنه فرانس، دختر لویی دوازدهم فرانسه، ازدواج کرد. پسرش آلفونسو دوم ابتدا با لوکرتسیا، دختر گراند دوک کوزیمو اول توسکانی، ازدواج کرد. پس از مرگ او، او با باربارا، خواهر ماکسیمیلیان دوم، امپراتور مقدس روم (۱۵۲۷–۱۵۷۶)، ازدواج کرد. همسر سوم او، مارگاریتا گونزاگا، دختر دوک مانتوا بود.

آلفونسو دوم، شکوه فرارا را به بالاترین نقطه خود رساند و حمایت تورکواتو تاسو و جیووانی باتیستا گوارینی را ادامه داد و به‌طور کلی، همان‌طور که شاهزادگان خاندانش همیشه انجام می‌دادند، به هنرها و علوم توجه داشت. سلسله مشروعیت در سال ۱۵۹۷ با او به پایان رسید؛ امپراتور رودولف دوم، پسرعموی اول خود، چزاره دِسته (۱۵۳۳–۱۶۲۸)، عضو یک شاخه کادت که خارج از ازدواج متولد شده بود و به حکومت در دوک‌نشین‌های امپراتوری ادامه داد و نام خانوادگی را حفظ کرد، را به عنوان وارث خود به رسمیت شناخت. از سوی دیگر، فرارا در سال ۱۵۹۸ توسط پاپ کلمنت هشتم به دلیل نامشروع بودن وارث، با زور اسلحه ضمیمه و به ایالات پاپی ملحق شد.

فررا در سال ۱۵۹۷ توسط پاپ کلمنت هشتم به دلیل عدم مشروعیت وارث، به زور مسلح ضمیمه شد و به ایالات پاپی پیوست. در طول قرن هجدهم، ازدواج ناموفق بین آخرین وارث مرد خانواده استه، دوک آینده ارکول سوم، و دوشس حاکم ماسا و کارارا، ماریا ترزا سیبو-مالاسپینا، تنها یک فرزند زنده به نام ماریا بئاتریس به دنیا آورد. با این حال، قانون سالیک او را به عنوان یک زن از جانشینی پدرش محروم کرد، در حالی که او حق داشت جانشین مادرش شود، زیرا قانون سالیک به موجب فرمان امپراتور چارلز پنجم در سال ۱۵۲۹ در دوک‌نشین ماسا و کارارا لغو شد.

هنگامی که مشخص شد که این زوج شاهزاده فرزند بزرگی نخواهند داشت، دوک حاکم، فرانچسکو سوم، برای جلوگیری از سرنوشتی مشابه فرارا که تقریباً دو قرن پیش رخ داده بود، تلاش کرد؛ بنابراین، در سال ۱۷۵۳، دو معاهده همزمان (یکی علنی و دیگری محرمانه) بین خاندان استه و خاندان اتریش منعقد شد که به موجب آن، آرشیدوک لئوپولد، فرزند نهم و پسر سوم ملکه ماریا ترزا، و ماریا بئاتریس نامزد شدند و اولی توسط فرانچسکو سوم به عنوان وارث تاج و تخت امپراتوری به عنوان دوک مودنا و رجیو در صورت انقراض نسل ذکور استه تعیین شد. در این میان، فرانچسکو به‌طور موقت سمت فرمانداری میلان را که برای آرشیدوک مقدر شده بود، بر عهده می‌گرفت.

با این حال، در سال ۱۷۶۱، پس از مرگ برادر بزرگتر، لئوپولد وارث تاج و تخت دوک‌نشین بزرگ توسکانی شد، همان‌طور که برای دومین وارث ذکور زوج امپراتوری پیش‌بینی شده بود، و معاهدات باید مورد تجدید نظر قرار می‌گرفتند. در سال ۱۷۶۳، علیرغم مخالفت شدید پدر ماریا بئاتریس، دو خانواده توافق کردند که نام لئوپولد را به سادگی با چهاردهمین فرزند ماریا ترزا، آرشیدوک فردیناند کارل اتریش، که چهار سال از نامزدش کوچکتر بود، جایگزین کنند. در ژانویه ۱۷۷۱، مجلس دائمی رگنسبورگ، مراسم تاجگذاری آینده فردیناند را تصویب کرد و در اکتبر، ماریا بئاتریس و او سرانجام در میلان ازدواج کردند و بدین ترتیب خاندان جدید اتریش-استه به وجود آمد.

ارکوله سوم سرانجام در سال ۱۷۸۰ پس از مرگ فرانچسکو سوم به تخت سلطنت نشست، اما در سال ۱۷۹۶ توسط فرانسوی‌ها سرنگون شد. ایالت‌های او به جمهوری سیسپدان تبدیل شدند که یک سال بعد در جمهوری سیسالپین و سپس در پادشاهی ناپلئونی ایتالیا ادغام شد. ارکوله با قلمرو کوچک بریسگاو در جنوب غربی آلمان جبران شد و هنگامی که در سال ۱۸۰۳ درگذشت، این قلمرو به دامادش رسید که در سال ۱۸۰۶ آن را در جریان سازماندهی مجدد ناپلئونی سرزمین‌های غربی امپراتوری مقدس روم از دست داد و به دوک‌نشین بزرگ بادن که بزرگتر و مرتفع‌تر شده بود، واگذار کرد. در دسامبر همان سال، فردیناند بدون اینکه هرگز فرصتی برای اعمال حقوق خود به عنوان وارث ایالات استه داشته باشد، درگذشت.

ماریا بئاتریس در سال ۱۷۹۰ به عنوان دوشس ماسا و کارارا جانشین مادرش شده بود، اما او نیز در سال ۱۷۹۶ با حمله فرانسه از سلطنت خلع شده بود.

• ایوان ششم

• Hausmann, Friedrich, ed. (1969). Die Urkunden Konrads III. und seines Sohnes Heinrich [The documents of کنراد سوم and his son Henry]. Monumenta Germaniae historica (به آلمانی و لاتین). Wien, Köln, Graz: H. Böhlaus Nachf. OCLC 1081868191.
• Morena, Otto; Morena, Acerbo (1994) [1930]. Güterbock, Ferdinand (ed.). Das geschichtswerk des Otto Morena und seiner fortsetzer über die taten Friedrichs I, in der Lombardei [The historical work of Otto Morena and his son on the deeds of فریدریش یکم، امپراتور مقدس روم in Lombardy] (به آلمانی و لاتین). Munchen: Monumenta Germaniae Historica. ISBN 978-3-921575-36-9. اُسی‌ال‌سی ۴۳۹۸۴۵۳۴ و ۸۲۴۲۴۶۰۰۲. Retrieved 2019-05-15.
• Biscaro, Gerolamo (1911). "I maggiori dei Visconti, signori di Milano" (PDF). Archivio Storico Lombardo (به ایتالیایی). 38: 5–76. Retrieved July 12, 2024.
• Black, Jane (2009). Absolutism in Renaissance Milan. Plenitude of power under the Visconti and the Sforza 1329–1535. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-956529-0. OCLC 1007134403.
• Boucheron, Patrick (1998). Le pouvoir de bâtir: urbanisme et politique édilitaire à Milan (XIVe - XVe siècles) (به فرانسوی). Rome: École française de Rome. ISBN 9782728305247. OCLC 246472536.
• Bueno de Mesquita, Daniel Meredith (1941). Giangaleazzo Visconti, Duke of Milan (1351–1402): a study in the political career of an Italian despot. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-23455-9. OCLC 749858378.
• Cognasso, Francesco (2016). I Visconti. Storia di una famiglia (به ایتالیایی) (2nd ed.). Bologna: Odaya. ISBN 9788862883061. OCLC 982263664.
• Coleman, William E. (1982). "Chaucer, the Teseida, and the Visconti library at Pavia: a hypotesis". Medium Ævum. 51 (1): 92–101. doi:10.2307/43632126. JSTOR 43632126.
• Collas, Émile (1911). Valentine de Milan, Duchesse d'Orléans (به فرانسوی). Paris: Librairie Plon. OCLC 10844490.
• Cook, Albert Stanburrough (1916). The last months of Chaucer's early patron. Transactions of the Connecticut Academy of Artes and Sciences. Vol. 21. New Haven, Connecticut. OCLC 559009246. Retrieved August 8, 2022.
• Del Tredici, Federico; Rossetti, Edoardo (2012). Castle trails from Milan to Bellinzona - Guide to the dukedom's castles. Milan: Nexi-Castelli del ducato. ISBN 9788896451069. OCLC 955635027. Retrieved July 13, 2024.
• Filippini, Ambrogio (2014). I Visconti di Milano nei secoli XI e XII. Indagini tra le fonti (به ایتالیایی). Trento: Tangram Edizioni Scientifiche. ISBN 9788864580968. OCLC 887857144.
• Gagné, John (2021). Milan Undone. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-24993-6. OCLC 1232237123.
• Gamberini, Andrea (2014). "Milan and Lombardy in the era of the Visconti and the Sforza". In Gamberini, Andrea (ed.). A companion to late medieval and early modern Milan. The distinctive features of an Italian state. Leiden & Boston: Brill. pp. 19–45. ISBN 9789004284128.
• Grisoni, Michela M.; Bertacchi, Cristina (2014). "Three castles in one: Castello Visconti di San Vito, Somma Lombardo (Varese)". In Villoresi, Valerio (ed.). Lombard villas and stately homes. Turin: AdArte. pp. 56–71. ISBN 9788889082546. OCLC 896832706.
• Grote, Hans (2008). "Francesco Petrarca und die literarische Kultur in Mailand der Visconti: Zür Entstehungskontext". In Rückert, Peter; Sönke, Lorenz (eds.). Die Visconti und der deutsche Südwesten. Kulturtransfer im Spätmittelalter (به آلمانی). Ostfildern: Jan Thorbeck Verlag. pp. 237–252. ISBN 978-3-7995-5511-1. OCLC 298988901.
• Hale, John Rigby (1981). A concise encyclopaedia of the Italian Renaissance. Thames & Hudson. OCLC 636355191.
• Jones, Philip James (1997). The Italian city-state from commune to signoria. Oxford & New York: Clarendon Press. ISBN 9786610806577. OCLC 252653924.
• Keller, Hagen (1979). Adelsherrschaft und städtische Gesellschaft in Oberitalien, 9. bis 12. Jahrhundert [Nobility and urban society in northern Italy, 9th to 12th centuries] (به آلمانی). Vol. 52. Tübingen: M. Niemeyer Verlag. ISBN 978-3-484-80088-5. OCLC 612442612.
• Litta Biumi, Pompeo (1819–1884). Visconti di Milano. Famiglie celebri italiane (به ایتالیایی). Milano: Luciano Basadonna Editore. OCLC 777242652. Retrieved 2020-04-15.
• Menant, François (2005). L'Italie des communes (1100–1350) [Italy of the communes] (به فرانسوی). Édition Belin. ISBN 9782701140445.
• Muir, Dorothy Erskine (1924). A history of Milan under the Visconti. London: Methuen & Co. Ltd.
• Romano, Serena (2014). "Milan (and Lombardy): Art and Architecture, 1277–1535". In Gamberini, Andrea (ed.). A companion to late medieval and early modern Milan. The distinctive features of an Italian state. Leiden & Boston: Brill. pp. 214–247. ISBN 9789004284128. OCLC 897378766.
• Rossiter, William T. (2010). Chaucer and Petrarch. Cambridge: D.S. Brewer. ISBN 978-1-84615-796-7. OCLC 738478094.
• Rückert, Peter (2008). "Fürstlicher Transfer um 1400: Antonia Visconti und ihre Schwestern". In Rückert, Peter; Sönke, Lorenz (eds.). Die Visconti und der deutsche Südwesten. Kulturtransfer im Spätmittelalter (به آلمانی). Ostfildern: Jan Thorbeck Verlag. pp. 11–32. ISBN 978-3-7995-5511-1. OCLC 298988901.
• Visconti, Alessandro (1967). Storia di Milano. A cura della Famiglia Meneghina e sotto gli auspici del Comune di Milano [History of Milan. Edited by Famiglia Meneghina and under the auspices of the Commune of Milan] (به ایتالیایی). Milano: Ceschina. OCLC 2872335.
• Vincenti, Antonello (1981). I Castelli viscontei e sforzeschi (به ایتالیایی). Milano: Rusconi Libri S.p.A. Immagini. OCLC 8446824.
• Welch, Evelyn (1989). "Galeazzo Maria Sforza and the Castello di Pavia, 1469". The Art Bulletin. 71 (3): 351–375. doi:10.1080/00043079.1989.10788512.
• Welch, Evelyn S. (1995). Art and Authority in Renaissance Milan. New Haven and London: Yale University Press. ISBN 978-0-300-06351-6. OCLC 32429850.
• Wilkins, Ernest Hatch (1958). Petrarch's eight years in Milan. Cambridge, MA: Mediaeval Academy of America. hdl:2027/heb.31117. OCLC 926390871.
• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «House of Este». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۵.