جمشید کریموف

جمشید کریموف
جمشید کریموف
جمشید کریموف
زادهٔ	۱۹۶۷ (۵۸–۵۹ سال) جمهوری سوسیالیستی ازبکستان، اتحاد جماهیر شوروی
ناپدید شدن	۱۲ سپتامبر، ۲۰۰۶ (۳۸–۳۹ سالگی)
ملیت	ازبکستانی
پیشه	روزنامه‌نگار
خویشاوندان	اسلام کریموف

جمشید کریموف (ازبکی: Жамшид Каримов , روسی: Джамшид Каримов متولد ۱۹۶۷) روزنامه‌نگار تحقیقی در ازبکستان است. او از منتقدان برجسته دولت اسلام کریموف، رئیس‌جمهور ازبکستان، که عموی او بود، بوده است. جمشید کریموف سال‌های زیادی را در بازداشت گذرانده است.

طبق گزارش رادیو اروپای آزاد، در سال ۲۰۰۴ کریموف «در خیابان‌های جیزک … توسط مهاجمان ناشناس مورد ضرب و شتم قرار گرفت.»^[۱]

کریموف در ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۶ به دیدار مادرش، مارگاریتا، رفت. برادرش علیشیر گفت که او «هرگز به خانه برنگشت». در ۱۴ سپتامبر، اولوگبک خیداروف، دوست و روزنامه‌نگار همکار کریموف، به اتهام اخاذی در جیزک دستگیر شد. خواهر خیداروف، نورتوجی، گفت که برادرش را به دام انداخته‌اند.^[۲]

در ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۶، مرات خالتوردیف، رئیس شعبه منطقه‌ای سرویس امنیت ملی، ناپدید شدن کریموف را «یک امر خصوصی» توصیف کرد و چیز بیشتری نگفت. الین یونسون، روزنامه‌نگار آزاد سوئدی متخصص در امور آسیای مرکزی که هم کریموف و هم خایداروف را می‌شناخت، گفت که اوایل سال، آنها به او گفته بودند که نگران امنیت خود هستند و قصد دارند برای گرفتن ویزای سوئد تلاش کنند. هر دو نفر برای وب‌سایت ferghana.ru و مؤسسه گزارش جنگ و صلح گزارش تهیه می‌کردند.

در ۲۲ سپتامبر، دادگاه جنایی جیزک دستور داد که کریم‌اف به مدت شش ماه تحت درمان اجباری روان‌پزشکی قرار گیرد. او در یک بیمارستان روانی در سمرقند بستری شد، اما برای مدتی به همسرش اجازه ملاقات با او داده نشد.^[۳][۴]

کمیته حمایت از روزنامه‌نگاران از دولت خواست که کریم‌اف و خیداراف را فوراً آزاد کند و به آزار و اذیت خانواده‌هایشان پایان دهد. با این حال، در سال‌های بعد، بازداشت او بارها و بارها به دلایل نامعلوم و بدون حکم دادگاه تمدید شد.^[۵]

کریموف سرانجام در اکتبر ۲۰۱۱، همزمان با سفر هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه ایالات متحده، به تاشکند، از بیمارستان مرخص شد. بنا بر گزارش‌ها، سلامت او به دلیل داروهایی که دریافت کرده بود، به شدت تحت تأثیر قرار گرفته بود.^[۶][۷]

در ژانویه ۲۰۱۲، دوباره گزارش شد که کریموف ناپدید شده است. دوست او، الغ‌بیک خیداروف، گزارش داد که در ۱۰ ژانویه، طی یک مکالمه تلفنی که در آن کریموف از برنامه‌هایش برای نوشتن کتابی دربارهٔ عمویش، اسلام کریموف، صحبت می‌کرد، خط تلفن قطع شد.^[۸] تا تاریخ مه ۲۰۱۲ محل اختفای جمشید کریموف همچنان نامعلوم است و سازمان‌های فعالی مانند گزارشگران بدون مرز اظهار داشتند که او ممکن است در میان ده‌ها روزنامه‌نگار ازبک باشد که در حال حاضر در زندان یا سایر اشکال بازداشت هستند.^[۹]

نام کریموف در سرشماری سال ۲۰۱۶ از روزنامه نگاران زندانی که توسط کمیته حفاظت از روزنامه نگاران‌ها منتشر شد، پس از شناسایی محل اقامت او توسط یک خبرنگار وب سایت خبری منطقه ای آسیاتررا ظاهر شد. در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۶، دختر کریموف به آسیاتررا گفت که روزنامه‌نگار به زور در ژانویه ۲۰۱۲ به بخش روان‌پزشکی بازگردانده شد. دختر کریمیوف همچنین توصیه کرد که یک کریمیوف کتک خورده به دادگاه نمی‌رود و از بیماری‌های مزمن رنج می‌برد که او را در وضعیت جدی رها کرده است.^[۱۰]

در اول مارس ۲۰۱۷، کریموف از مرکز روان‌پزشکی که تقریباً به‌طور مداوم به مدت ۱۰ سال در آن نگهداری می‌شد، آزاد شد.