جشن جمهوری

در تاریخ ایتالیا چندین حکومت به اصطلاح «جمهوری» وجود دارد که در طول زمان یکی پس از دیگری روی کار آمده‌اند. نمونه‌هایی از آن جمهوری روم باستان و جمهوری‌های دریایی قرون وسطی هستند. از سیسرو گرفته تا نیکولو ماکیاولی، فیلسوفان ایتالیایی پایه‌های علوم سیاسی و جمهوری‌خواهی را تصور کرده‌اند. اما این جوزپه ماتزینی بود که ایده جمهوری‌خواهی را در قرن نوزدهم در ایتالیا احیا کرد. ^[۲]

یک ملی‌گرای ایتالیایی در سنت رادیکالیسم و حامی جمهوری‌خواهی با الهام از سوسیال دموکراسی، مازینی به تعریف جنبش مدرن اروپایی برای دموکراسی مردمی در یک دولت جمهوری کمک کرد.^[۳] اندیشه‌های مازینی تأثیر بسیار چشمگیری بر جنبش‌های جمهوری‌خواهی در ایتالیا و اروپا، بر قانون اساسی ایتالیا، دربارهٔ اروپایی‌گرایی و به‌طور ظریف‌تر بر بسیاری از سیاستمداران دوران‌های بعدی داشت؛ از جمله رئیس‌جمهور آمریکا وودرو ویلسون، نخست‌وزیر بریتانیا دیوید لوید جرج، مهاتما گاندی، نخست‌وزیر اسرائیل گلدا مئیر و نخست‌وزیر هند جواهر لعل نهرو.^[۲] مازینی مفهومی با عنوان «اندیشه و عمل» مطرح کرد که در آن اندیشه و عمل باید به هم پیوند خورند و هر اندیشه‌ای باید با عمل همراه باشد؛ بنابراین او روشن‌فکری و جدایی نظریه از عمل را رد می‌کرد.^[۴]

در ژوئیه ۱۸۳۱، جوزپه ماتزینی در تبعید در مارسی، جنبش ایتالیای جوان را تأسیس کرد که هدف آن تبدیل ایتالیا به یک جمهوری دموکراتیک واحد، بر اساس اصول آزادی، استقلال و وحدت، و همچنین سرنگونی رژیم‌های سلطنتی پیش از اتحاد، از جمله پادشاهی ساردینیا بود. تأسیس ایتالیای جوان، لحظه‌ای کلیدی از ریزورجیمنتوی ایتالیا را تشکیل می‌دهد و این برنامه جمهوری‌خواهانه، از نظر زمانی، مقدم بر پیشنهادهای وینچنزو جیوبرتی و چزاره بالبو برای اتحاد ایتالیا است که با هدف اتحاد مجدد قلمرو ایتالیا تحت ریاست پاپ ارائه شده بود. ^[۵] متعاقباً، فیلسوف کارلو کاتانئو، ایتالیای سکولار و جمهوری‌خواه را در امتداد ایده‌های ماتزینی، اما به عنوان یک جمهوری فدرال، ترویج کرد. ^[۶]

پروژه‌های سیاسی مازینی و کاتانئو با اقدام نخست‌وزیر پیدمونت ، کامیلو بنسو، کنت کاوور و جوزپه گاریبالدی خنثی شد. دومی ایده‌های جمهوری‌خواهی خود را کنار گذاشت تا از وحدت ایتالیا حمایت کند. ^[۷] گاریبالدی پس از فتح کل جنوب ایتالیا در طول لشکرکشی هزار نفری، سرزمین‌های فتح شده را به پادشاه ساردینیا ، ویکتور امانوئل دوم، تحویل داد که پس از یک همه‌پرسی به پادشاهی ساردینیا ضمیمه شدند. این امر انتقاد شدید بسیاری از جمهوری‌خواهان را به همراه داشت که او را به خیانت متهم می‌کردند. ^[۸] در حالی که یک اتحاد اداری پر زحمت آغاز شد، اولین پارلمان ایتالیا انتخاب شد و در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، ویکتور امانوئل دوم به عنوان پادشاه ایتالیا اعلام شد. ^[۹]

از سال ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶، ایتالیا یک سلطنت مشروطه بود که بر اساس اساسنامه آلبرتین، به نام پادشاهی که آن را در سال ۱۸۴۸ اعلام کرد، چارلز آلبرت ساردینیا، تأسیس شده بود. پارلمان شامل یک مجلس سنا بود که اعضای آن توسط پادشاه منصوب می‌شدند و یک مجلس نمایندگان که با رأی سرشماری انتخاب می‌شدند. در سال ۱۸۶۱ تنها ۲٪ از ایتالیایی‌ها حق رأی داشتند.^[۹] در چشم‌انداز سیاسی آن زمان، یک جنبش سیاسی جمهوری‌خواه وجود داشت که شهدایی مانند سرباز پیترو بارسانتی داشت. ^[۱۰] بارسانتی حامی ایده‌های جمهوری‌خواهانه بود و سربازی در ارتش سلطنتی ایتالیا با درجه سرجوخه بود. او در سال ۱۸۷۰ به دلیل حمایت از یک شورش علیه سلطنت ساووی به اعدام محکوم و تیرباران شد و بنابراین اولین شهید جمهوری مدرن ایتالیا محسوب می‌شود ^[۱۰] و نمادی از آرمان‌های جمهوری‌خواهانه در ایتالیا.^[۱۱]

پس از جنگ جهانی اول، زندگی سیاسی ایتالیا توسط چهار جنبش بزرگ جان گرفت. دو مورد از این جنبش‌ها طرفدار توسعه دموکراتیک در چارچوب نهادهای سلطنتی موجود بودند: سوسیالیست‌های اصلاح‌طلب و حزب مردم ایتالیا. دو جنبش دیگر این نهادها را به چالش کشیدند: حزب جمهوری‌خواه از یک سو و سوسیالیست‌های حداکثرگرا. در انتخابات ۱۹۱۹، احزابی که بیشترین نفوذ را در ایدئولوژی جمهوری‌خواهی داشتند (سوسیالیست‌های حداکثرگرا و حزب جمهوری‌خواه) با کسب ۱۶۵ کرسی از ۵۰۸ کرسی مجلس نمایندگان، پیروز شدند. در انتخابات ۱۹۲۱، پس از تأسیس حزب کمونیست ایتالیا، سه حزب جمهوری‌خواه، سوسیالیست حداکثرگرا و کمونیست، ۱۴۵ نماینده از ۵۳۵ کرسی را به دست آوردند. در مجموع، در آغاز دوره بین دو جنگ، کمتر از ۳۰ درصد از منتخبان طرفدار ایجاد یک رژیم جمهوری‌خواه بودند. در این زمینه، ظهور جنبش فاشیستی بنیتو موسولینی بر اساس تلخی ناشی از «پیروزی ناقص»، ترس از ناآرامی‌های اجتماعی و رد ایدئولوژی انقلابی، جمهوری‌خواهانه و مارکسیستی بود. نظام سیاسی لیبرال و بخشی از اشراف، به شیوهٔ نگاه خود، فاشیسم را به عنوان سدی در برابر این خطرات برگزیدند.

در اکتبر ۱۹۲۲، نامزدی بنیتو موسولینی به عنوان نخست‌وزیر توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم، پس از راهپیمایی به سمت رم، راه را برای استقرار دیکتاتوری هموار کرد. اساسنامه آلبرتین به تدریج از محتوای خود تهی شد. پارلمان تابع اراده دولت جدید بود. اپوزیسیون قانونی از هم پاشید. در ۲۷ ژوئن ۱۹۲۴، ۱۲۷ نماینده پارلمان را ترک کردند و به تپه آونتین عقب‌نشینی کردند، مانوری ناشیانه که در واقع، میدان را برای فاشیست‌ها باز گذاشت. سپس آنها سرنوشت ایتالیا را به مدت دو دهه در دست خود داشتند.

رژه نظامی در سال ۱۹۸۳ دوباره در مراسم رسمی جشن اصلی رم گنجانده شد؛^[۱۳] در آن سال، جشن جمهوری در اولین یکشنبه ژوئن، که پنجمین یکشنبه بود، بین آونتین و پورتا سن پائولو برگزار می‌شد تا یادبود مقاومت در برابر اشغال شهر رم توسط آلمان در طول جنگ جهانی دوم باشد.^[۱۳] سال بعد، در سال ۱۹۸۴، رژه به خیابان فور ایمپریال بازگشت، در حالی که در سال ۱۹۸۵ بین خیابان چرچی و حمام‌های کاراکالا برگزار شد.^[۱۳] در سال ۱۹۸۹، رژه نظامی دوباره حذف شد؛ به جای آن، یک نمایشگاه تاریخی در میدان سیه‌نا در رم برگزار شد.^[۱۳] تا سال ۱۹۹۹، جشن جشن جمهوری منحصراً به مراسم در محراب دلا پاتریا محدود می‌شد.^[۱۳]

این رژه در سال ۲۰۰۰ به ابتکار رئیس‌جمهور وقت ، کارلو آزگلیو چامپی، به‌طور دائم به مراسم بازگشت.^[۱۴] در سال ۲۰۰۴، کارلو آزگلیو چامپی امتیاز ویژه‌ای به نیروهای پلیس شهری رم، به نمایندگی از تمام پلیس‌های محلی ایتالیا، و پرسنل حفاظت مدنی ایتالیا عطا کرد تا به پاس خدماتشان به کشور و جوامعشان در این رژه شرکت کنند.^[۱۵]

رژه نظامی همچنین شامل برخی از هیئت‌های نظامی از سازمان ملل متحد، ناتو، اتحادیه اروپا و نمایندگانی از ادارات چندملیتی با حضور ایتالیایی‌ها است.^[۱۶] یکی از بخش‌های مورد انتظار جشن‌ها، رژه‌ای است که توسط رئیس‌جمهور به عنوان فرمانده کل نیروهای مسلح مورد استقبال قرار می‌گیرد.

همان‌طور که پیش‌تر ذکر شد، رژه با نواختن سرود ملی آغاز می‌شود و نیروهای کورازیری به رئیس‌جمهور ادای احترام می‌کنند. پس از آن که نیروها از جایگاه رژه حرکت می‌کنند، رژه رسمی آغاز می‌شود؛ باند مرکزی ملی کارابینیری، که اولین گروه موسیقی رژه است، از مقابل جایگاه عبور می‌کند تا ورود رسمی فرمانده رژه را اعلام کند. فرمانده رژه معمولاً سرتیپ ارتش است و او به همراه اسکورت موتوری خود از جایگاه عبور می‌کند، و پس از آن یک گارد رنگ موتوری حرکت می‌کند. پس از گروه فرماندهی، گروه‌های پیشکسوتان به همراه وسایل نقلیه از نیروهای مسلح، تمام نیروهای پلیس و آتش‌نشانی حرکت می‌کنند.

پس از پرسنل، نیروهای زمینی متشکل از پرسنل نیروهای مسلح، تمام نیروهای پلیس، حفاظت مدنی و پرسنل خدمات مدنی، حرکت می‌کنند. آنها با ترتیب اولویت دقیقی از سکو عبور می‌کنند، به این صورت که ابتدا نیروهای نظامی و سپس نیروهای پلیس و غیرنظامیان عبور می‌کنند.