جوزپه بوتای
جوزپه بوتای | Giuseppe Bottai | |
|---|---|
 جوزپه بوتای به عنوان وزیر آموزش و پرورش، ۱۹۳۷ | |
| وزیر آموزش ملی | |
| دوره مسئولیت ۱۵ نوامبر ۱۹۳۶ – ۵ فوریه ۱۹۴۳ | |
| نخستوزیر | بنیتو موسولینی |
| پس از | چزاره ماریا دِ وِکی |
| پیش از | کارلو آلبرتو بیگینی |
| فرماندار آدیس آبابا | |
| دوره مسئولیت ۵ مه ۱۹۳۶ – ۲۷ مه ۱۹۳۶ | |
| پادشاه | ویکتور امانوئل سوم |
| پس از | «تاسیس شد.» |
| پیش از | آلفردو چینیسکالکی |
| فرماندار رم | |
| دوره مسئولیت ۲۳ ژانویه ۱۹۳۵ – ۱۵ نوامبر ۱۹۳۶ | |
| پس از | F. Boncompagni Ludovisi |
| پیش از | پیرو کولونا |
| وزیر شرکتها | |
| دوره مسئولیت ۱۲ سپتامبر ۱۹۲۹ – ۲۰ ژوئیه ۱۹۳۲ | |
| نخستوزیر | بنیتو موسولینی |
| پس از | الساندرو مارتلی |
| پیش از | بنیتو موسولینی |
| عضو اتاق اصناف و شرکتها | |
| دوره مسئولیت ۲۳ مارس ۱۹۳۹ – ۵ اوت ۱۹۴۳ | |
| گمارنده | بنیتو موسولینی |
| عضو مجلس نمایندگان | |
| دوره مسئولیت ۱۱ ژوئن ۱۹۲۱ – ۲ مارس ۱۹۳۹ | |
| حوزه انتخاباتی | لاتزیو |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۳ سپتامبر ۱۸۹۵ رم, پادشاهی ایتالیا |
| درگذشته | ۹ ژانویهٔ ۱۹۵۹ (۶۳ سال) رم، ایتالیا |
| حزب سیاسی | FIC (۱۹۱۹–۱۹۲۱) PNF (۱۹۲۱–۱۹۴۳) |
| قد | ۱٫۷۷ متر (۵ فوت ۱۰ اینچ) |
| محل تحصیل | دانشگاه ساپینزا رم |
| تخصص | روزنامهنگار . سرباز |
| خدمات نظامی | |
| وفاداری | _crowned.svg.png){kind=small} پادشاهی ایتالیا.svg.png){kind=small} فرانسه آزاد |
| خدمت/شاخه | .svg.png){kind=small} ارتش پادشاهی ایتالیا French Foreign Legion |
| سالهای خدمت | ۱۹۱۵–۱۹۱۷؛ ۱۹۳۵–۱۹۳۶؛ ۱۹۴۳–۱۹۴۸ |
| درجه | |
| یگان | هنگ اول سواره نظام (فرانسه) |
| جنگها/عملیات | |
جوزپه بوتای (به ایتالیایی: Giuseppe Bottai) (رم، ۳ سپتامبر ۱۸۹۵ - ، ۹ ژانویه ۱۹۵۹) روزنامهنگار ایتالیایی و عضو حزب ملی فاشیست بنیتو موسولینی بود.
سالهای نخستین
بوتای در رم متولد شد و پسر لوئیجی بوتای، یک تاجر شراب با گرایشهای جمهوریخواهانه، و النا کورتسیا بود. او از لیسئو تورکواتو تاسو فارغالتحصیل شد و تا سال ۱۹۱۵، زمانی که ایتالیا به قدرتهای مرکزی اعلام جنگ کرد، در دانشگاه ساپینزا رم تحصیل کرد. در همان سال، تحصیلات خود را رها کرد تا در ارتش سلطنتی ایتالیا ثبت نام کند. او که در نبرد زخمی شده بود، پس از جنگ جهانی اول مدال شجاعت نظامی دریافت کرد.[۱]
در سال ۱۹۱۹، بوتای در جریان یک نشست فوتوریستها با بنیتو موسولینی ملاقات کرد[۲] و در تأسیس فاشیای ایتالیایی مبارزه (Fasci Italiani di Combattimento) مشارکت داشت. در سال ۱۹۲۱، بوتای تحصیلات خود را در دانشکده حقوق به پایان رساند و به عنوان یک فراماسون و عضو گران لوجا دیتالیا (Gran Loggia d'Italia) درآمد.[۳] در همان زمان، او همچنین حرفه روزنامهنگاری را در «مردم ایتالیا»، روزنامه حزب ملی فاشیست تازه تأسیس، آغاز کرد. در طول راهپیمایی به سوی رم، بوتای به همراه اولیسه ایلیوری (Ulisse Igliori ) و جینو کالزا-بینی (Gino Calza-Bini)، رئیس اسکادران رومی، از خشونت سیاسی پیراهن سیاهها حمایت کردند.
حرفه سیاسی
پس از انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۲۱، بوتای به عضویت مجلس نمایندگان بلوکهای ملی انتخاب شد. در سال ۱۹۲۳، او رهبر جناح سرسخت سندیکالیست ملی و انقلابی فاشیسم شد. بوتای برای حمایت از ایدههای خود، نشریه فرهنگی Critica fascista (منتقد فاشیست) را تأسیس کرد و با دیگر فاشیستهای چپگرا مانند فیلیپو دِ پیسیس، رناتو گوتوزو و ماریو مافای همکاری کرد.[۴] او از سال ۱۹۳۰ با مجله سیاسی و مالی «لو استاتو» (Lo Stato) همکاری میکرد.[۵]
بوتای از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۲ در وزارت شرکتها مشغول به کار بود و منشور کار را معرفی کرد و یک قطب دانشگاهی شرکتی را در پیزا برنامهریزی کرد، تا اینکه توسط موسولینی از این وزارتخانه کنار گذاشته شد.[۶] در سال ۱۹۳۳، بوتای مؤسسه ملی تأمین اجتماعی (ایتالیایی: Istituto nazionale della previdenza sociale, INPS) را تأسیس و ریاست آن را بر عهده گرفت. او به عنوان فرماندار رم (۱۹۳۵–۱۹۳۶) منصوب شد، اما برای جنگیدن در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی با درجه سرگردی استعفا داد. در ۵ مه ۱۹۳۶، بوتای و پیترو بادولیو وارد آدیس آبابا شدند و بوتای به عنوان معاون فرماندار منصوب شد. پس از جنگ، بوتای به عنوان وزیر آموزش و پرورش به رم بازگشت. بوتای در دوران وزارت خود، قانونی (قانون بوتای) را در مورد حفاظت از میراث عمومی و فرهنگی و حفظ زیباییهای طبیعی اعلام کرد.[۷] او همچنین با منتقدان هنری جولیو کارلو آرگان و چزاره برندی برای بهبود زندگی فرهنگی ایتالیا همکاری کرد.
در اواخر دهه ۱۹۳۰، بوتای رادیکالتر و آلماندوستتر شد. در سال ۱۹۳۸، او از قوانین نژادی علیه یهودیان ایتالیایی حمایت کرد و در سال ۱۹۴۰ مجلهای به نام «اولویت» (Primato) را تأسیس کرد که از برتری نژاد آریایی و مداخلهگری در جنگ حمایت میکرد.[۸][۹] بوتای معتقد بود که «انقلاب فاشیستی» ناقص است و آنچه مورد نیاز است، بازگشت به فاشیسم اولیه و «خالصتر» است.
جنگ جهانی دوم
مداخله ایتالیا در جنگ جهانی دوم منجر به فاجعه شد. لشکرکشی در جبهه شرقی باعث مرگ یا جراحت تقریباً ۷۷۰۰۰ سرباز و بیش از ۳۹۰۰۰ زخمی شد. بوتای در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ پس از آشکار شدن شکست ایتالیا، به دستگیری موسولینی که توسط دینو گراندی پیشنهاد شده بود، رأی داد. در سال ۱۹۴۴، جمهوری سوسیال ایتالیا، بوتای را در جریان دادگاه ورونا به اعدام محکوم کرد، اما بوتای در یک صومعه رومی پنهان شد.[۱۰] در سال ۱۹۴۴، بوتای با نام مستعار آندرهآ باتالیا در لژیون خارجی فرانسه ثبت نام کرد. او در عملیات دراگون و سپس در حمله متفقین غربی به آلمان در پرووانس جنگید.
اواخر عمر
پس از جنگ، بوتای در فرانسه ماند و تا سال ۱۹۴۸ به خدمت در لژیون خارجی ادامه داد و در آن سال از خدمت مرخص شد. به دلیل نقشی که در مراحل پایانی جنگ جهانی دوم داشت، به خاطر نقشش در فاشیسم عفو عمومی دریافت کرد. بوتای در سال ۱۹۵۳ به ایتالیا بازگشت و نشریه ABC (که نباید با مجلهای با همین نام اشتباه گرفته شود) و «مردم رم» (Il Popolo di Roma ) را تأسیس کرد که توسط ویتوریو چینی، فاشیست سابق، که از دیدگاههای میانهرو و محافظهکار حمایت میکرد، تأمین مالی میشد. بوتای در سال ۱۹۵۹ در رم درگذشت. در مراسم تشییع جنازه او، آلدو مورو، که مانند پدر مورو، دوست و دستیار بوتای در دوران حرفهایاش بود، حضور داشت.[۱۱]
کتابشناسی
- Trade organisation in Italy under the act and regulations on collective relations in connection with employment
- Economia fascista (1930)
- Grundprinzipien des korporativen Aufbaus in Italien (1933)
- Esperienza corporativa (1929–1935) (1935)
- Corporazioni (1935)
- Scritti giuridici in onore di Santi Romano ... (1940)
- Funzione di Roma nella vita culturale e scientifica della nazione (1940)
- Pagine di critica fascista (1915–1926) (1941, edited by F. M. Pacces)
- Romanità e germanesimo: letture tenute per il Lyceum di Firenze (1941, edited by Jolanda de Blasi)
- Von der römischen zur faschistischen Korporation (1942)
- Köpfe des risorgimento (1943)
- Contributi all'elaborazione delle scienze corporative (1939-XVIII—1942-XX) (1943)
- Vent 'anni e un giorno, 24 luglio 1943 (1949). Republished as Vent'anni e un giorno (24 luglio 1943) (1977).
- Legione è il mio nome (1950). Republished as Legione è il mio nome: il coraggioso epilogo di un gerarca del fascismo (I memoriali) (1999, edited by Marcello Staglieno)
- Scritti (1965, edited by Roberto Bartolozzi and Riccardo Del Giudice)
- Diario, 1935–1944 (1982, edited by Giordano Bruno Guerri)
- Carteggio 1940–1957, correspondence between Bottai and Don Giuseppe De Luca; edited by Renzo De Felice and Renato Moro (1989)
- La politica delle arti: Scritti, 1918–1943 (1992, edited by Alessandro Masi).
- Quaderni giovanili: 1915–1920 (Atti testimonianze convegni) (1996).
پانویس
- ↑ Sabino Cassese (1971). Bottai, Giuseppe – Dizionario Biografico degli Italiani. Treccani.
- ↑ Maddalena, Carli (2010). "Un movimento artistico crea un partito politico : il futurismo italiano tra avanguardismo e normalizzazione". Memoria e ricerca.
- ↑ Michele Terzaghi (1950). Fascismo e massoneria. Arnaldo Forni Editore. p. 171.
- ↑ Berto Ricci (1984). Lo Scrittore Italiano (به ایتالیایی). Ciarrapico.
- ↑ Francesca Dal Degan; Fabrizio Simon (2019). ""Generalist" Journals between Dissemination of Economics and Regime Propaganda". In Massimo M. Augello; Marco E.L. Guidi; Fabrizio Bientinesi (eds.). An Institutional History of Italian Economics in the Interwar Period — Volume I. Palgrave Studies in the History of Economic Thought. Vol. 1. Cham, Switzerland: Palgrave Macmillan. pp. 146–147. doi:10.1007/978-3-030-32980-8_6. ISBN 978-3-030-32980-8. S2CID 213105744.
- ↑ Paolo Passaniti (2007). Storia del diritto del lavoro (به ایتالیایی). FrancoAngeli. pp. 573–574.
- ↑ Vittorio Emiliani (2011). Tutela del paesaggio ed Unità nazionale (به ایتالیایی). Alinea Editrice.
- ↑ Emiliana P. Noether (December 1971). "Italian Intellectuals under Fascism". The Journal of Modern History. 43 (4): 645. JSTOR 1881234.
- ↑ Roberto Finzi (2008). La cultura italiana e le leggi antiebraiche del 1938 (به ایتالیایی). Carocci. p. 915.
- ↑ Enzo Forcella (1999). La resistenza in convento. Einaudi.
- ↑ Aldo Moro (2009). Lettere dalla prigionia. Einaudi.
منابع و مآخذ
- Incontro con Bottai by Mario Carli and Bruno D'Agostini (1938)
- Giuseppe Bottai, un fascista critico : ideologia e azione del gerarca che avrebbe voluto portare l'intelligenza nel fascismo e il fascismo alla liberalizzazione by Giordano Bruno Guerri (1976 – Republished as Giuseppe Bottai, fascista, 1996).
- Bottai : il fascismo come rivoluzione del capitale (1978, edited by Anna Panicali)
- Scuola e la pedagogia del fascismo by Maria Bellucci and Michele Ciliberto (1978).
- Giuseppe Bottai e la riforma fascista della scuola by Rino Gentili. (1979)
- Bottai tra capitale e lavoro by Amleto Di Marcantonio (1980)
- Biographical Dictionary of the Extreme Right Since 1890 by Philip Rees (1990)