حادثه اینوکوما

حادثه اینوکوما (به ژاپنی: 猪熊事件 いのくまじけん)، یک رسوایی اخلاقی در دربار ژاپن بود که در اوایل دوره ادو، در سال ۱۶۰۹ (سال ۱۴ کیچو) ] رخ داد و چندین مقام عالی‌رتبه دربار امپراتوری را درگیر کرد. این رسوایی نه تنها سوء رفتار اشراف را آشکار کرد، بلکه منجر به تقویت کنترل شوگون‌سالاری ادو بر دربار امپراتوری و کناره‌گیری امپراتور گو-یوزی (سلطنت ۱۵۸۶ – ۹ مه ۱۶۱۱ میلادی) شد.

مغز متفکر پشت این حادثه، یک اشراف‌زاده جوان درباری به نام اینوکوما نوریتوشی بود. ظاهر زیبای او اغلب با هیکارو گنجی، شخصیت اصلی داستان گنجی مقایسه می‌شد. او دائماً به همسران دیگران و زنان درباری نزدیک می‌شد و روابط نامشروع برقرار می‌کرد. او به عنوان یکی از ملازمان نزدیک امپراتور، به صد و هفتمین امپراتور ژاپن امپراتور گو-یوزی خدمت می‌کرد، اما در هنر نیز تبحر داشت و کوتو (ساز) می‌نواخت و اشعاری را به مجامع شعر واکای امپراتور ارائه می‌داد همچنین به عنوان فرستاده در قلعه فوشیمی با نخستین شوگون، توکوگاوا ایه‌یاسو ملاقات کرد.

در فوریه ۱۶۰۷، امپراتور گویوزی از افشای رابطه اینوکوما نوریتوشی با زنی از دربار امپراتوری خشمگین شد زیرا نگران برهم خوردن اخلاق عمومی در دربار امپراتوری بود. نوریتوشی پس از مجازات توسط دربار امپراتوری، از کیوتو به مکانی نامعلوم گریخت اما سرانجام دوباره به کیوتو بازگشت، او چند همدست جمع کرد و زندگی‌ای مملو از روابط جنسی نامشروع را آغاز کرد. طولی نکشید که یک گروه بزرگ عیاشی تشکیل شد، از جمله کاسان نو این تاداناگا، سرلشکر چپ گارد امپراتوری، که هیروهاشی نو تسوبونه، ندیمه درباری مورد علاقه امپراتور گویوزی، را اغوا کرده بود.

جزئیات ملاقات مخفیانه بین ۱۱ نفر از این افراد (هفت اشراف‌زاده و چهار ندیمه) در کازان مونوگاتاری (花山物語) به تفصیل آمده است. در میان دیگر مردانی که در این حادثه دخیل بودند، مشهورترین شاعر و روشنفکر آن زمان، کاراسومارو میتسوهیرو (۳۲ ساله) نیز حضور داشت. کاراسوما مسن‌ترین فرد بود و بقیه اشراف‌زادگان بین ۲۳ تا ۲۸ سال سن داشتند و ندیمه‌ها احتمالاً جوان‌تر بودند.^[۱]

در سال ۱۶۰۹ (کیچو ۱۴) بود که خبر این گروه عیاشی به امپراتور گویوزی رسید. امپراتور خشمگین شد و مجازات اعدام را برای همهٔ آنها درخواست کرد. وقتی حقیقت آشکار شد، نوریتوشی به سرعت به کیوشو رفت و قصد فرار به کره (کشور) را داشت. گفته می‌شود که او در ولایت هیوگا (استان میازاکی امروزی) پنهان شده بود.

به دلیل تعداد زیاد افراد درگیر، اعدام همهٔ آنها باعث سردرگمی زیادی می‌شد. علاوه بر این، در آن زمان، مجازات اعدام مجازاتی برای اشراف نبود. در نتیجه، شوگون‌سالاری ادو، که اختیارات تحقیقاتی داشت، جلسه‌ای بین اولین شوگون، توکوگاوا ایه‌یاسو، و کیوتو شوشیدای (معاون فرماندار کیوتو) برگزار کرد. در نتیجه برخلاف میل امپراتور، فقط دو نفر از سردسته‌ها، نوریتوشی و دندانپزشک دربار امپراتوری، کانه‌یاسو یوریتسوگو، به اعدام محکوم شدند.^[۲] بقیه افراد متخلف به ایوو جیما، قلمرو ماتسومائه در ازو واقع در شمال ژاپن، یا جزیره نیجیما در ایزو تبعید شدند. این واقعه به عنوان «حادثه اینوکوما» شناخته شد.^[۳]

در ژوئیه ۱۶۰۹، حادثه اینوکوما، یا روابط نامشروع بین پنج بانوی درباری و هفت اشراف‌زاده درباری، از جمله کاراسومارو میتسوهیرو آشکار شد. در طول تحقیقات، مشخص شد که نوریتوشی این عیاشی‌ها را تسهیل می‌کرده است. امپراتور گویوزی خشمگین، وظیفه رسیدگی به این موضوع را به شوگون‌سالاری سپرد. در ۴ اوت همان سال، شوگون‌سالاری دستور دستگیری نوریتوشی را در سراسر کشور صادر کرد و دستور اکید داد که پس از دستگیری، او را به شوشیدای کیوتو تحویل دهند. نوریتوشی از ترس پیگرد قانونی شوشیدای، به توصیه اودا یوریناگا، عضو کابوکی‌مونو (باندی مانند مافیا)، به استان‌های غربی گریخت. برخی می‌گویند که او حتی اقدام به تبعید به کره (کشور) کرد. با این حال، اواخر همان ماه، در حالی که در ولایت هیوگا پنهان شده بود، دستگیر شد. در ۱۶ سپتامبر، او را در قفسی به کیوتو آوردند و سپس در ۱۷ اکتبر در معبدی توسط گردن زدن اعدام شد. هنگام مرگ ۲۷ ساله بود.

ایه‌یاسو کسی بود که بیشترین سود را از این سلسله وقایع برد. اگر به غیر از دو سردسته، اینوکوما نوریتوشی و دندانپزشک دربار کانه‌یاسو یوریتسوگو، که به اعدام محکوم شده بودند، سایر طرف‌های درگیر نیز طبق دستور امپراتور گویوزی اعدام می‌شدند، این امر تأثیر منفی بر دربار امپراتوری می‌گذاشت. ایه‌یاسو که وظیفه رسیدگی به این وضعیت به او سپرده شده بود، با اعمال مجازات شدید تبعید و به دنبال آن اجرای اعدام دو نفر، از هرج و مرج جلوگیری کرد. در جریان این سلسله وقایع، ایه‌یاسو در نهایت اراده امپراتور گویوزی را تغییر داد و پس از آن ابتکار عمل را در روابط با دربار امپراتوری به دست گرفت، که برای ایه‌یاسو یک نتیجه جانبی غیرمنتظره بود.^[۲]

کاراسومارو میتسوهیرو، دوست صمیمی ایه‌یاسو، به زندگی در انزوا محکوم شد، اما یک سال و نیم بعد دوباره به خدمت بازگشت. هر چهار زنی که به جزیره نیجیما در شبه‌جزیره ایزو تبعید شده بودند، ۱۴ سال بعد همگی عفو شدند. امپراتور گویوزی، که اصرار داشت همه اعضا در این پرونده به اعدام محکوم شوند، اما مجبور شد مجازات سبک شوگون‌سالاری را بپذیرد، دچار افسردگی شد و دو سال پس از این حادثه، تاج و تخت را به امپراتور گو-میزونو واگذار کرد. دو سال بعد، شوگون‌سالاری «کوگِشو هاتو» (قوانین مربوط به اشراف دربار) را برای تشدید اخلاق عمومی در دربار امپراتوری وضع کرد و سپس در سال ۱۶۱۵ (کیچو ۲۰)، «کینچو نامی کوگه شوهُوهاتو» (قوانین دربار امپراتوری و اشراف) را منتشر کرد که نظارت دربار امپراتوری را بیش از پیش تقویت می‌کرد.^[۴]