حمزه جاشاری

حمزه جاشاری، در کنار برادرش آدم، در تشکیل و عملیات ارتش آزادی‌بخش کوزوو (UÇK) نقش مهمی داشت. UÇK رسماً در اوایل دهه ۱۹۹۰ در پاسخ به سرکوب و خشونت فزاینده علیه جمعیت آلبانیایی توسط مقامات صرب تأسیس شد. مأموریت آن مقاومت در برابر حکومت صرب‌ها و مبارزه برای استقلال کوزوو بود. دانش عمیق حمز از منطقه محلی و مهارت‌های رهبری‌اش، او را به یک فرمانده چریکی قدرتمند تبدیل کرده بود.

در ۳۰ دسامبر ۱۹۹۱، زمانی که برادران در خانه خود در پرکاز بودند، پلیس صربستان آنها را محاصره کرد تا آنها را دستگیر کند، اما آنها موفق شدند بدون هیچ آسیبی فرار کنند. این رویداد آغاز یک سری حملات توسط آدم و هامز علیه پلیس یوگسلاوی بود.

برادران جاشاری که عمدتاً در منطقه درنیتسا فعالیت می‌کردند، حملات متعددی را علیه پلیس و نیروهای نظامی صربستان رهبری کردند. تاکتیک‌های آنها شامل کمین، خرابکاری و عملیات ضربتی بود که با هدف مختل کردن عملیات مقامات یوگسلاوی و جلب حمایت مردم آلبانی انجام می‌شد. کاریزما و فداکاری حمز، بسیاری از جوانان آلبانیایی کوزوو را به پیوستن به UÇK و دست گرفتن اسلحه علیه رژیم صربستان ترغیب کرد. در طول قیام ۱۹۹۶–۱۹۹۷، ارتش آزادیبخش کوزوو، تحت رهبری حمز جاشاری و رفقایش، تقریباً ۱۲۱ پلیس صرب را کشتند که منجر به ناآرامی‌های قابل توجهی در کوزوو شد.

تعهد حمز جاشاری به جنگ چریکی و آرمان استقلال کوزوو، تأثیری فراموش‌نشدنی بر تاریخ این منطقه گذاشت. فداکاری او و خانواده‌اش به نقطه عطفی برای مقاومت آلبانی تبدیل شد و در نهایت به مداخله بین‌المللی که منجر به اعلام نهایی استقلال کوزوو شد، کمک کرد. در ۳۰ دسامبر ۱۹۹۱، هنگامی که برادران در خانه خود در پرکاز بودند، پلیس صربستان آنها را محاصره کرد تا آنها را دستگیر کند، اما آنها موفق شدند بدون هیچ آسیبی فرار کنند. بعداً، آدم و حمز حملاتی را علیه پلیس یوگسلاوی آغاز کردند.

سرانجام، در ۵ مارس ۱۹۹۸، پرکاز توسط نیروهای پلیس یوگسلاوی مورد حمله قرار گرفت. پس از امتناع آدم جاشاری و برادرانش از تسلیم، آدم و حامز جاشاری و تقریباً ۵۸ عضو خانواده‌شان کشته شدند. تنها بازمانده این حمله، بسارتا، دختر ۱۱ ساله حامز، بود.

در سال ۲۰۱۰، او نشان قهرمان کوزوو را از یاکوپ کراسنیکی، رئیس‌جمهور کوزوو، دریافت کرد.^[۵]