جاکومو کاربونی
جاکومو کاربونی | |
|---|---|
 | |
| رئیس سرویس مخفی نظامی | |
| دوره مسئولیت ۳ نوامبر ۱۹۳۹ – ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۰ | |
| پس از | دوناتو تریپیچونه |
| پیش از | چزاره آمه |
| فرماندار نظامی کورسیکا | |
| دوره مسئولیت ۳۰ نوامبر ۱۹۴۲ – فوریه ۱۹۴۳ | |
| پس از | اومبرتو موندینو |
| پیش از | جیووانی مگلی |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۲۹ آوریل ۱۸۸۹ رجو نل امیلیا |
| درگذشته | ۲ دسامبر ۱۹۷۳ (۸۴ سال) رم |
| ملیت | ایتالیا |
| حزب سیاسی | حزب کمونیست ایتالیا |
| محل تحصیل | آکادمی نظامی مودنا |
| تخصص | افسر |
| خدمات نظامی | |
| وفاداری | _crowned.svg.png){kind=small} پادشاهی ایتالیا (۱۹۱۲–۱۹۴۶) ایتالیا (۱۹۴۶–۱۹۵۱) |
| خدمت/شاخه | .svg.png){kind=small} ارتش پادشاهی ایتالیا (۱۹۱۲–۱۹۴۶)نیروی زمینی ایتالیا (۱۹۴۶–۱۹۵۱) |
| سالهای خدمت | ۱۹۱۲–۱۹۵۱ |
| درجه | ژنرال سپاه |
| یگان | لشکر ۲۰ فریولی |
| جنگها/عملیات | |
جاکومو کاربونی (انگلیسی: Giacomo Carboni; ۲۹ آوریل ۱۸۸۹ – ۲ دسامبر ۱۹۷۳) ژنرال ایتالیایی بود که فرمانده سپاه دریایی موتوکورازاتو مستقر در اطراف رم در اوایل سپتامبر ۱۹۴۳ بود.[۱]
زندگینامه
او که در رجو نل امیلیا متولد شد، به آکادمی نظامی مودنا پیوست و در آنجا درجه ستوانی دریافت کرد. سپس در جنگ لیبی جنگید. در طول جنگ جهانی اول، او افسر آلپینی بود. در سالهای ۱۹۳۶-۱۹۳۷، او فرمانده هنگ ۸۱ پیاده نظام در طول جنگ دوم ایتالیا-حبشه بود و در سال ۱۹۳۹ معاون فرمانده لشکر کاچیاتوری دله آلپی بود. از سپتامبر ۱۹۳۹ تا ژوئن ۱۹۴۰، او رئیس سرویس مخفی نظامی بود. او به عنوان رئیس سرویس مخفی نظامی ایتالیا، مجموعهای از گزارشها را به موسولینی نوشت که در آنها آمادگی ایتالیا برای جنگ ناکافی توصیف شده بود. کاربونی از سمت خود در اسآیام برکنار شد و فرمانده آکادمی نظامی مودنا شد.
از دسامبر ۱۹۴۱ تا نوامبر ۱۹۴۲، او فرمانده لشکر بیستم پیاده نظام فریولی بود و در نیمه اول ۱۹۴۳، فرماندهی سپاه هفتم ارتش را در طول اشغال کورسیکا توسط ایتالیا بر عهده داشت.
در آستانه کودتای ۲۵ ژوئیه، ژنرال آمبروسیو، کاربونی را به عنوان رئیس سپاه دریایی موتورکورازاتو مسئول دفاع از رم در برابر آلمانیها منصوب کرد و او در سرنگونی موسولینی همکاری کرد. در روزهای بین ۲ ژوئیه و ۸ سپتامبر، او همچنین دوباره به عنوان رئیس سرویس مخفی نظامی منصوب شد و دستور دستگیری بسیاری از فاشیستهای وفادار به موسولینی را صادر کرد.[۲][۳]
در شب ۷ سپتامبر، او میزبان ژنرال آمریکایی مکسول دی. تیلور بود و به همتای آمریکایی خود عدم امکان دفاع از رم در برابر آلمانیها به دلیل ضعف نیروهای ایتالیایی را اعلام کرد. با وجود اینکه لشکرهای تحت فرماندهی او مدرنترین و از نظر تعداد نفرات تا حد زیادی برتر بودند، در شب ۸ سپتامبر به نیروهای آلمانی حمله نکرد و صبح ۹ سپتامبر، کاربونی پست خود را به عنوان فرمانده سپاه ارتش ترک کرد و سعی کرد به گروه اطراف شاه ویکتور امانوئل سوم و پیترو بادولیو برسد. در ساعات پایانی ۹ سپتامبر به رم بازگشت اما فرماندهی او بیاثر بود.
پس از آزادسازی رم، او به دلیل نقشش در دفاع ناموفق از رم تحت بازجویی قرار گرفت اما تبرئه شد.[۴]
منابع
- ↑ "Carboni Giacomo, Lieutenant-General". Generals.dk. Steen Ammentorp.
- ↑ Ciano's Diary, 1939-1943, 2 May 1939.
General Carboni, who has the reputation of being a deep student of military matters, today confirms the reports that our armament situation is disastrous. - ↑ Ciano's Diary, 1939-1943, September 5, 1939.
General Carboni paints a very dark picture of our military preparedness, our meagre resources, disorganized command, demoralization among the masses. Perhaps he exaggerates, but there is some truth in it. - ↑ Montanelli, Indro (1980). Storia d'Italia 1936-1943. Rcs Libri.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Giacomo Carboni». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
